Poezi nga Oskar Uaild / Shqipëroi: Vasil Çuklla

 
Poezi nga Oskar Uaild
 
 
Heshti e Dashurisë
 
Ja pra, si vet dielli, nën shndritjet e dukura
hënën e mekur dëbon, rezistuar,
larg guvave të errëta, fare pa shijuar,
këngë – psallmë, bilbili
bukuria juaj, buzët ka pranguar
dhe bën të padëgjueshme, këngët më të bukura.
Edhe si vetë agu, livadheve kapluar,
era fshikullon, me flatra të rrymta
thyen kallamishtet, nën puthje të florinjta,
që vetëm ato, kanë fyejt formuar
kështu dhe dëshirat brenda meje trazojnë
dashnia e madhe, dashninë le pa gojë.
Sikundër vështrimi, veç ty, të veçoi,
se heshtur qëndroj, me lirë të ç’kurdisur
para se ndarja, fatgjëmë të qëllojë
dhe të na largoj, tek vjen, gjithë e stisur
ti, buzësh të tjera, që harmonisë këndojnë
dhe unë këtu, tek rri, kujtoj më kot
puthje, që nuk dhashë, këngë, që s’i thashë dot!
 
 
(Copëz nga: Balada e të burgosurit, Reding)
 
Vërtet, gjithkush vret, gjithë ç’dashuron
dhe duhet, mandej, t’a dëgjojë gjithkush.
Me lajka vrasin ca, atë, që e pengon
Të tjerë, me vështrimin të zhbëjnë, të prushtë.
Frigaçi, me një puthje, të vret
Dhe trimi, me shpatë, ja ç’është e vërtetë.
Të rinj e vrasin dashurinë, disa
Të tjerë, cazë pleq, si janë bërë
Me dorë epshore e mbysin, sa s’ka!
Të tjerë, me dorë, “të pa vërë”…
Edhe, për vetë faktin, se shpejt ftohet trupi
Zemërmiri, me tehun e thikës të bjen.
Për pak dashuri, çartnxënies nga turpi…
Shesin dashurinë, kur ka, kush e blen.
Dikush, sypërlotur, të thotë “sa rëndon”
Të tjerë, mbyllur gojën, të zhdukin
Ndërkohë, që gjithkush, vret ç’dashuron
Asnjeri nuk vdes, s’ka shpirt të lejë trupin.
 
 
Vasil cuklla
 
Shqipëroi: Vasil Çuklla

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s