PhD. Zvonko Taneski (Republic of North Macedonia & Slovakia)

 
PhD. Zvonko Taneski (Republic of North Macedonia & Slovakia)
 
Zvonko Taneski (born 12 March 1980, Skopje) is a Macedonian and Slovak poet, literary critic, university professor in Slovakia and translator. He studies General and Comparative literature and was graduated from the Faculty of Philology of Sv. Cyril and Methodius University in Skopje. In 2007 he defended his PhD. thesis on “Theory and history of Slovak literature” at the Department of Slovak Literature and Literary Science on Comenius University in Bratislava. He worked as an independent researcher at the Institute of World Literature in Slovak Academy of Sciences in Bratislava (2007–2008). In 2011, the Commission for assessing scientific qualification of Slovak Academy of Science acknowledged his scientific qualification level IIa (senior researcher) and in the same year he received a habilitation at the Faculty of Foreign Languages FON University in Skopje, where he worked from 2011 to 2014. He worked at the Research Institute on Cultural Heritage of Constantine and Methodius in the Faculty of Arts at the University of Constantine the Philosopher in Nitra from 2007 to 2011 and at the same workplace acts as an assistant professor (2014–2015). From September 2015 he works as an associate professor in the Department of Slavic Philology in the Faculty of Arts at the Comenius University in Bratislava. Research activities: Comparative Slavonic studies and Balkan Linguistic and Literary studies.
Author of six books of poetry: “Opened doors” (1995, Kuboa), “The Choir of Rotten Leaves” (2000, Matica Makedonska), “The Ridge” (2003, Magor), „Chocolate in portfolio” (2010, Blesok), “Necking without warranty card” (2012, Kočo Racin) and “Waiting history” (2016, Antolog). His poems has been translated into numerous languages and published in the national literary periodicals, as well as in the foreign ones.
 
 
Breathing exercises
 
Caught firmly in the grip
with the intention of eradicating evil
we suddenly notice the footprints in the snow.
Someone was here tonight to check
иf we were still breathing.
Wet soil offers the necessary juices
to our thirsty throats.
Wet soil offers the necessary juices
to our thirsty throats.
Yesterday we were to test on Covid
in the village twenty kilometers from here.
It is in the black zone, as are our fatal thoughts.
No, you will try in vain
to look for it on the map,
it is enough to imagine thelush landscape around
and the bluebirds in the fields.
They move their wings
to remind us that breathing exercises
should be done regularly.
The winter sun, though shy, will still appear on the vault.
Look and breathe deeply,
Feel the snow melt under your feet.
But first, practice your passion for love.
 
 
 
Вежби за дишење
 
Фатени цврсто во костец
со ниет да го искорениме злото
ги забележуваме одеднаш ноќните стапалки во снегот.
Некој бил ноќва тука да провери
дали уште дишеме.
Влажната земја им ги нуди потребните сокови
на нашите жедни грла.
Вчера бевме да се тестираме на Ковид
во селото на дваесет километри одовде.
Во црната зона е, како и нашите кобни мисли.
Не, залудно ќе се трудиш
да го бараш на мапата
доволно е да го замислиш бујниот пејсаж наоколу
и сините птици на нивите.
Мрдааат со крилцата
за да нè потсетат дека вежбите за дишење
треба да се прават редовно.
Зимското сонце иако срамежливо,
сепак, ќе се појави на сводот.
Погледни и диши длабоко,
почувствувај како ти се топи снегот под нозете.
Но, избежбај го најпрвин врелиот љубовен жар.
 
 
 
END OF THE SECRET
 
I am Macedonian folklore lover
Over there one awaits – even to the grave.
 
I will wait for you 100 years
And each day shall be June
And you shall watch out
The others to fall asleep
Ahead of us
So that you can tell me
About your own sons, and me to you about my daughters
And about the two Persian cats with big furry tails
 
I will wait for you 100 years,
But not any longer than that.
 
 
КРАЈОТ НА ТАЈНАТА
 
Вљубеник сум во македонскиот фолклор,
таму се чека – дур до гроба.
 
Јас ќе те чекам 100 години
и секој ден ќе биде јуни
и ти ќе внимаваш
другите да заспијат
пред нас
за да ми раскажеш
за своите синови, а јас тебе
за ќерките
и за двете персиски мачки
со големи влакнести опашки
 
Ќе те чекам 100 години,
ама не повеќе.
 
 
 
SHE’S WET
 
Entirely wet on the mattress
Lies the dreamed woman
 
Murdered
By the alarm clock
 
 
МОКРА
 
На душекот целата мокра
лежи сонуваната жена
убиена
од будилникот
 
 
 
MAKING LOVE AFTER DRUNKEN NIGHT
 
We’ll be washing our teeth early on
And we’ll be standing long before the mirror with foam in our mouth
We’ll taste our own embarrassment
 
You will merely ask me early on where you have put your watch
And I’ll ask you
To turn on the radio, speaker of the morning news
That will inform us about the thousands of students
That had left home for the holiday
And she’ll tactically say nothing about our last night in the modern boarding school
 
Early on we’ll feel
Very abandoned and we’ll come outside
At the noisy streets
Searching through our pockets
While we seek out the lost time
And the valid passenger ticket
 
The wind will blew empty – handed
As unemployed postman
And joyfully will blow away
Crinkled card with hastily written unnecessary address
And so it will be so uncomfortable
To split apart with you
And to rely on
The cold window
In the bus
And to keep silent
 
Nonetheless we talk a lot now
All sorts of confessions are passing through our throat
Just as easy as drinking cups,
So that our words can be perfectly
Mixed up
And we’ll fly somewhere up
With no sense that
Hence we’re creating the new man
 
 
ЉУБОВ ПО ПИЈАНА НОЌ
 
Рано ќе си ги миеме забите
и долго ќе стоиме пред огледалото со пена в уста
ќе ја вкусуваме сопствената засраменост
 
Рано само ќе ме прашаш каде си го ставила саатот
а јас ќе те замолам
да го вклучиш радиото, спикерот на утринските вести
ќе нé поинформира за илјадниците студенти
кои си заминале дома за празникот
и тактички ќе помолчи за нашата последна ноќ во модерниот интернат
 
Рано ќе се чувствуваме многу напуштени и ќе излеземе
надвор на бучавите улици
буричкајќи по џебовите при барањето на изгубеното време
и по важечкиот патнички билет
 
ветрот ќе дувне со празни раце
како невработен поштар и радосно ќе ја одвее
згужваната картичка со набрзина запишаната непотребна адреса
па ќе биде толку непријатно да се разделам од тебе и
да се потпрам на студениот прозорец во автобусот и
да молчам
 
ама сега зборуваме многу
низ грло ни поминуваат секакви признанија
подеднакво лесно како чашките,
па зборовите совршено ќе ни се преплетат
и ќе одлетаме некаде нагоре без да почувствуваме
дека оттаму го создаваме новиот човек
 
 
 
 
 
 
 
THE FIRST ACADEMIC CLASS
 
You have to start all over again,
From the beginning:
 
To overvalue the book of knowledge
And to acknowledge:
Hard work is the price
We must pay for success.
 
 
ПРВИОТ АКАДЕМСКИ ЧАС
 
Треба да се почне одново,
од почеток:
 
да се превреднува азбуката
и да се признае:
Аеробикот е единствениот пат
што носи спас.
 
 
 
NO MORE CENSORSHIP
 
No, my love,
I will not put on a condom.
 
 
NO MORE CENSORSHIP
 
Не, љубов моја,
нема да ставам кондом.
 
 
 
THE AMBULANCE
 
Night, telephone exchange, the moon is fading away.
Dead paramedics
Are sleeping on their toes in the ambulance.
 
 
БРЗА ПОМОШ
 
Ноќ, телефонска централа,
месечина во гибел.
Мртвите болничари
спијат на штрек во брзата помош.
 
 
 
THE SKY
 
Before I read the poem at the festival they warned me that
Here one can become a star. In no doubt, post festum.
Several performances, I thought, so that one can create even a sky,
Adorned with stars. Constellation that shimmers.
 
That’s right: applause from the audience will carry you away,
It will inspire you (expression of time, right?!)
It will raise you up to the pedestal. Then you’ll charge tickets with consumption
(Or wine tasting) in your sky.
It wouldn’t be just whichever event for the others,
You’ll become a privileged individual with mystic character.
Suspicious one for the higher authorities, one of the chosen few.
Because even the sky (honestly) is a mystery,
Unprecedented miracle. Quick escape, filled with risks.
Returning to the stage of our acne.
 
Before leaving the sky you’ll return the ticket to the smile.
 
Revenge lies at the bottom of the wine glass – tit for tat.
 
 
НЕБО
 
Пред да ја прочитам песната на фестивалот ме предупредија дека
тука се станува ѕвезда. Секако, пост фестум.
Неколку настапи, си помислив, па човек може да си создаде и небо,
накитено со ѕвезди. Соѕвездие што трепери.
 
Така е: аплаузот од присутните ќе те понесе,
ќе те вознесе (израз на времето, нели?!),
ќе те воздигне на пиедестал. Потоа, ќе наплаќаш влез со консумација
(или дегустација на вино), во твоето небо. Не ќе биде тоаштогоде настан за останатите,
ќе станеш привилегиран поединец со мистичен карактер.
Сомнителен за повисоките органи, еден од избраните.
Зашто, и небото (рака на срце) е мистерија,
чудо невидено. остро бегство, набиено со шајки.
Враќање во стадиумот на нашите акни.
 
Пред напуштањето на небото ќе ѝ го вратиш билетот на насмевката.
 
Одмаздата лежи на дното од винската чаша – мило за драго
 
 
 
Room
 
Why didn’t they let me change the room
and make me feel better,
now that even the critics are allowed to change their views
and earn more space in the magazines?
They all went for large and bright rooms
with evidently functional furniture,
and I didn’t even complain about the only one new, but hard armchair,
no trace of the second one, thought here should’ve been a pair,
just like literature is inseparablefrom the science about it.
Why was I not standard guest when choosing the bed,
and was so resolute in my desire to experiment?
Literature needs fresh love masks for modeling:
a water-bed, an exotic partner with different skin color, faith,
an unexpected adventure…
But not much depended on, I thought, what view the window had,
everything depended on where and who she’d look at
and who she’d recognize.
“Each room has a mirror”, so I hope mine would have one too,
for it shouldn’t, by any means, be an exception to the rule.
Why does my head look like a syntagmatic axis
though it is laid softly on the pillow,
and becomes a hypertext when it sinks in deep sleep?
Shouldn’t they have let me change my room?
 
 
Соба
 
Зошто не ми дозволија да си ја заменам собата –
за да се чувствувам поудобно,
кога и критичарите го менуваат личниот метод
за да бидат поактуелни во периодиката?!
Сите се одлучија за светли и пространи соби
со проверено приспособлив мебел,
јас премолчев за едната нова, но тврда фотелја,
иако другата ја немаше воопшто, а требаше да се неделиви,
како што литературата е неделива од науката за неа.
Зошто бев нестандарден во изборот на интимна постела
и не настојував на експериментирање?
Литературата бара свежи љубовни маски за моделирање:
воден кревет, егзотичен партнер, друга боја на кожа, вера,
непредвидлива авантура…
И не зависи сè од тоа, мислев, на која страна гледа прозорецот,
важно е и каде е свртена Таа, кого гледа
и во што се препознава?!
„Во секоја соба има огледало“, па божем и во мојата,
бидејќи и таа, според ниедно правило, не морала да претставува исклучок.
Зошто тогаш главата ми личи на синтагматска оска
кога ми е спружена лесно на перницата,
а станува хипертекст кога насоне пропаѓа длабоко во неа?
Требаше ли, всушност, да ми ја заменат собата?!
 
 
 
A Poem For The Day
 
There is one sullen and evil day
and the morning sees the world frozen and naked,
there are nights without starts and glow
and times where madness puts up a show.
 
There is a day in sweetness and blossom
full of children’s laughter dearly awesome
there is a golden chirp from a bird
that sings of peace in my world.
 
There is a song that pleads at the end
do not shoot my day
and it repeats
like a refrain.
 
 
Песна за денот
 
Има еден ден намуртен и зол
и утро во кое светот е смрзнат и гол,
има ноќи без ѕвезди и сјај
и време на лудост без крај.
 
Има еден ден расцутен и благ
од детски смев разигран и драг
и птица една со златен пој
што пее за љубов во светот мој.
 
Има една песна што на крај ве моли
не пукајте во мојот ден
која се повторува
како рефрен.
 
 
 
The Loneliness of the Dialogue. Two Pictures
 
1.
A man is since time immemorial
on the earth,
on shoulders he carries
space mirrors,
and he will once fall to his knees,
by puzzle broken.
 
2.
Our eyes were
swords pointing inward
We said so much to each other
but at the same time
we stayed silent
all night
 
 
Осаменоста на дијалогот. Две слики
 
1.
Човекот е од памтивек
на земјата,
на плеќите ги носи
огледалата на вселената,
сè дури еднаш не падне на колена,
од сложувалката скршен.
 
2.
Нашите очи беа
навнатре свртени мечови
Колку ли само си кажавме
а притоа
ја премолчевме
целата вечер
 
(Translated intoEnglish by Zoran Ancevski.
English language editor: Lee Schweninger)
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s