PIGEON (DUIF) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
PIGEON
 
Since you’re gone
there is a white pigeon cooing in front of the window.
 
I know white pigeons are different, have
different wings to other destinations.
 
This one seems to stay in the same place
doesn’t intend to ever leave.
 
It is a monotonously cooing at this window of time
the days after nights, seasons after tides.
 
Oh little dove, white as the white of light,
the white of lilies, translucent in the evening,
 
show me heaven in which you too will disappear
after your last song. After the last night.
 
 
 
DUIF
 
Sinds jij bent weggegaan
zit er een witte duif voor het raam te koeren.
 
Ik weet dat witte duiven anders zijn, andere
vleugels hebben naar andere bestemmingen.
 
Deze blijft zitten op dezelfde plek, lijkt niet
van plan ooit weg te gaan.
 
Hij koert eentonig aan dit venster van tijd
de dagen na nachten, seizoenen na getijden.
 
Oh duifje, zo blank als het wit van licht,
wit van lelies, doorschijnend in de avond,
 
wijs me de hemel waarin ook jij verdwijnt
na je laatste lied. Na de laatste nacht.
 
From: Nieuwe Gedichten / New Poems, Demer Uitgeverij (2008)
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s