Poezi nga Sofia Doko Arapaj

 
Poezi nga Sofia Doko Arapaj
 
 
Vajtimi i motrës së Attidhos
 
Nëna ime nënë, pranverën nuk më lë ajo t’ a shoh
Më kullon pikë -pikë zemra mbi lulëkuqet e para
Shigjetat e helmëta po kalben o nëno,
Nëna ime nënë, që s’ më la t’ ju dua…
Nëna ime, nënë dëgjoje të vetminë tim vëlla
Attidhon e bukur që vajton edhe për mua
Ajo, po m’ a shkel gjakun pa mëshirë, o nëno
Nëna ime nënë, që s’ më la t’ ju dua…
 
 
N’ a mungojnë shumë poetët që ndërruan qiell
 
Të duket sikur se planiti ka ndaluar,
Dhe thjesht bëjmë një përpjekje mos ata janë ringjallur përsëri.
Po tani për kë shkruajmë
Ata që n’ a botuan u fshehën përsëri
Po tani për kë shkruajmë…
 
 
Zgavrave të stërgjatura
 
Unë dua t’ i mëkoj ata
T’ u jap mishin e zemrës
Që t’ i dëgjoj ata
Kur të zbrazin vetëtima për mua…
Se pse më ikën mëndja,
Se pse kam shumë etje,
Se pse më ngjaj me fantazmë…
T’ u tund këmborën për tek shpella
T’ i deh me kushtin e shejtanes
T’ u pikturoj dhe një sy në ballë
Se pse jam bërë e mirë
Se pse jam bërë e logjikshme
Se pse jam bërë …, e largët…
 
O teta, n’ a jep një bukë gruri
Të japim një fshesë
Se po afron nata e n’ a kafshojnë qentë…
 
 
Pa tituj
 
Kur të vrasin me fjalë
E bie rëndë në tokë
Lufton egër me shpirtin
I cili, përpiqet të dalë…
I dyllos, të gjithë shtigjet
E dhe pse përtokë
Po ai, edhe pse i vrarë
Fluturon për në zot…
Dhe, më sheh nga lartësia
Pa dritare e pa dyer
Të mpirë e të zhgënjyer
Ndaj nis një ulërimë
 
Sheh se kam uri e më çon një cicërimë
Sheh se kam mërzi
Më mbulon trëndelinë
 
Më sheh ashtu përdhe
E nis një ulërimë…
 
 
 
 
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s