SAJZA / Shkëputur nga libri me tregime “kur këndonin gjelat e tretë” të autorit Agron Tufa

SAJZA

 

Shkëputur nga libri me tregime “kur këndonin gjelat e tretë” të autorit Agron Tufa

Jam symadhja Sajza. Kam pasur sytë më të bukur e më të habiturit në botë. “Zanat e Korabit, – thoshte gjyshja, – kanë qenë të bukura si unë. Por jo sa unë”.
Vdiqa kur po mbushja 8 vjeç. Tani jam bijë e ujit. Rrjedh dhe bares – shpirt i trazuar ujnash.
Baba, që më vuri këtë emër, nuk e di se ku është. Nuk di a është gjallë. Për një gjë jam e sigurtë: nuk do të doja të ishte me ne… në këtë kamp… ta vinin këta policë në rresht… atë, një vigan krynaltë, si majat me borë… ta ngarkonin me dru, si një kafshë. Më pëlqen të mendoj, se baba është larg…
Gjyshja na la e para. Mbeta vetëm me mamin. Po dhe mamin e shihja vetëm në mbrëmje, kur kthehej gjysëm e vdekur nga mali dhe barra e druve. Por edhe me mamin ndodhi një ditë diçka shumë e keqe: ia kishin gërvishtur lëkurën nën rroba dhe ia kishin kafshuar trupin me dhëmbë. Ndonjë bishë e egër mali duhet t’i jetë sulur, me siguri… sepse unë ia shihja gjurmët e dhëmbëve deri në gushë. Ajo i shtronte gërvishtjet me një pomadë. Pastaj, kur të gërvishturat po i zhdukeshin, iu shfaq befas diç më e tmerrshme, që thanë se quhej “sëmundje toke”, ndoshta për shkakun se ajo binte në jermi, përpëlitej dhe gërvishtëte tokën me thonj, derisa rraskapitej krejt e nxirrte shkumë të bardhë në cepat e buzëve. Asohere mama, s’di pse, niste të fliste një gjuhë të panjohur. Fliste me vete, pa iu drejtuar kujt. Nuk e dija se çfarë gjuhe ishte ajo. Askush nuk e kuptonte atë gjuhë. Asoherësh ajo nuk më njihte.
Një ditë e sollën në kapanon thuajse të vdekur. Gratë thanë se rrugës për në mal, e kishte zënë sëmundja e tokës e kish nisë me u hedhë përpjetë, duke ulëritur dhe, në atë gjendje, teksa hidhej e vërtitej në jermi, e kishte rrahur kapter Selfo me çizmet e tij të tmerrshme prej hekuri. Kur ia zbuluan trupin e bardhë mamit, lëkura i qe mbushur me flluska të zeza.
Shërimi i saj zgjati me muaj. Ajo nuk më vinte re. Nuk më njihte. Që nga ajo kohë rashë në dashuri me vdekjen. E dëshiroja shumë. Natë për natë u lutesha yjeve të më merrnin. Kur po vdisja me të vërtetë, mami sa qe ngritur nga lëngata.
“Çfarë do bëhet me ne, mam, pasi të vdesim?”, – e pyeta.
Mama ishte e kthjellët. E qetë. Më kalli një vështrim të gjatë, të dhimbsur, të ëmbël. Vështrimi i mamit tim. E njihja dhe besoja njëmend, se ishte ajo dritë sysh që më rriste. Foli pa m’i shqitur sytë:
“Kur vdesin vajza të bukura si ti, Sajza, nga dheu mbin një lule e bukur, magjistare, që mban emrin tënd… “lule-Sajza”, – tha ajo.
“Po unë isha, ma… isha… Tani s’jam më e bukur. Tani jam skelet…”.
Po mami befas më shpërfilli. Dy minuta më vonë vërtet nuk më njihte më. Megjithatë ia di për nder. Më tha një gjë shumë të bukur. Gjithmonë kam dashur të jem një lule e rrallë, e pangjashme me askënd. Do të vazhdoj prapë të jem si një lule.
Më varrosën.
Prisja me padurim stinën e shpërthimit.
Por, mu atëherë kur duhej të mbinte lulja nga dheu e hiri im, më zhvarrosën e më varrosën në një vend tjetër. Kjo më mërziti shumë. Duhej pritur një stinë tjetër. Pas nëntë muajsh, se lulet mbijnë në pranverë. Pranvera erdhi, por… s’qe e thënë: sërish më zhvarrosën dhe ma çuan varrin, kësaj here, mu buzë Vjosës.
“Stinën tjetër, patjetër do të çel, – mendova, – e treta, e vërteta!”.
Veçse s’u desh të vijë stina tjetër. I fundit erdhi buldozeri. Ai i mori me koritë të gjitha varret dhe i hodhi në lum. Kështu, pra, mbeta pa varr…
Sa keq! Në këtë botë të trishtuar qenka thënë që të mos çelë kurrë as edhe një lule-Sajza…

 

Agron Tufa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s