Poezi nga Gladiola Jorbus

 
Poezi nga Gladiola Jorbus
 
 
Dedikuar Kosovës
(Shkruar në vitin 2020)
 
Një duzinë me vite,
mbi supe mban Kosovë.
Dielli po të nxeh më gjatë.
Era po të fshik më fort…
E bukura Kosovë!
Me derte thurur velin.
Me buzët gjak e puthur.
Me sytë që pikojnë lot.
Nusja e trishtë,
mbetur me djepin bosh.
Si shqipe ngrihesh!
Krenare, fluturon mbi re.
Kosovë plot ëndrra,
që prej shekujsh, prehen
e dergjen nën dhe.
Ti gjuhë e imja,
Kosovë!
E njëjta zemër,
që në dy trupa rreh.
 
 
Atdheu
 
Atdheu është zemra e gruas.
Nëna që qau djalin.
Bashkëshortja që humbi burrin.
Vajza e mbetur jetime pa baba.
Motra që nuk u rrit me vëlla.
 
Atdheu është piskama e tokës.
Kushtrimi i luftës.
Gjaku i të parëve.
Atdheu është puthja mbi ballë.
Urata e pleqve bujarë.
Gjuha e mbrujtur me ar.
 
Atdheu është shpirti i burrit.
Që jetën ia fali me shpirt.
Që ia deshi britmën e kujën –
në luftë, në paqe.
në errësirë, në dritë.
 
Atdheu është lutja në Zot,
për lulet dhe qiellin pa re,
për malet, për detin e tij.
Motmoti valëvitet
Krenarisht në përjetësi…
I shtrenjti, i bukuri
Flamuri ynë kuqezi.
 
(Prishtinë, 2020)
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s