Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta

 

***

Strukem përditë në të njëjtën qoshe,
tuj prit zhgënjimin e rradhës.
Fërkoj dy drunj të thatë me shpresën se ndez zjérm.
S’jam má Beatriçe por grueja e keqe që e bani burrin filozof,
anipse m’i shterri krojet e djersës.
Eja në funeralin tém Sokrat,
jepma kupën tánde të pelimit,
kupa pezmi po pi përditë.
Kjo botë má burra s’ka!
“Të virtytshmit” ju,
ta shkelni dashninë si armik,
të çoni në ngasje me ju tradhtue veç me ju harrue.
Gratë duan përulshëm por s’janë të askujt,
në projektet e tyne s’ka ndërtime burgjesh.
Kanë haqe burrat Sokrat!
Krejt jua báj hallall
me lirue shpirtin tém,
me dek si krah fluture mbi bár,
sytë me m’ndrrue jetë në planet të ajërt.
Kush jeton për liri
s’ka si me qenë i pajetueshëm.

 

***

Jam femën e dridhem frike,
se prej çasti n’çast,
munden me m’nis me i çue bukë
tém shoqi e dy kunetënve.
Prek gjinjtë e tutna,
njeni mundet me kén nesër n’mur.
Nisem nëpër frikën e madhe,
me vakte n’dorë.
Tre vllazën që mshefin vdekjen
si “burra”
mirseardhjen më urojnë.
Ndihem Rozafë në bespremje,
e vjetra vuen dyfish
…dikush prap’ e futi vdekjen në kala.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s