“Dita me shi” (1842) – Poezi nga Henry Wadsworth Longfellow / Shqipëroi: Alfred Kola

 
Poezi nga Henry Wadsworth Longfellow
 
 
“Dita me shi” (1842)
 
Dita e ftohtë, e zymtë dhe terr;
Bie shi dhe era kurrë nuk shter;
Hardhia ngjitet mbi muret e mykur,
E çdo shkulm ere gjethet ka shukur,
Dhe dita e ftohtë e zymtë dhe terr.
 
Jeta e ftohtë, e zymtë dhe terr;
Bie shi dhe era kurrë nuk shter;
Mendimet varur Dikurit të mykur,
E shpresat rinore prej erës shukur,
Ditët të errëta të zymta dhe terr.
 
Zemra e trishtë, rri qetë, pse vajton;
Pas reve dielli akoma ndriçon;
Fati yt njësoj si për çdo njeri,
Njeriut në jetë i duhet pak shi,
Ca ditë do jenë errësirë e zymti.
 
 
 
“The Rainy Day” (1842)
 
The day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the mouldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary.
 
My life is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
My thoughts still cling to the mouldering Past,
But the hopes of youth fall thick in the blast,
And the days are dark and dreary.
 
Be still, sad heart! and cease repining;
Behind the clouds is the sun still shining;
Thy fate is the common fate of all,
Into each life some rain must fall,
Some days must be dark and dreary.
 
 
22549821_493872800982523_2540650118735494747_n
 
 
Shqipëroi: Alfred Kola

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s