Poezi nga Vasil Çuklla

 
Poezi nga Vasil Çuklla
 
 
Kënga e haresës
 
Motmot më ke dashur,
mban mend?
 
Vërsnike pranverës,
erë e trëndelinës
 
Gjithë lulet e Majit,
si kurora e vesës
 
Përmbi flokë të rrijnë,
zë i gjeraqinës!…
 
Këngë tretur,
haruar,
honesh të haresës!
 
Ato sy të shkruar,
mesqiellit të ballit
 
Ndrinin, si ndrinë diejt,
e nata s’do hënë.
 
Vetulla gajtan,
ujdhesë gurëzallit.
 
Buzët kafshojnë ëmbël,
atë fjalë, pathënë…
 
Këngë tretur,
haruar,
honeve të mallit!
 
Ajo gush pëllumbi,
ky gjoks i arrirë
 
Marrur m’a kanë mëndjen,
më bënë ujem
 
Si gurin, ngadalë,
pikëuji ka grrirë
 
Më grryen, më shqyen,
kujt hallin t’i them?!
 
Këngë tretur,
haruar,
motmotesh e ngrirë!
 
 
Rozafa
 
Murajës murosur. Gurkështjellës e tretur
Gjinxjerrë, e paturp. Bonjakun kon. Jetën
Helmuar helmtrishtit. Mosfrymimit e fjetur
Rozafë qafështerg. Mes miteve mbetur
Heshtisë ulërritëse fjalosesh, e heshtur!
 
 
Nuk kam tjetër dhuratë
 
Merre!
T’a kam falur!
Për ty e zbrita,
hënën
në gjithnatë.
Të mund,
t’ju ngrohë,
vagëllt,
në pëqi.
 
Të të ndrijë
neteve,
mendimin
e zvargët…
 
Të vesh arit,
lotin,
tek lag,
synë e zi
 
Merre,
sa terrnatën,
agu
s’e ka zbardhur!
 
Të lutem,
pranoje!
 
Nuk kam tjetër,
dhuratë!
 
Do të nisesha,
t’ju zbres,
yllin më të largët.
Mijëra,
vite dritë…
Po kë të le,
aty?
 
Jam thinjur,
je thinjur.
 
Nuk di
në do të kthehem…
Nuk di,
dhe po u ktheva,
të gjej…
përsëri?!…
 
Vendosa,
qiellin tonë,
t’a përzgjedhim,
të zbrazët!
 
Në të,
planet të vetëm
të jemi,
unë edhe Ti.
 
Nuk di,
përse qiejt,
më dehin dhe dehem!
Ndoshta,
ke pak faj…
Ke faj
edhe Ti!
 
Se s’më mësove,
kurrë,
të di,
si rrohet vetëm…
 
Se s’më mësove,
kurrë,
çfarë do të thotë, vetmi!
 
 
Sikur, i dëgjoj
 
Heshtni!…
 
Për nder të turpit tonë,
tani mos flisni!
 
Lotët, që prej syve na hepojnë,
janë kallpë!
 
Sikundër kallpe është tmerrbritma jonë
si zë, qenësh brashnjarë, kur kuisin.
Ngujuar gurmazesh, ndukur hundësh nën hallkë,
se ligjërojnë “këmbët” dhe na thonë, prisni!…
 
Ne…
Unë edhe ju,
tok e vramë!
 
Ne, q’u rropatëm,
t’a sillnim të bukur.
Krahëshkruar,
të brishtë, porsi flutur…
diellit, një ditë në të perënduar
 
Ne,
që dhe malet, mbi supe i mbamë!
 
Po, po!
Ne.
 
Unë edhe ju.
Tok e vramë!
 
Ne,
q’u munduam të vinte
e virgjër, si vet virgjëria
 
Ne,
që s’u trandëm nga krismat, buçimat
e shkrepash na u thinj djalëria.
 
Po, po.
Ne.
 
Unë edhe ju.
Tok e vramë!
 
E lamë
mes duarsh të përshpirtet,
të vdesë,
si vdes me turp, paburrëria.
 
Kujt i duhet tashmë,
kjo kuje e vranë,
kur heshtëm njëzëri?!
Kujt i duhen tashmë, jargët tona,
lotët tanë,
kur gjaku i martirëve,
ulërrin tek flamuri?!
 
Liria s’u vetvra!
 
Ne e vramë,
me mallkim-heshtjen tonë,
nën zë burri!
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s