Zogjtë dhe zog-dështaku

nelton

          Nelton Bereti

 Zogjtë  dhe zog-dështaku 

 I ulur në një kafe bosh , të vetmit spektator të gjyqit tim janë karriget bosh .

 .   Jam jashtë , askush nuk mund të ndihët i qetë  me këtë qetësi hyjnore të natyrës , jam i rrethuar me pyje dhe … qetësi ,, asgjë më shumë , e ç’ më duhet tjëtër , them askush nga ata, të cilët janë një botë të trazuar shpirtërorë , një nga këta “humbameno” jam dhe unë .

 Sipër meje , një cicërrimë e veçantë , është çjerrësë në këtë qetësi dhe më tërheq vëmendjën ,, një mashkull zog që flet më vetën !!!! Sepse përreth tij nuk shoh asnjë krijesë tjetër ..

 Tani supozoj sikur kuptoj çfarë cicëron ai me veten , dhë dëgjoj një dramë , lexoj një dramë, shikoj një dramë, quajeni si të doni , por unë s’ mund ta quaj dot ndryshe .

 Ç farë shkoi gabim që nuk munda të kem pushverdhën timë ..- ? ” – cicëron ai .

… e vetmja gjë që kam dhënë gjithmonë , është vetëm dashuri , vetëm pasion , ti qëndroj afër , të jem prezent edhe aty kur s’ mundet . Përse më thotë : “ Më mbyt me dashurinë tënde , sepse unë dua të jem e lirë “ , kur mua më shkojnë lotët lumë , dhe zemra ka ndryshuar me kohë ritmin e saj harmonik siç duhet të jetë , dhe është kthyër në minë me sahat “…vallë kush është gabimi im që pushverdha imë të jetë e mërzitur , pse nuk pranon folen time , përse më thotë që nuk e kuptoj , kur thellë brenda meje , si zog me llogjikë që jam , e kuptoj së çfarë kërkon , por ë shkreta zemër e imja , nuk ë pranon atë logjikë të saj , sepse e shkreta zemër e imja është e dashuruar pas “Saj “ . Sa bukur është të vuash kur dashuron ! … vallë mos jam një zog naiv i viseve të largëta , jashtë një realitëti mbytës ky pushverdha ime është përshtatur më së miri , dhe” unë jo … mos vallë të dashurosh dikë sot është një fatalitet dështak për tu kthyër në një viktimë foshnjake adoleshente, që nuk njëh  kufij …vallë mos ka humbur kjo ndjenjë mes qënievë humane  të thyer në qënie ekzistente bosh . Kush është mëkati im ndaj saj? …, vetëm pse unë e dashurova si i çmendur , apo sepse kjo gjë më bën të jem jashtë ekzistëncës së një shoqërie të kalbur zogjsh egoistë , mos vallë pasioni im përkthehët një budallallëk me brirë , ( kur shpesh herë pushverdha imë më cicëronte .. “ .. po je budalla pra,” dhë unë e shihja i habitur , ndonësë brenda meje më vriste analiza e psesë dhe të qënurit budalla ,mëgjithëse nuk shihja asnjë aspekt të  budallallëkut , por mos ndoshta dontë të thoshte që isha i krisur sepse e dashurova marrëzisht , ah ..

 Po nësjë , kjo gjë do më bëjë të kthjellët , pavarësisht që unë nuk e dua këtë kthjellësi , sepse unë ndoshta jam një zog i papjekur, adoleshënt  !!! , dhe ndoshta jam jashtë “Jush” humanista …

 Ku është pra (pa) fajësia ime tani , nëse Zoti krijoj të bukurën ndjenjë , që ne të çmendurit humanë mos ta vlerësojmë këtë ( flas dhë per vetën si zog romantik ) atëherë …

mjaft , mjaft Krijues luajte me fatin tim :

nëse më ke krijuar të jem shtegëtar, unë nuk e dua këtë ,

 nëse më ke krijuar të jem i ndjeshëm , me ke dëmtuar ,

nëse më ke krijuar të jem pasionant , më ke përbaltur përballë humanizmit që jeton realisht ,

 nëse me ke krijuar të çmendem nga pushverdha ime , edhe këtu e ke gabim Krijues

 ..Ti harron një gjë ,, çudia nuk zgjat shumë , por ndjenja .. kjo paska qënë farmaku Yt Krijues, për mua , kam kaq kohë që e kam pirë , ndoshta qysh në gjenëzë dhe po e vuaj tani ..

 Pra po të them , nëse dashuri mund të quhet , për çfarë po shpërblehem , atëhërë qoftë larg meje përgjithmonë kjo ndjenjë hyjnore e jotja Krijues , sepse janë dy gjëra , ose unë do jem i hyjshëm , ose Ti .

 Dhe nëse dashuria ( a ka vallë sot humanistë më trajta të çuditshme buzëqeshjesh ironike dhe sarkaistë  të dashurojnë si unë !!!!) , është e quajtur nga Ty Krijues “ dhuratë” ,  për mua nuk është e tillë .

Mjaft më me talljën Tënde Krijuës , ndjenja ime shkon , fluturon gjithmonë … bosh ..

 Kështu pra , një vetëgjyqësi  e një zogu të dashuruar ,, në këtë mëngjes të një agimi plotë diell .

 Ah Diell … dikur .

 Njerëz , është mirë kur dashuron , por unë nuk jam një njeri tashmë , thjesht jam një zog ku do fluturoj drejt hapësirës time që quhet “ fat ..!!!” 

 Nëse jam krijuar të vuaj kështu ,, ok të sfidoj sepse nuk do mund për shumë kohë …Krijues .

Tani e kuptoj sarkazmën e zogut pushverdhë ” ah sa vuan mor , sa vuan …Ah…” 

tergim nelton

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s