Poezi nga Ivano Mugnaini / Solli në shqip nga italishtja Juljana Mehmeti

 
Poezi nga Ivano Mugnaini
 
 
Diçka brënda
 
Diçka brënda akoma nuk përshtatet,
nuk ambjentohet, vazhdon të pulsojë ritmin autonom, të sëmuret, të shërohet, me impuls
të pavarur;
jeta rrjedh përkundër vetes, të çon, të palëvizshëm, në brigje të thatë, e papritur, vetëm në momentin në të cilin mendon se asgjë nuk e ndryshon asgjënë, ajo ngadalë,
gllabëron.
Por diçka ende nuk përshtatet,
nuk vijëzohet. Një mendim prek sipërfaqen
kristalor, perlë drite e panjohur, aq solide
sa të bën të lëkundesh, duke rrëshkitur nga ty
me të qeshura të hutuara, duke ëndërruar zhurmën, kërcitjen
sarkastike të rrëzimit, profilin e zymtë
të shkëmbit. Ose një livadh i thjeshtë, foshnjë,
ku distanca midis fatit dhe rrugës është vetëm
kërcimi i një hendeku, i vrullit, me sy të mbyllur,
momenti kur mendja bëhet një reflektim i artë
i diellit, e qeshura e thellë, e lehtë, e zemrës.
 
 
Qualcosa dentro
 
Qualcosa dentro ancora non si adatta,
non si adegua, continua a pulsare per moto
proprio, ad ammalarsi, a guarire, con impulso
autonomo, indipendente; scorre la vita
a dispetto di sé, ti porta, immbile, su lidi
secchi, inattesi, proprio nell’attimo in cui
senti che niente muta il niente che, lento,
divora.
Ma qualcosa ancora non si attaglia,
non si allinea. Sfiora la superficie un pensiero
cristallino, perla di luce ignota, tanto salda
da farti oscillare, scivolando via da te
con riso stranito, sognando il tonfo, il crepitio
sarcastico dello schianto, il profilo cupo
dello scoglio. O un prato semplice, bambino,
dove la distanza tra destino e percorso è solo
il salto di un fosso, di slancio, ad occhi chiusi,
l’attimo in cui la mente diventa riflesso dorato
di sole, riso profondo, leggero, del cuore.
 
 
 
Stuhia
 
Do të ishte shumë e lehtë për ne,
një përplasje qielli, një ulërimë, një e qarë, qeshje e hutuar, pastaj, asgjë më shumë. Vetëm trupi, nga instinkti antik,
do të rropatej ne kërkim të një strehe të improvizuar.
Mendja, tashmë e lehtë, e largët mbi shkumën që fluturon pa pengesa drejt detit.
Por stuhia jonë, ndonëse e gjatë , e hollë, e dendur me erë dhe përrenj, trungje, ujëra të zeza, mbeturina, mbaron gjithmonë të nesërmen, me një diell
veshur me rroba pune, të zbardhura, por të ndritshme,
mjaftueshëm për të parë që asgjë në të vërtetë
s’ ka ndryshuar.
Vetëm bregu i lumit është më i gjerë, i gërryer, i spërkatur me baltë, i gatshëm
të shndërrohet në argjilë. Estetikë e pandryshueshme e asgjësë, tub statik i një qetësie të rreme, grenzë e verbër, vrasëse, në shëtitje sipër dhe brenda kokës, të lë të qetë momentit, mbetje, e çarë e shkurtër e heshtjes kapur në kundër-kohë:
të dëgjosh larg,
jehonën, tingullin, shpresën:
një e kotë, stuhi vitale.
 
 
La tempesta
 
Sarebbe troppo agevole, per noi,
uno schianto di cielo, urlo, pianto,
riso stranito, poi, più niente.
Solo il corpo, per istinto antico,
si affannerebbe alla ricerca
di un riparo di fortuna.
La mente, già leggera, lontana
sulla schiuma che vola incontrastata
verso il mare.
Ma la nostra tempesta, per quanto
lunga, limacciosa, densa di vento
e torrenti, tronchi, liquami, rottami,
finisce sempre, all’indomani, con un sole
in tuta da lavoro, stinta ma brillante,
abbastanza per vedere che niente, davvero,
è cambiato.
Solo il ciglio del fiume è più largo,
corroso, cosparso di fango già pronto
a mutarsi in argilla. Estetica immutabile
del nulla, laccio emostatico di una subdola
serenità, vespa cieca, assassina, a spasso
sopra e dentro la testa, ti lascia solo
l’attimo, lo scarto, fessura breve
di silenzio afferrato in controtempo:
ascoltare, lontano,
l’eco, il suono, la speranza:
una vana, vitale tempesta.
 
 

Solli në shqip nga italishtja Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s