Tek… detit i afrohem – Poezi nga Roger Casanatan (Peru) / Solli në shqip Vasil Çuklla

 
Poezi nga Roger Casanatan (Peru)
 
 
Tek… detit i afrohem
 
Drekësori diell llakëzon, detin shtrirë së qënësishmes melankoni
Tek, pamjen e pasqyrës i dhuron,
ku, detarët – zogj, meditojnë,
për gjithë kurset, e paçfrytëzuara, në agoni.
Valëzimi i qetë, mantel përmbi supe,
shpërthen buzagazi jetësor
tek zhbërjen festojmë
përmbi së nxehtës rërë.
Palëvizshmërisë, në vend të hidratuar,
qënësinë fëmijët freskojnë.
Burra dhe gra, të patrembur,
valë të shkumëzuara shkaktojnë
Herë – herë, përpiqen të gëlltisin,
reputacion të mykur tek prodhojnë.
Më vonë, tapet i madh ari,
mbulon trupat, gjat’ e gjërë…
Retë ndjekin,
të hijeve notim.
Mbasditja vazdon…
dielli perëndon.
Nëse do të mundja, të kap cep-horizontin,
do t’a provoja, të veja….
Zbuloni trishtin tim,
portokallisë së një zjarri,
a… tek rrëzohet me diellin
të mund të zgjohen, shpresa të reja!!!
 
 

Shqipëroi: Vasil Çuklla

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s