A day in Montenegro (Een dag in Montenegro) / Short Story by Hannie Rouweler

 
Short Story by Hannie Rouweler
 
 
A day in Montenegro
 
Today I spent a day in Montenegro. It immediately started with getting up that I wanted to walk to the beach, but first I had breakfast in the breakfast room of the hotel. Upon entering, we were escorted like a couple of royal descent to the table that had been reserved for us. There was nothing special on it except plates, cutlery and cups. This didn’t last long, as soon we were served by two men, dressed in black, with an extremely neat grooming that you don’t immediately see from waiters in the area where I live. The menu was in Cyrillic, nothing to be read and understood, and the conversation was in laborious English, which didn’t matter. Because it was already predetermined what you would get on your plate. With a cursory glance I looked around the room, everyone got bread with spreads, jam and pots of tea and coffee put on the table.
In the corners were men watching. They had nothing to do but keep an eye on every guest being served properly. It was the first time I went on holiday to a country where the iron curtain had just been pulled up, but you could still see the cracks and holes in the invisible barbed wire. Everything that happened was still under heavy surveillance, the control society where you had to look behind you and in front of you all day, not trusting your neighbors, was not quite over. We were tourists, probably the first tourists of the new season. It was a beautiful day, the sun shone all day long, we didn’t have to worry about anything, from early morning to late evening you were served your every need. The beach was nice and wide and the sea reflected every image you could come across in contemporary travel brochures with new destinations.
In between I cleaned my windows, because of the weather of the last few days I can no longer see through the window, stains everywhere. In the kitchen I filled a bucket with soap and water, I cleaned part of the inside of the large windows, I took the same bucket outside. Also the outside window patched and also the small side windows. Everything looks spic and span again. Then mopped the kitchen floor with the same bucket and water. The cats walked out and in with me and were very pleasant company. With the meowing in between, I soon realized that I had to put their food in trays after the kitchen had been mopped. They happily eat their kibble and leave something on the bottom of the small plastic containers. It was such a day, such a day that I can still see the mountains with hairpin curves in the distance
 
 
Een dag in Montenegro
 
Vandaag ben ik een dag in Montenegro geweest. Het begon meteen al met het opstaan, dat ik naar het strand wilde lopen maar eerst toch maar een ontbijt in de ontbijtzaal van het hotel. Bij binnenkomst werden wij als een echtpaar van koninklijke afkomst begeleid naar de tafel die voor ons gereserveerd was. Er stond nog niets bijzonders op behalve dan borden, bestek en kopjes. Dit duurde niet lang want weldra werden we bediend door twee mannen, in zwart gekleed, met een buitengewoon keurige verzorging zoals je ze van kelners niet meteen ziet, in de omgeving waar ik woon. De menukaart was in het cyrillisch, niets van te lezen, en het gesprek ging in moeizaam Engels, dat deerde niet. Want het lag al vast wat je op je bord zou krijgen. Met een vluchtige blik keek ik rond in de zaal, iedereen kreeg brood met beleg, confituur en potten thee en koffie op de tafel gezet.
In de hoeken stonden mannen toe te kijken. Ze hadden niets anders te doen dan een oogje in het zeil te houden of elke gast wel naar behoren werd bediend. Het was de eerste keer dat ik op vakantie ging naar een land waarvan het ijzeren gordijn net omhoog was getrokken, echter je zag nog de scheuren en gaten in het onzichtbare prikkeldraad. Alles wat gebeurde was nog steeds onder zwaar toezicht, de controle maatschappij waarbij je achter je en voor je moest kijken de hele dag, je buren niet kon vertrouwen, was nog niet helemaal voorbij. We waren toeristen, waarschijnlijk de eerste toeristen van het nieuwe seizoen. Het was een schitterende dag, de hele dag scheen de zon, we hoefden ons nergens zorgen over te maken, van de vroege ochtend tot de late avond werd je op je wenken bediend. Het strand was mooi en breed en de zee weerspiegelde elk beeld dat je kon tegenkomen in hedendaagse reisfolders met nieuwe bestemmingen.
Tussendoor heb ik mijn ramen gelapt, door het weer van de laatste dagen kan ik niet goed meer door het raam kijken, overal vlekken. In de keuken vulde ik een emmer met water en zeep, een deel van de binnenkant van de grote ramen heb ik gelapt, dezelfde emmer nam ik mee naar buiten. Ook het buitenraam gelapt en eveneens de kleine zijramen. Alles ziet er weer spic en span uit. Daarna de vloer van de keuken gedweild met dezelfde emmer met water. De katten liepen met me mee naar buiten en naar binnen en waren bijzonder prettig gezelschap. Met het gemiauw tussendoor begreep ik al snel dat ik hun eten in voederbakken moest doen, nadat de keuken gedweild was. Ze eten tevreden hun brokjes op en laten nog iets op de bodem van de plastic bakjes staan. Zo’n dag was het, zo’n dag, dat ik in de verte nog de bergen met haarspeldbochten zie liggen.
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s