Poezi nga Nora Halili

 
Poezi nga Nora Halili
 
 
NË VALS
 
Dëgjova si shpirti thirri,
zgjata krahët të zë në përqafim.
Fjala kish shuar tingullin,
buzëqeshja ngjyrën.
 
Rënda pas ëndrrash të humbura,
peng i shpirtit të shkelur.
Loti i kripur, buzën puthi,
Dielli kish harruar të ngrohë…
 
Dëgjova si shpirti thirri,
kujtimet të thinjura u zgjuan.
Në vals me erën e fatit,
kish lind një shpresë…
 
 
***
 
Copa qielli ju ngulen mbi trup,
thika e pabesisë zemrën i plasi.
Më kot zgjati krahët….
e kish humbur në humnerat e shpirtit.
 
Jo, mos e kërkoni,
nuk ka gjurmë mbi fatin e pafat.
brenda saj një tufan dha shpirt,
një emer mbiu mbi dhe…
 
 
GUXOVA
 
Guxova, shikimin ktheva pas,
në shkretirën e kohës gjithçka fshirë ish.
Nuk kishte më as kujtime…
thua kurrë, egzistuar s’kish!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s