Poezi nga Cristina Gonzalez / Përktheu në shqip Marjeta Shatro – Rrapaj

Poezi nga Cristina Gonzalez
 
 
Dy trupa
 
Dy trupa që janë dorëzuar
në aventurën e dashurisë.
përqafimet që i sjellin ata më afër,
puthje që intensifikojnë dëshirën.
shikimet plot me butësi dhe pasion,
sytë që depërtojnë në heshtje të zemrës.
 
Dëshira për t’u dorëzuar, zjarri djegës,
netë dhe ditë ku të dy bëhen një.
Puthjet e pasionuara të shpërndara në trupa,
trazim kalues nëpër të gjitha shtigjet,
duke pirë mjaltrat e sekreteve të tyre intime.
Ahhh … sa kënaqësi ndihet në përkëdhelje!
 
Dy trupa, të cilët e duan njëri-tjetrin,
ata duhen dhe kënaqen,
ata plotësojnë njëri-tjetrin në çdo takim të pritur;
ata po hipin drejt thellësisë së qenies,
Dy trupa arrijnë ekstazën e shkrirë në shtrat.
Dy trupa … një zemër … një pasion … një shpirt!
 
 
 
Dos cuerpos
 
Dos cuerpos que se entregan
en la aventura del amor.
Abrazos que los acercan,
besos que intensifican el deseo.
Miradas llenas de ternura y pasión,
ojos penetrando los silencios del corazón.
 
Las ganas de la entrega, el fuego encendido,
noches y días donde dos se hacen uno solo.
Besos apasionados dispersos en los cuerpos,
agitación recorriendo todos los senderos,
bebiendo las mieles de sus íntimos secretos.
¡Ahhh… qué delicia se siente en las caricias!
 
Dos cuerpos, que se aman,
se desean y se gozan,
se complementan en cada esperado encuentro;
van cabalgando hacia la profundidad del ser,
dos cuerpos alcanzan el éxtasis fundidos en el lecho.
¡Dos cuerpos… un corazón… una pasión… un alma!
 
 
 
Morfeo!
 
I mbyll sytë,
për të endur një ëndërr,
një ëndërr,
që të sjell në krahët e mi.
 
Kam dëgjuar një melodi të ëmbël, është zëri yt,
që më qetëson dhe më lë te pakuptimtë.
 
Është një torturë e bukur për të të parë ty,
pa energji për të hapur qepallat, ato janë të mbyllura,
dëshira e pakontestueshme për kënaqësi, që të te dua,
në atë ëndërr të bukur për të te përqafuar.
 
Unë nuk dua të shkoj në fund të kohës,
te kemi një zgjim, kur tingëllon ora
te ndjej sikur jam vetëm, orët kalojne
dhe të ftohtit e mungesës tënde, më bën melankolike.
 
Në këtë ditë nostalgjike, lotët vrapojnë
si shiu që, nga qielli i zi, bien.
Vetëm zemra ime rreh, duke kujtuar përqafimin
duke shpresuar që të ndjej përsëri
ngrohtësinë e pasionit të të dashurit tim, Morfe!
 
 
 
¡Morfeo!
 
Cierro mis ojos,
para tejer un sueño,
un sueño,
que te traiga a mis brazos.
 
Escucho una dulce melodía, es tu voz,
me arrullas y me dejas sin sentido.
 
Es una hermosa tortura querer verte,
sin poder abrir los párpados, están cerrados,
el deseo incontenible de placer, al amarte,
en ese precioso ensueño de abrazarnos.
 
No quiero llegar al final del tiempo,
tener un despertar, cuando suene el reloj
sentir que estoy sola, se fueron las horas
y el frío de tu ausencia, me traiga melancolía.
 
En este nostálgico día, lágrimas corren
como lluvia que, desde el negro cielo, cae.
Solo mi corazón palpita, recordando el abrazo
con la esperanza de volver a sentir
el calor de la pasión de mi amado, ¡Morfeo!
 
 
 
Përktheu në shqip Marjeta Shatro – Rrapaj
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s