Poetic shadows and lyricism, as an aesthetic form and perfection of human love (About the poetic volume “Unsolved Equations” by Shoshana Vegh) – Dritëhijet poetike dhe lirizmi, si formë estetike dhe përkryerje e dashurisë njerëzore (Rreth vëllimit poetik “Unsolved Equations” të autores Shoshana Vegh) / Agron Shele, writer

 
Poetic shadows and lyricism, as an aesthetic form and perfection of human love
(About the poetic volume “Unsolved Equations” by Shoshana Vegh)
 
Unsolved Equations is the latest book by Shoshana Vegh. The title showcases her vision and her perspective on life. It expresses both artistically and philosophically infinite space, which includes all the mysticism that surrounds us and makes us more curious to understand and build a better future. Her work’s lyrical spirit is conveyed through her written art that originates in the human emotion as perfection. Yet, its origin is also from a passion that is elevated by an inexhaustible love. As a poet and a writer, the themes of her work bring everyday life in harmony with nature, operating with characters in terms of form and content, bringing a much broader and more intriguing world to our reality.
“The soul of man is a Flame; a firebird, jumping from one branch to another, from one person to another, shouting: I cannot stop, I cannot burn, no one can extinguish me “- Nikos Kazantzakis
Not without purpose, I quoted Kazantzakis. In the work of this author, we see the unquenchable fire, and how he finds the inflamed universe, he finds the muse descending in the moonlight and the new day, which begins to scatter the flow of colors, the light of life, and the spirit.
 
“Into the old coal stove
I toss you
You spit fiery sparks
From my core
It is my inner world
In which you violate”
 
We encounter the same poetic path, same philosophy, the unquenchable fire, and the inner burning, which is simply our desire and passion with which we travel and share the happy moments. And all this as a pathetic, aesthetic art and reflection of unique values, deep love.
The theme of the author’s poetry has variety and touches other peaks, both in the metaphysical and psychological plane and especially in the creativity of individualism. Here we do not encounter the unsolved equation, but the unknown that leads us to the mystery and keeps us always amazed, enchanted to the limits of our ignorance.
 
“I want you to take me
Through a thousand imaginations
To the one million dunes
To the mountains
To the seas
Take me to the dreams
To little moments of poetry,
I will be satisfied with nothing less.”
 
How far does the idea of being part of the universe go, so the remaining trace gave way to time erosion?
Infinite desire in the author’s concept, space, and unexplored horizon, moreover, in the framework of art would go as far as the moments of poetry itself.
Another moment that should be singled out is the originality and impression of the country she represents. The author comes from the Middle East and calls the primary task to build bridges of cooperation but also peace between different ethnicities or religions.
 
“The world stops
There are no wars
Only our struggling souls
Looking for a director
And suddenly like God
Left us
That we will manage on our own.
It is possible to start from scratch.”
 
The metaphor used here puts the individual in opposite directions from the world around him (body and soul). Who is in a station, traveling in different directions, with lost reasons, but finally return to * God, to pray and return to the clarity of the beginning.
This poetic volume is one more window of Contemporary Literature. It has a spirit for the aesthetics of life itself, which comes through figuration and symbolism. It raises a higher level of creative aspiration, humanism, and human love.
 
 
Shoshana Vegh
 
Shoshana Vegh
 
Dritëhijet poetike dhe lirizmi, si formë estetike dhe përkryerje e dashurisë njerëzore
(Rreth vëllimit poetik “Unsolved Equations” të autores Shoshana Vegh)
 
“Unsolved Equations “ është libri më i ri i autores Shashana Vegh! Që në titull jepet vizioni i saj, këndvështrimi pë jetën, e cila si në mënyrën artistike, por dhe filozofike shpreh atë hapësirë të pafundme, e cila përfshin gjithë mistizmin që na rrethon dhe na bën përherë dhe më shumë kuriozë për të kuptuar dhe ndërtuar një të ardhme më të mirë. Fryma lirike e përcjellur më së shumti në artin e saj të shkruar ka për zanafillë ndjenjën njerëzore, si përkryerje por dhe pasion i ngritur në dashurinë e pashtershme. Si poete por dhe shkrimtare tematika e veprave të saj sjell përditësinë në harmoni me natyrën, operon lehtësisht me karakteret në formë e përmbajtje dhe sjell një botë shumë më të gjerë dhe intriguese për realitetin.
“Shpiti i njeriut është një Flakë; një zog zjarri, që kërcen nga njëra degë në tjetrën, nga njeri njeri tek tjetri, duke thirrur: Nuk mund të ndaloj, nuk mund të digjem, askush nuk mund të më shuajë” – Nikos Kazantzakis
Jo pa qëllim e citova Kazantzakis, pasi në veprën e kësaj autore gjen zjarrin e pashuar, gjen universin e përflakur, gjen muzën e zbritur në dritën e Hënës dhe dhe ditën e re, që nis e shpërndan fluksin e ngjyrave, dritën jetësore dhe atë shpirtërore.
 
“Into the old coal stove
I toss you
You spit fiery sparks
From my core
It is my inner world
In which you violate”
 
Ndeshemi me të njëjtin shteg poetik, të njëjtën filozofi, pra zjarri i pashuar dhe djegia e përbrendshme, e cila është thjesht dëshira dhe pasioni ynë me të cilën udhëtojmë dhe ndajmë çastet e gëzuara. Dhe e gjithe kjo si një art patetik, estetik dhe pasqyrim i vlerave unike, dashurisë së thellë.
 
Tematika e poezisë së autores ka larmi dhe prek të tjera kulme, si në planin metafizik ashtu dhe atij psikologjik, dhe në mënyrë të veçantë në kreativitetin e individualizmit krijues. Këtu nuk ndeshim ekuacionin e pazgjidhur, por të panjohurën që na drejton drejt misterit dhe na mban pëherë të mahnitur, të magjepsur gjer në kufijtë e padijes tonë.
 
“I want you to take me
Through a thousand imaginations
To the one million dunes
To the mountains
To the seas
Take me to the dreams
To little moments of poetry,
I will be satisfied ëith nothing less.”
 
Gjer ku shkon ideja për të qenë pjesë e gjithësisë, pra gjurmë e mbetur dha hap i hedhur nëpër erozionin kohë?!
Dëshirë e pafundme në konceptin e autores, hapësirë dhe horizon i pashkelur, për më tepër në kornizën e artit do të shkonte gjer në momentet e vetë poezisë.
 
Një moment tjetër që duhet veçuar është dhe orgjinaliteti dhe impresionimi i vendit që përfaqëson. Autorja vjen nga Lindja e Mesme dhe e quan detyrë parësore ngritjen e urave të bashkepunimit por dhe paqes mes etnive apo feve të ndryshme.
 
“The world stops
There are no wars
Only our struggling souls
Looking for a director
And suddenly like God
Left us
That we will manage on our own.
 
It is possible to start from scratch.”
 
Metafora e përdorur vendos në kahe të kunderta vetë individin me botën që e rrethon (trupin dhe shpirtin), i cili sikurse në një station, udhëtojnë drejtimeve të ndryshme, me arsye të humbur, por së fundi i rikthehet sërish *Zotit , për t’ u lutur dhe rikthyer kthjelltësisë së fillimit.
 
Leximi i këtij vëllimi poetik është një dritare më shumë në Letërsinë Bashkëkohore sot, është një frymë për vetë estetikën jetë, e cila ardhur përmes figuracionit dhe simbolikës e ngre në një nivel edhe më të lartë aspiratën krijuese, humanizmin dhe dashurinë njerëzore.
 
 
צללים פואטיים וליריקה כצורה אסתטית של אהבת אנוש\ אגרון של
(על קובץ השירה משוואות בלתי פתורות מאת שושנה ויג)
תורגם על ידי מרים צ’אליק
 
משוואות בלתי פתורות הוא ספרה האחרון של המשוררת שושנה ויג. הכותרת של אסופה זו מייצגת את חזונה ונקודת מבטה על החיים. היא מבטאת מרחב אינסופי בדרך פילוסופית ואומנותית, הכוללת את המיסטיקה שמקיפה אותנו וגורמת לנו להיות סקרנים לגבי הבנת העולם והבטחת עתיד טוב יותר. הרוח הלירית של ספרה מגולמת דרך אומנות הכתיבה שלה, אשר מקורה בשלמות הרגש האנושי. אף על פי כן , מקור אומנותה הוא באהבה הבלתי-נדלית אשר מרימה למעלה את התשוקה. כסופרת ומשוררת, יצירותיה מפגישות בצורה הרמונית בין חיי היום יום והטבע. יצירותיה מפגישות את הדמויות שלה עם תוכן וצורה, וכך הן מחדירות להן משמעות רחבה ומסקרנת יותר המשפיעה גם המציאות שלנו.
 
“נשמתו של אדם היא להבה; ציפור-אש; מדלגת מענף אחד לשני, מאדם אחד לשני, וצועקת: איני יכולה לעצור, איני יכולה
להישרף, איש לא יכול לכבות אותי” -ניקוס קזנטאקיס
 
לא לחינם ציטטתי את קזנטאקיס. בעבודתו של יוצר זה, אנו רואים אש אשר לא יודעת שובע. אנו רואים כיצד המשורר רואה את העולם הבוער, וכיצד הוא מוצא את המוזה שיורדת אל תוך אור הירח ואל תוך היום החדש. ירידה זו מפזרת את זרימת הצבעים, אור החיים, ואת הרוח.
 
“בְּתַנּוּר הַפֶּחָמִים הַיָּשָׁן
אֲנִי מוֹסִיפָה אוֹתְךָ
וְאַתָּה מֵעִיף מִתּוֹכִי
נִיצוֹצוֹת שֶׁל אֵשׁ
זֶהוּ הָעוֹלָם הַפְּנִימִי שֶׁלִּי
שֶׁבּוֹ אַתָּה מְחַלֵּל אֶת
קְדֻשָּׁתִי”
 
אנו פוגשים באותה דרך פואטית, באותה הפילוסופיה, באש שלא יודעת שובע, ובבעירה הפנימית ביצירותיה של ויג. כל אלו מהווים את התשוקה שלנו שאיתה אנו משוטטים וחולקים רגעים מאושרים. יותר מכך, דרך ההשתקפות של האומנות הפתטית והאסתטית כל אלו מייצגים ערכים ייחודיים ואהבה עמוקה.
נושאי השירה של ויג הם מגוונים ונוגעים בפסגות רבות ביניהן הפן המטאפיזי, הפסיכולוגי, ובמיוחד ביצירתיות של הפן האינדיבידואליסטי. כאן, איננו פוגשים במשוואות לא ניתנות לפתירה, ה”לא נודע” מוביל אותנו אל המסתורין אשר ממשיך להדהים ולהקסים את גבולות הבורות שלנו.
 
“אֲנִי רוֹצָה שֶׁתִּקַּח אוֹתִי
בְּאֶלֶף דִּמְיוֹנוֹת
אֶל מִילְיוֹן הַדְּיוּנוֹת
אֶל הֶהָרִים
אֶל הַיַּמִּים
תִּקַּח אוֹתִי אֶל הַחֲלוֹמוֹת
לִרְגָעִים קְטַנִּים שֶׁל שִׁיר,
פָּחוֹת מִזֶּה אֵינִי רוֹצָה.”
 
כמה רחוק הולך הרצון להיות חלק מהיקום, על מנת שהעקבות שנשארו יראו את הדרך לזמן אשר נסחף?
אצל יוצרת זו תשוקה אינסופית היא חלק מהקונספט, מהחלל, ומהאופק שטרם התגלה. יתרה מכך, מסגרת היצירה הולכת רחוק כמו רגעי השירה עצמה.
רגע נוסף שראוי לייחד, הוא המקוריות והרשמים של המדינה אותה היא מייצגת. היוצרת מגיעה מן המזרח התיכון, וקוראת לבניית גשרים של שיתוף פעולה ושלום בין המוצאים והדתות השונות.
 
“הָעוֹלָם נֶעֱצָר
אֵין מִלְחָמוֹת
רַק נַפְשׁוֹתֵינוּ הַמִּתְחַבְּטוֹת
מְחַפְּשׂוֹת בַּמַּאי
וּלְפֶתַע כְּמוֹ הָאֵל
עָזַב אוֹתָנוּ
שֶׁנִּסְתַּדֵּר בְּעַצְמֵנוּ
 
אֶפְשָׁר לְהַתְחִיל מֵהַתְחָלָה”
 
המטאפורה שבה היוצרת משתמשת שמה את האינדיבידואל בכיוון ההפוך של העולם מולו הוא נמצא .( גוף ונשמה) הוא בתחנה, נוסע בכיוונים שונים, עם סיבות אבודות, אך לבסוף הוא חוזר לאלוהים על מנת להתפלל וללכת בחזרה לבהירות של ההתחלה.
הקובץ הפואטי הזה מהווה חלון נוסף בספרות העכשווית. יש לו את הרוח האסתטית של הפואטיקה עצמה, אשר באה לביטוי דרך צורניות וסימבוליזם. היא מעלה את ההשראה היצירתית, את ההומניזם, ואת אהבת האנוש לרמה עוד יותר גבוהה.
 
-אגרון שלה, משורר-
 
 
 
Agron Shele (2)
 
Agron Shele, writer
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s