Goodbye without goodbye (Afscheid zonder afscheid) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
Goodbye without goodbye
 
It’s so quiet. The few words you spoke
reverberate in space. Your presence was a goodbye
without goodbye. When will I see you again –
I didn’t dare ask that question. I see your dark eyes
 
disappear in the mirror of my bathroom. On my skin
your last look wanders to the foot of the bed. Your arms
wrapped so tightly around me. I felt with you
together as you are only together, with one somebody,
you really love.
 
The evening is dark, darling, the night dark black
even with the increasingly dim floating light from lampposts.
 
 
Afscheid zonder afscheid
 
Het is zo stil. De weinige woorden die je sprak
galmen na in de ruimte. Je aanwezigheid was een afscheid
zonder afscheid. Wanneer zie ik je terug –
die vraag heb ik niet durven stellen. Ik zie je donkere ogen
 
verdwijnen in de spiegel van mijn badkamer. Op mijn huid
dwaalt nog je laatste blik tot aan het voeteneinde. Je armen
zo stevig om mij heen gevouwen. Ik voelde me met jou
samen zoals je alleen samen bent, met een iemand,
met wie je echt bemint.
 
De avond is donker, schat, de nacht donker zwart
zelfs met het steeds vagere zwevende licht van lantaarnpalen.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s