Poezi nga Raimonda MOISIU

Poezi nga Raimonda MOISIU

 

Prisnim në heshtje ëndërrat….

-.-
Me qarjen e parë, erdhi shpirti i madh i nisjes ,
dhe rashë në grackën e padijes.

Në dritaren e jetës u shfaq miqësia jonë gazmore,
e ndritshme , mes erës dhe reve ,
mes meje e zogut, mes zërave fëminorë,
që, kërkonin qumësht , nga gjiri i nënës,
apo që bëlbëzonin fjalën : Ujë!

Eh, kjo mosha e fëmijërisë!
Filluam të shqiptonim; Nënë,Baba!
Bëlbëzuam gërmat e alfabetit; A,B,C….. !
Pastaj…pastaaajjj, e pamë veten të rendnim,
për të luajtur kukafshehti…

Kur erdhi ajo…ajo.., mosha e adoleshencës,
tok me të përdore, nisëm të vraponim,
duke ndjerë aromën e mimozave;
preknim shpërthimin e lulekumbullave
të bardha, si fustane nusërie.

Mimozat e shkreta…tani rrinin të fshehura!
Prisnin në heshtje ëndërrat, të binin nga
delikatesa, e dëshirave dhe feminitetit.
Lëkundjet e degëve të manjolës, me flladin e tyre,
na krihnin flokët.

Në hapësirat e ndjenjave , në tik-takun
e rrahjeve të zemrës, nga gufimi i gjoksit
të zbuluar, pafundësisht të zbuluar,
në heshtjen e fjalëve të dashurisë,
shtrirë mbi qilim manushaqe, në
kopshtin poshtë dritares, nisëm të
pëshpërisnim fjalët e shpresës,
nën tinguj serenatash….

Me lëngun e ëmbël të puthjeve , zbuluam
se; dicka mund të bënim, dicka të vecantë,
që i magjeps të gjithë, që e kishin bërë të gjithë,
dhe që ishte krejt e ndryshme nga
të gjithë; sic janë fytyrat e njerëzve .

Zbuluam se si, mund të bëhesh princ,
apo princeshë, duke patur në vënd të pallatit
të artë, një livadh dhe në vënd të qilimave
të Persiseë një shtrojë me lulevjollca.

Mësuam se ne mund të dashuronim,
dhe të dashurohemi marrëzisht….

 

Dua DIELL……diell DUA! 

Ftohtësira ka pushtuar shpirtin tim,
fluturon symbyllur nëpër trupin,që ngjet
si shtëpija e boshatisur e qyqeve.
-.- 
….Lëviz e vetmuar ,kam ftohtë ,
Si një harabel i mjerë mes dëborës
Që nuk ndjen ngrohtësirë askund.
-.-
Me sytë e trishtuar të një murgeshe të re para altarit,
vështroj qiellin,
i kërkoj mëshirë, i lutem me zë
me përgjërim
-të më falë diellin.
-.-
Dua diell!
Diell !
Diell dua,
sic duan qëniet e gjalla ajër.
Diell,
që të më ngrohë, të më shpëtojë,
të më ndricojë rrugën, për
në kështjellën e dëshirave.
-.-
Diell,
t’i japë shkëlqim,
celësit të florinjtë, dhe
sekreteve të natës.
Diell,
të heqë muret e ftohtë,
që më rrethojnë mua
një grua të vetmuar…!
-.-
Si një shpirt i vetmuar, kam filluar të kuptoj ,
hipokrizinë, falsitetin e kësaj bote. E di

nuk kam, për t’u ngrohur
ndonjë ditë,
asnjëherë,
kurrë,
më.
-.-
Sorrat janë xhveshur nga ndjenja e hapësirës,
dhe me guakjet e tyre, prishin heshtjen ;guakje
që të kujtojnë ëndërrat e ftohta, të frikshme
si copëza të jetës…
-.-
Me këmbët në tokë iki rrugë e parrugë,
shkel nëpër shkurre e gjëmba,
shkel gurët e hedhur nga stuhia,
e detit të trazuar,
nën retë,
që nxijnë,
si sorrat.
Më janë të huaj tashmë,
krevati i argjentë i përkundur lehtë nga
aroma e trupit.
-.-
Kam harruar,
melodinë e ofshamave,
dhe rrëshqitjen përtokë të
bardhanës prej hëne
të carcafëve.
-.-
Jam nisur të kërkoj një qiri,
të më bëjë dritë,
në burgun e ftohtë të qënies sime.
-.-
Flaka e tij të largojë terrin e heshtur,
të largojë errësirën nga puset, në tunelin
e pafund të stinës së
dëshirave të mija….
-.-
Dëshiroj t’i marr erë qiririt ,që
ndricon mbi një varr, mbi varrin
e
virgjërisë së
rinisë time…..
-.-
Ndjej hapat e stinëve të jetës,
me këpucë të rënda me gozhdë
që vrapojnë mbi trupin tim të brishtë
trupin e një
gruaje të vetmuar.
-.-
Thërras erën të më sjellë një shpresë,
kërkoj dikë t’i japë ngrohtësi,ëmbëlsi,
këtij kopështi të vetmuar, me
rrezet e ngrohta të diellit, që ngroh,
kopështin e tij….
.-.
T’ia marr lulet e kopështit të tij
t’i mbështet fort,
në gjoksin tim,
T’u jap të pijnë nga gjiri im.
-.-
Me zërin e dëshirave të ndezura,
me sinfoninë e ujit që gurgullon,
me dritën e qiririt mbi feminitetin e trëndafilit,
të joshin botën e tik-takeve të zemrës,
si elektrone të lira në tërë akacjen,
e trupit tim….!
Unë jam si një akace e harruar,
që pret pranverën,për tu mbushur me lule.
Ndaj dua pak diell,
ndaj dua pak ngrohtësi.
Të vallëzojmë nën tinguj seranatash,
në zjarrminë e flakës së qiririt,
duke bashkuar ngjyrën e syve…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s