LULJA E FUNDIT (fragment novele nga libri me novela “ZHGËNJIMI” i autorit Kristaq Turtull) – Kushtuar piktores së talentuar Sofia Zengo Papadhimitri

LULJA E FUNDIT (fragment novele nga libri me novela “ZHGËNJIMI” i autorit Kristaq Turtulli

Kushtuar piktores së talentuar Sofia Zengo Papadhimitri

Viviani, infermierja gjoksmadhe, me nishan të zi në vetullën e majtë, hapi perden e madhe dhe dhoma u mbush me dritë. U kthye nga e sëmura që qëndronte symbyllur dhe i tha:
-Sofi, dielli shkëlqen përjashta. 
-Shkëlqeka dielli! – u përmend Sofia dhe u përpoq të shtynte disa shirita të trasha të dallgëzuara errësire që i qëndronin të ndera mbi qerpikët e qullur.
-Po, ka shpërthyer jeshillëku.
-Jeshillëku!- mërmëriti Sofia dhe në trup pësoi një drithërimë. Shiritat e errëta në sy nisën të holloheshin, u bënë të përhime dhe ajo lëvizi kryet ngadalë si për ti shmangur.
– Ëhë! Uh, thuaj shyqyr, se na kalbi shiu.
‘Përjashta?! Jeshillëku!’ Përsëriti Sofia me vete, pa hapur sytë. Iu bë sikur tisi i përhimët u largua nga qerpikët dhe u ndeh një perde e gjelbër, me ngjyra fosforeshente. Shelgje të vjetra lotues pranë një lumi të turbullt dhe ca re të mëdha si gjirafa, qafëgjata, me kokat e vogla, në të verdhë të fortë, iknin me vrap drejt nje shtegu të ngushtë, si në humbëtirë. Befas lumi u shndërrua në ujëvarë, derdhej me potere, pastaj u zhduk në hon të thellë.
Shtrëngoi sytë fort të ndalonte ikjen e harbuar të gjirafave re, të linte jeshillëkun të prehej dhe lumin ujëvarë mos e përpinte në honi i zi.
Si vallë harroi! I donte fort muajt prill, maj dhe qershor, shpërthimin e mrekullueshëm të luleve dhe jeshillëkun e harbuar mahnitshëm. Oh! Si i kishte dalë prej mendjes! Ndoshta ngaqë qe mbërthyer prej kthetrave të sëmundjes. Hapi sytë ngadalë, iu duk sikur përpara syve u ndeh një perde transparente që lëkundej prej erës dhe një ishull magjik lundrues mes shelgjeve të thyera, të sakatuara, të shkaktuara prej rëndesës së shiut të akullt. Paska pak erë, ia bëri me vete dhe bëri të kthehej në brinjë. Menjëherë e preu një dhembje e padurueshme në shpatullën e majtë. Kafshoi buzën të mos bërtiste dhe i mbajti sytë një copë herë mbyllur sa të merrte veten.
Ishte vetëm në dhomë dhe mund të shprehej hapur. Infermierja Vivian qe larguar. Mund të ankohej, të rënkonte prej dhembjeve të trupit dhe vuajtjeve që ndjente, pse jo, dhe të bërtiste. Ta marrë dreqi. Ngandonjëherë, kur nuk mundesh të përballosh dhembjet, e ndjen të nevojshme të bërtasësh. Jo të ankohesh ta dëgjojnë të tjerët, të qajnë hallin. Por vetëm të çlirohesh. Si për të bërë përpjekje të mundimshme, të shkulësh dhe flakur tutje, kthetrën e keqe që ka mbërthyer trupin. Por ajo, Sofia dhe vetëm ajo duhej të përballojë të gjitha. Ose ta lëshonte veten, të ligështohej, të qullej, të bërtiste. Infermierja Vivian do rrudhte vetullat, do mblidhte buzët pas shpine dhe ti ngulte fët e fët në këllk, një morfinë për ta qetësuar.

 

Kristaq Turtulli

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s