Almira, lulëkuqet gjithmonë i duhen lirisë… / Poemë nga autori turk Nuri Can

Nuri kan

 
 
Almira, lulëkuqet gjithmonë i duhen lirisë…
 
A keni bërtitur ndonjëherë me gjuhën e lumenjve?
Almira
Vajzë me sy vjollcë.
A keni braktisur ndonjëherë dashurinë erërave mbi retë?
Kur zemra ju drodh me prekjen e trazirave të jetës?
Lulëkuqet
Me lulëkuqe gjithmonë është i varfër ky qytet?
Dhe perdet gjithmonë kanë aromë pluhuri?
Shelgjet në venitje qajnë me drojë?
Pranverat janë gjithmonë të ndjera?
 
Janë fjalë të mjaftueshme
Të them për të kuptuar dashurinë
Nëse gjuha e dikujt nuk është dashuri
Si për të treguar
Si për të kuptuar dashurinë ngjizë me emocion?
 
“Thuaj” pra
A mund të thoni Almira?
Janë fjalë të mjaftueshme
Të thëna, për të kuptuar
Është gjuha e mjaftueshme?
 
A keni menduar ndonjëherë
Për dashuri me një zog në qiell,
Për dashuri me ujin në tokë?
A keni bërtitur ndonjëherë
duke kërkuar dhimbjen në sytë e një fëmijë jetim
duke kërkuar në fytyrën e babait humbjen e djalit të tij?
Apo të dhuroni vizionin tuaj për një person të verbër?
 
A keni menduar ndonjëherë
Bisedat me zogjtë në pyje
Bisedat me peshqit në det
Bisedat me retë e qiellit?
Që i japin shpresë të popullit pashpresë
mbushur me mënyrë shtypëse?
 
A e dini
brengën e një babai të papunë që nuk sjell në shtëpi bukë
trishtimin e një të burgosuri pa duhan?
A keni ndjerë ndonjëherë dëshpërimineme zemër pë një grua duke u përdhunuar ?
 
A keni folur ndonjëherë
në gjuhët e fluturave
në gjuhën e luleve
në gjuhën e lirisë?
 
A mund t’iu flisni
larg nga mëria,
larg nga urrejtja,
larg nga armiqësia,
Në një shoqëri e vëllazëri, Almira?
A mund të thirrni ndonjëherë me gjuhën e lumenjve?
 
Jeta
Është një dramë, Almira
Një rol në një film
Një tekst i parapërgatitur një top maskaradë në duart tona që lexojmë.
Mend, shammerly, cekët.
 
Dashuri
Nuk është vetëm e folura me vëllazëri,
Nëse nuk është ushqyer me miqësi
Nëse nuk është ngritur pa asnjë hatërmbetje
 
larg nga lufta dhe armiqësia,
e lirisë dhe miqësisë.
Se Dashuria nuk është dashuri atëherë, Almira.
 
Nëse dashuria është dashuri dhe
Nëse dashuria jote është dashuria ime
Atëherë vetëm atëherë
Atëherë vetëm atëherë
Atëherë vetëm atëherë
Dashuria jote është Dashuri, Almira ime
 
Lumturisht, siç duhet, Dashuri.
 
E kam dashur qiellin, pafundësisht
Dhe nuk jam robruar nga ata ndjesi
Kam dashur pëllumbat e bardhë dhe bardhësi
në qiell.
 
I mbledhur lule në degët e gjelbërta
me ndjenjën time e nga ndjenja.
Si të bëhem unë të njoh veten
Nuk dua as një saksi për lule as kafaz
Edhe në qoftë se për zogjtë do të jetë një kafaz i artë,
Unë dua të jem zog i lirë
lule falas
fëmijë poashtu të lirë
Nuk më pëlqejnë vendet e ngushta.
Unë uroj që toka t’iu përkiste luleve
 
Qielli t’iu përkiste pëllumbave
Të mikloheshin kudo nga dielli
dua erë si në pranverë.
 
Oh! Unë dëshiroj që kjo të jetë e mundur
 
Po të kishte qenë e mundur
Unë do të kisha bërë lumturi nga dëshprimi
Unë do të kisha bërë shpresë nga lumturia
Unë do të kisha ndarë vatrën time për dhembjet
Të kisha ndarë gëzimin me të gjithë fëmijët e botës.
 
Unë dëshiroj që kjo të ishte e mundur
Kur një fëmijë qëllohet
të jem një nënë të shkojnë në të zeza
të lidhi plagët duke e perkëdhelur
të jem një baba, të qaj në vend të tyre.
 
Oh! Të ishte e mundur
Unë do të bëjë paqe nga lufta
Unë do ta bëjë njeriun nga paqja
Unë do ta bëjë lumturinë nga trishtimi
Unë do ta bëjë miqësië nga shpresa
Unë do të hedh një poezi për fëmijët çdo mëngjes në vend të plumbit. Almira.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s