Poezi nga Iliaz BOBAJ

 
Poezi nga Iliaz BOBAJ
 
 
YLLI I FSHEHUR
 
Në këtë kohëz të arnuar,
me një shami reje mbi diell,
ditën ma shuan jotja natë,
përditë humbas një copëz qiell.
 
Dhe jeta ime jeton jetën,
me sy të mekur si qirinj,
me humbje hapësira qiejsh,
me ishuj qiejsh sterrë të zinj.
 
Po prapë s’mendoj kurrë për të ikur,
paçka se dritën ti ma terr
dhe copëza qiejsh m’i fik dhimbshëm
dhe ferri yt bëhet më ferr.
 
S’jam aq pamend ta braktis natën,
që më zezon në sytë e tu,
të bredh lulnajës së parajsës,
shkujdesshëm, dehur, kuturu.
 
Se te ky ferr që më nxin jetën,
e kam diçka, s’e lë dot pas,
diku mes tij, një yll i fshehur,
më ndrin, më ndez si në parajsë.
 
 
 
ME TY
 
Sa çel mëngjesi, bëhem tjetër,
s’më mban shtëpia kurrsesi,
më merr nxitimi më nxjerr jashtë,
e di, pas portës më pret ti.
 
Midis vetmisë e shkove natën,
duke dihatur ankth e shpresë,
e gjithë në pritje e shndërruar,
gjersa të vijë sërish mëngjes.
 
Dita është jona, një parajsë,
që s’mund të na i prekë njeri,
në dehje rrojmë të dy bashkë,
sa të vijë mbrëmja përsëri.
 
Aty pas portës sapo mbërrijmë,
ti shndërrohesh, pritje bëhesh prapë,
unë brenda hyj, ku tjetra pret,
ta shkoj me të natën e gjatë.
 
Dyzuar si në një legjendë,
jetoj me këtë rregullsi:
me tjetrën shkoj natën e zezë,
ditën e artë e shkoj me ty.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s