Poezi nga Zamira Agalliu
Ikën Yjet
Ikën yjet ikën….
nga galaktikat , u fikën !
Neoni i hënës
mbi fytyrën time
u zbeh ,u zbeh..
unë fjeta në bregun
e endrrës që pash,
fjeta në kujtesën tënde
të lashtë,të lashtë.
Nga aty ika …
të harroja gjumin sakaq ,
koha para meje ndali
brenda kenges sate
brenda qiellit tim.
Po Jetoj ; shko e thuaj atyre,
që përbri teje po rri !
në kujtesen time të bëj vend
në të gjitha rruget shoh
mungesën tënde,
o shtrëngata e gjakut
në pulsin tim të kaltër
dëgjova rënkimin tënd
si thikë ,nga xhelozia.
ika larg nga qielli yt
ike larg , ike …
nga galaktika.
ika …..
Ti fli te qafa ime përnatë
dhe merr frymë në peizazhin
e gjinjëve të diellt’ të
imazhit tim.
Xhelozi ‘ !
Larg nga qielli im i kaltër ,
ti re e zezë
që sillesh e verbër
dhe mbulon hartat memece
te ndjenjes së brishtë .
Trishtim që bie si shiu acid
e shuan zjarrin e shpirtit.
ik ….larg ….larg….ik..
Shko atje në polin e ngrirë
të veriut ,
e leri të treten dashuritë
në telat e ekuadorit ,
ku qielli merr emrin
e ditës më të lumtur .
Siperfaqa e tokes lëmohet ,
Malet zbuten
e kërkojnë të përkëdhelin
brigjet e virgjëra .
Çdo cep toke
e quan veten Paris !!!




























Leave a Reply