Poezi nga Luigi Gregorio Comi / Përktheu në shqip Dr. Albana Alia

 

luigi gregorio comi

Poezi nga Luigi Gregorio Comi

 

 

***

 

Për një kohë të gjatë

kam ecur

i shoqëruar

me heshtjet depërtuese.

I vetmi inkurajim,

kujtimi.

I vetmi ngushëllim,

dhimbja,

zanafillë e ngashërimit

që përshkon

thellësisht

humnerën intime

që lexoj

të pasqyruar

mbi errësirën e njëtrajtshme;

aty ku

toka e qielli

ndërsjellshmërisht

shuhen.

 

Montepaone Lido, 13.08.2010       

 

 

 

***

 

Të përhumbur

në zbrazëti

sytë

hulumtojnë

pa durim

Ngultësinë e rimtë

të pakufishme

që ngadalë

vishet

me të zeza

duke shtuar

dobësinë

që brenda ka lëshuar rrënjë

pa përtëritjen

e qetësisë

Fëshfëritje e valës

që lehtas

përkëdhel rërën

dhe e spastron

ndërsa shtyn

murin

e errësirës së njëtrajtshme

që i asgjëson

deri edhe shpresën

e një kristali drite

dhimbjes

që në heshtje çirret.

 

Montepaone Lido  14.08.2010

 

 

 

***

 

Pjeshka e lulëzuar, dardha dhe pema e pupëluar

me rregullsi ciklike rilind natyra

era shkund bisqet e njoma

pa i rrëzuar

është tjetër stinë ajo e lamtumirave

sa çelën petalet përpara gjithësisë

hardhuca ende e mpirë

përshkon rrugën e hutuar

zhytet vrullshëm humb gulçuese

në gjelbërimin e livadhit më të afërt

ndonjëra pa përvoje mbetet mbi kalldrëm

bari përtej buzërrugës vetëm një mirazh

toka ka aromë të re

vrojton fshatari i qetë mrekullinë

ngazëllehet i kënaqur

natyra pëshpërit gjithandej

dhe fton në ëndërrime

e hareshme në buzëqeshjen e larme

bindshëm nxit shpresat

i rrëmbyer nga shpërthimi solemn

fërgëllon i mpirë kalimtari

në apoteozën e pashembullt universale

gjurmon fillin e ripërtëritjes

i robëruar nga vendimet e veta

skllav dyshimesh dhe pështjellimesh

i mbetur për shumë kohë në pritje

të një sinjali paralajmërues të pagjasë

më në fund percepton qartë

domosdoshmërinë e të gërmuarit brenda

në kërkim të vetvetes.

 

 

 

***

 

Si budallenj mashtrohemi kollaj

nga tërheqja joshëse e hiçgjësë

symbyllur nuk arrijmë të kuptojmë që, tekefundit,

e tillë është qëndrueshmëria e së ardhmes

kategori e kohës së pavlerë

që rrëshqet nëpër rruzullim

e beftë njësoj si drita

që kristalizohet pa rënë në sy

e paqëndrueshme në të shkuarën.

E megjithatë, intelekti ynë i çiltër

vazhdon pa reshtur

të kultivojë iluzionin

e afërt në dukje

por menjëherë të pakapshëm,

e një përmase imagjinare

në pritje të asaj që nuk ndodhi

që pashmangshmërisht nuk do të ndodhë

pasi, tashmë, e mbështjellë me shije të hershme.

 

 

 

***

 

Ho camminato

A lungo

scortato

da penetranti silenzi

Unico conforto

Il ricordo

sola consolazione

il dolore

principio dell’angoscia

che permea

il profondo

intimo abisso

che leggo

riflesso

nel nero omogeneo

ove

cielo e terra

reciprocamente

s’annullano

 

Montepaone Lido, 13.08.2010  

 

 

 

***

 

Smarriti

Nel vuoto

Gli occhi

Indagano

Insofferenti

La sconfinata

Fissità glauca

Che lenta

Si veste

Di nero

E accresce

Il malessere

Che dentro s’annida

Senza ristoro

al sereno

Fruscio dell’onda

Che tenera

Accarezza la sabbia

E la monda

Mentre incalza

Il muro

D’uniforme oscurità

Che annienta

Anche la speme

Di un cristallo di luce

Al dolore

Che muto rugge

 

Montepaone Lido,  14.08.2010    

 

 

 

***

 

Il pesco fiorito e il pero e l’albero impiumato

con ciclica regolarità rinasce la natura

il vento scuote i teneri germogli

non li abbatte

altra è la stagione degli addii

si sono appena schiusi all’universo

ancora intorpidita la lucertola

attraversa la strada impacciata

si tuffa concitata affannata si confonde

nel verde del vicino prato

qualcuna inesperta rimane sul selciato

l’erba oltre il ciglio solo un miraggio

la terra profuma di nuovo

scruta il contadino sereno l’incanto

e gongola appagato

tutt’intorno mormora la natura

invoglia a sognare

gaia nel sorriso variopinto

suadente invita a sperare

contagiato dalla solenne esplosione

trassale l’intorpidito viandante

nell’inaudita apoteosi universale

rintraccia il filo della sua resurrezione

prigioniero delle proprie scelte

schiavo di dubbi e sbandate

è rimasto troppo tempo nel crogiolo

di un improbabile segnale premonitore

alfine percepisce distintamente

di dover  scavarsi dentro

ritrovar se stesso.

 

 

 

***

 

Stolti ci lasciamo abbacinare

Dall’attrazione seducente del nulla

Bendati non percepiamo che alfine

Tale è la consistenza del futuro

Categoria del tempo inconsistente

Scivola nell’universo

Repentino come la luce

Inavvertito si cristallizza

Labile nel passato

Eppure l’ingenuo nostro intelletto

Continua indefettibile

A coltivare l’illusione

In apparenza vicina

Eppure già inafferrabile

della misura inesistente

nell’attesa di ciò che non è stato

che ineluttabile non sarà

perché già velato dal sapore d’antico.

 

 

Albana Alia

Përktheu në shqip  Dr. Albana Alia

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s