Poesie di Sadik Bejko / Traduzione italiana a cura di Mimoza Pulaj

 
Poesie di Sadik Bejko
 
 
SOTTO IL CIELO – VETRO
 
Uccello, o uccello, che tante canzoni mi raccogli in gola.
Una nuvola intorno con grano e uva
volò nella terra delle colombe , come una magia.
Lasciò il fiume con muffa di pane rimanente nelle acque,
il mio cervello disperso, come frangia di pioggia.
 
Per favore, non lasciarmi, tu, la mia ultima malattia…
La vita come una vecchia nel vicolo con la luce del giorno sotto gli zoccoli,
la vita mi sta sfuggendo, mi sta scivolando tutta ai lati deboli.
Ti prego, mia colomba, tu, con la luce nel becco :
questa malattia che nutro, un bambino nella culla?
 
Ti prego dimmi: questa malattia è fuoco?
L’epidemia in tutta la città? Il mio proiettile alla testa?
Gli occhi con suture notturne marce mi sta cucendo.
Piccola, grande la mia malattia, tu colomba,
tu, uccello di luce, con le ali di fuga verso il cielo-vetro.
 
 
POSHTË QIELLIT – QELQ
 
Zog, o zog, që kaq këngë më mbledh në fyt.
Një re rrotull me grurë, me kokrra rrushi
më fluturoi për në tokën e pëllumbave.
La trutë e mi shpërndarë si thekë shiu,
lumin me myk buke të mbetur ujërave.
 
Të lutem, mos më lër, ti sëmundja ime e fundit…
Jeta si plakë rrugice me dritën e ditës nën nallane,
jeta po më ikën, krejt po më rrëshket për ane.
Ty, të lutem pëllumbi im, ty, me dritë në sqep:
kjo sëmundje që mëkoj, vallë foshnjë në djep?
 
Të lutem, thuama: zjarr është kjo sëmundje?
Epidemi në krejt një qytet? Plumbi im kokës?
Sytë me tegela nate të kalbur po m’i qep.
E vogël, e madhe sëmundja ime , ti pëllumb,
ti, zog drite, me flatrat e ikjes qiellit- qelq.
 
 
 
LA STANCHEZZA
 
Siamo più solitari,
troppi gli uni per gli altri.
Noi, il nostro problema, la madre,
la moglie, il figlio,
ognuno da solo. Cambiati.
 
Non ci sono amanti,
non ci sono amici.
Noi e davanti a noi
il nostro cieco problema.
E ognuno da solo. Selvatici.
 
Aria non c’è. C’è una spina
veleno nel petto, nel cervello. Trafitto
dalla spina, cielo esaurito.
E ognuno da solo…svezzato.
 
Nessun dolore.
Noi, il nostro problema. La madre,
la moglie, il figlio. Insieme e ognuno
con la sua ombra sotto il braccio,
senza testa , col pensiero morto , usato
cerchiamo il nostro Gesù stanco.
 
 
LODHJA
 
Jemi bërë më të vetmuar,
më të tepërt.
Ne, halli ynë, nëna,
dhe gruaja, djali,
dhe secili vetëm. Të tjetërt.
 
Nuk ka miq,
nuk ka të dashur.
Ne dhe para nesh
halli ynë i verbër.
E secili i vetëm. Të egër.
 
Ajër s’ka. Është një gjëmb
helm në gjoks, në tru. Qiell ngulur në gjëmb,
tejshkuar në gjëmb, i shterrur.
Dhe secili vetëm… zvjerdhur.
 
Dhembje s’ka.
Ne, halli ynë. Nëna,
gruaja, djali. Tok dhe secili
me hijen e vet nën sqetull,
me kokën e vet të prerë, të përdorur,
kërkojmë Krishtin tonë të lodhur.
 
 

Traduzione italiana a cura di Mimoza Pulaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s