MANTEL, VESHUR / Tregim nga Dhimitri Jani Kokaveshi

MANTEL, VESHUR

 

Tregim nga Dhimitri Jani Kokaveshi

Pozitën që mbante, e kishte mbuluar mes çudive trazohej…dhe emri i tij, asgjë nuk rreferonte.
Dijet, pranë tij ndjenin asfiksi, ishin nën trysnin dhe të ngulura si një gozhdë e lodhur çekiçit.
Përfundimet… kurrë nuk arriti, mbi qellim.
Kërkonte të mbante nje emër… në mos gabohem, emrin e të paditurit lakmonte të triumfonte dhe ngjitej, sa më lartë përditësisë … na rrëzonte.
Dinte… pak shkrim.
Ai, i ngjante hieroglifeve shekullore dhe, si mes stampash i pikëtonte, fjalët?…
I hante dhe i bluante goja e tij… një mulli.
Si një mulli rrotullohej hapësirave, nuk qëndrojnë stampa as gjeti përshtatshmëri.
Nuk munda kurrë ti zbërtheja… netët dhe ditët e “arkeologut” naivitet mbushur nuk ja zbërtheva… çuditë e tij, zgjateshin pambarisht dhe asnjëherë nuk mbritën, konkluzionit.
Përzgjidhte veten tek prototipi, i negativitetit dhe arogancës për të mbuluar paditurinë e tij.
Ai, ndër të paditurit “dinte”… të përdorte dhe shkruante fjalët, e cunguara por dge ato, i bluante brënda gërmave, harruar.
Kishte hartuar “normat” trajtoheshin, lodgeshin dhe lidheshin rrokjeve… përtypej.
Përtypej për të mbajtur dhe njerëzit, në profesionin e paditurisë së tij, lëngonin.
Mbi gjithë këtë “mundim” që i ngarkonte vetes u gjet një ditë përballë dritës dhe reflektoi, përçushmërisë së saj filloi të ndjente veten mjerimit por… jeta, nuk mundi kurrë ta tërhiqte, në shkëlqim.
Filloi të ngrinte alternativa dhe ashtu mes tyre u përball një kalimtari i Padituri kërkoi të freskonte kujtesën e emrit të tij që po mbante.
Që prej asaj dite, emri i tij ishte kthyer miti i të Harruarit… të qeverisë. Shumica filloi takthente humorit por Ai… ishte kthyer emrit dhe mbiemrit të tij, okazion duke “bekuar” famën e tij vazhdoi me kalimtarin.
Ky, kalimtari, vuri një buzëqeshje të hollë buzëve të tij dhe për të mos i lën shijën e hidhur kërkësës së të Harrruarit, e falenderoi dhe vazhdoi udhën problemeve të pashtërëshme të papërshtatshmërisë së tij.
Kështu na ngarkohej, jeta.
E mbushur stresit dhe ankthit… përditshmërisë dhe të sotmes së erët, rritur mes netëve dhe gjumit… përpëlitur.
E nesërmja… sërish na ngarkonte, pasigurisë dhe paditurisë udhëtonim, tharë mendimeve të realitetit, të nxirë.
Punësimi i tyre, mbarte lavdi.
I merrnin dhe i përzgjidhnin rrugëve për ti patur në sakrifikim… besnikë.
E gjitha kjo, mbi një besim të tepruar ndaj të Paditurit, zhgënjenin.
Mbi një dëtyr të lënë, nuk gjenin… mbritjet e destinacioneve, të Paditurit, rrëzonin.
Mjerim format ku argëtonin dhe shtronin paditurinë e tyre, e dirizhonin… besnikët.
Ne, sërish të pranuarit dhe të përshtaturit e vobektësisë përderisa nuk ditëm kurrë të revoltonim… ndërgjegjen dhe qenien tonë.
Pajtoheshim me mjerimin që na mbillnin dhe shtonim fjalës dhe fjalitë gjja.. të një kulture…mbartur mjerimit, mbetem të mundurit e nështrimeve në konkluzion, pajtimin.
Ai, tjerte mendimet, problematike.
Ky, i devotëshmi, i përkushtuari i paditurisë i shërbente errësirës dhe të një grusht njerëzish, na sundonin.
Ngado, gjetëm përplasjet e tij, me dritën dhe dijen që nuk diti kurrë ta absorbojë.
Sapo zinte librat, flinte. Kishte gjetur zgjidhjet e qetësisë dhe të relaksit të gjumit të tij.
Mbi libra lodhur, maste hapësirat e vërtetësisë së tij ishin ato, që nuk mundi kurrë të lexonte.
I Harruari, matej në skllavërinë e mendimeve të tij format e qeverisjeve aplikoheshin në kafenetë e shtrëngesave njerëzore ku fytyrën e të Harruarit nuk donin ta kishin as për lakim.
Ngado, një frymëmarje e shtrënguar.
Vetëm i trëmburi dhe i urituri.. joshej kockës së lëmoshës që të fliste dhe brohoriste!…
Shtrëngohej, mbi pinca galopante… jeta jonë, shtrëmbërohej dhe njerëzit vuanin… të drejtat e tyre, nuk i gjetën as u përshtatën kurrë.
U mungonte… e drejta, nuk dihej se egzistonte.
Ashtu ngriheshin, rreferatet e faljeve mbi një foltore, linin lutjet… padijes dhe parasë së tregut kërkes oferte… pa kthim.
Sa shumë na mundonin, një jetë, “parimesh” veshur , në atoninë mendore, lodhjet depërtonin, mërzitjet mbanim ngarkuar si një kështjellë, në degradim.
Gjithshka, na mundonte dhe na mungonte.
Na mungonin dhe shtoeshin listat?…
Aq të shumta ishin listat mes dyqaneve, gjenim hartimet.
Shtoheshin ato, si një karvan, të pa rikthyera, borxhi borxhit, mjerim në rrëfim po i Padituri, nuk reformohej.
Kjo forme shtrëngese, përballej shtrëngatës që sillte gjithmonë Dimri, mbi hapësira të mbuluara krenarisë… madhësisë dhe madhështisë së tij gjendej… koruptimi.
Ngado… flitej… për korupsion.
Degjenerimit, i lironin moralin.
Sa më shtrëngonin, aq më shumë vabuzohej aq më shumë, degjenerim.
U lodh aq shumë dhe shtrëngesa, filloi të çuditet.
Kështu gjendeshin zgjidhjet… gjendeshin mbi format e reja mbjelljes dhe zbërthimit moralit… në devijim!…
E kthyer në modë… padijës, shtronin “sa më shumë kërkesa” aq më pakë njohuri.
Edhe ata, ata… të veshurit e dijes, i përshtaste shoqeria në “progresin” e saj pa mundim.
Ata, që nuk pranuan korupsionin mbetën …të mjerë, të pakënaqururit, e mjerimit.
Ndërgjegja… linte shijen e keqe… mbi errësirat!…
Nuk filluam të matemi, përballjeve, shikonim retë… kishin gjetur zgjidhjen më të mirë, e ndërtonin kurorën e tyre mbi kokat tona. nuk u shkulëm, stuhitë.
Kështu, filluan të shfryjmë… mallkimet!…
Lidhur dhe ato në korupsion…filluan të besonin.
Besonin mashtrimin dhe gënjështrën e tyre, në një vërtetësi.
Kështu shtroheshin dhe shtoheshin… ditët tona, të lodhura… besimit të tyre kthyer, në pronësi.
Një pronësi ligjerimi i të paligjëshmit…ligj, në ligjshmëri.
Gjithshka matej mbi një këmbim… paraje dhe prone.
Vetë prona… degdisej, aratisë së të Harruarit vetëm i qëndronte dhe “mbronin” pronat… e xhepave të zbrazura kthyer, në ligjshmëri.
I ligjëshmi… kthehej… në ish… kush i gjykonë?…
Ngado, mblidheshin dhe bliheshi… faktorë dhe aktorë, politik dhe të mbarsur, të ardhur që… do ndihmonin por josheshin dhe bini preh në sundimin, padituri.
Dhe kjo… vërtetësi… sunduese të një dirigjenti që i kthente dhe Ata… në marrje të pronësisë.
Kështu mbillnin, mjerimin.
Ai!… Ai, vetëm ai dukej njeri i qetë, i mbushur në reagime… vobektësie impononte dhe Ai… mendimet e lodhura i shtonin në zërin e tyre kumbues për të treguar, vendosmeri.
Sa i vobektë… mendimit.
Nuk i lejohej… të matej… dhe varej vobektësisë I mbëshjellur si mjegullnajë, kacafytej.
Harresat!…
Më mirë të mos ja shtjellonim.
Ai, harronte se dimrit, zjarri i cigares dimrin… e thumbon.
E ndjente… flakën… e mendimit, do ta digjte… aq sa edhe ndrydhja degjenerimin shoqerisë… që e prodhonë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s