Poezi nga Lida Lazaj
Mendime pa lidhje në pikë të mëngjesit
Në Shqipëri
dhe vetë shpresa e di
që kot shpreson
megjithatë një gotë mëngjesi plot shpresë e pi.
Dje,
qëndisja me fllosh, shpresë e fantazi përparsen e kopshtit për tim bir
sot tek dera e kopshtit përdore me tim bir përcollëm bijën e tij
unë gëlltita lotin.
Në vëndin tim
ku shpresa shpreson e frikur
e drojtur,
ku ti fsheh fëmijët?
barku im si nxë më
dhe dashuria ime sa qielli sa bota
s’mjafton për ti mbrojtur.
Në Shqipëri
vetë shpresa e di,
që kot shpreson,
megjithatë vjen mëngjesi
dhe një gotë plot shpresë e pi.
***
Sa do të doja, që si ky qiell i kaltër të ishin shpresat!
Sa do të doja, që zemra të më kishte më pak hije
e më tepër dritë!
Sa do të doja,
që nga brigjet e vendit tim, në këtë çast të niseshin në pakthim anije me plehra!
Ah, Zot sa do të doja…,
por Zot të lutem më ruaj atë cepin e zemrës,
ku ruaj dashuritë!
***
Teksa shoh sa ëmbël,
gjethja gjethes ia përcjell pikën e vesës,
brenda meje kumbon sinfoni malli për agime vjeshtore,
që nuk përsëriten më,
per agimet,
kur zgjohesha e mbështjellë me dashurinë e mëmës&atit.
Teksa shoh gjethet
si shkëlejnë nën rrezet e diellit vjeshtor
dhe brenda meje jehon nje sinfoni malli
mendoj se rrugëtimeve fituam kallo e lëkurë të ashpër
e humbëm aftësinë e të lexuarit të gjesteve e sendeve.
Nuk më lipset mëshirë
as shami për të fshirë lotë
Thjesht në këtë çast shpirti është bërë poroz
thith ajër të diele
rreze dielli vjeshtore
e nektar jete
e shkruan këto vargje.




























Leave a Reply