Quhet zemër – Umid Neccari / Përktheu në shqip Juljana Mehmeti

Poezi nga Umid Neccari

 

Quhet zemër

Thirr sytë e mi nga sytë e tu
Shkruam nga duart e tua
Hidhi shikimet në tavanin tim të etur
Bjer si shi në fshatrat e mia të vetmuara
Te thërras nga kaltërsia e deteve
Nga vetmia e dhomave të vetmuara
Eja,…
Është vetëm një hap nga nata në ditë
Thjesht harro të kaluarën
Harroji duart në duart e mia
Lëshohu këtu dhe harro veten
Është veç një frymë larg e sotmja nga nesër
Mbylli sytë në sytë e mi, thjesht
Derdh zërin tënd në frymën time
Qirinjtë janë gishtërinj njerëzorë në errësirë
Ata ndriçojnë dhomat e vetmuara, si trupi i njeriut
Emri i kamerës në shekullin njëzet e një është kolaps
Ngrihu të lutem,
Hesht për një minutë!
Është një martir tek unë, i quajtur Zemër
Ka një fushë pambuku, të quajtur Atdhe,
Peshqit lodhen në trupin tim nga ankthi
Një lumë rrjedh në venat e mia i quajtur eksitim
Ballkonet janë festa te oponencës këtu
Ndalu të lutem,
Nëse thërret depresionin
Nuk do të dëgjosh kurrë askënd
Rrugët e mia drejt teje janë të bllokuara
Një dritë e kuqe përshkon kryqëzimet e tua

Unë prehem tek ty
Të pres…

 

Përktheu në shqip Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s