Poezi nga Charles Baudelaire ( Poèsies par Charles Baudelaire ) / Shqipëroi : Delo Isufi

charles-baudelaire

 

Poezi nga Charles Baudelaire

(Poèsies par Charles Baudelaire)

 

 

Një gruaje

 

Për ty i thurr këto vargjet e më rrok ngushllimi,

Për të bukurit sy, plot dritë e lotë, si ëndërr,

Për ndjenjën tënde, aq të pastër e të ëmbël,

Nga thellësia më dalin këto vargje përvëlimi.

 

Oh, mjerisht ! Ky makth i keq shpirtin m’ trazon,

Nuk gjej qetësi, xheloz i sëmurë, i çmendur jam,

Ku një lukuni ujqërish që duan të më hanë,

Dhe fati im i keq , në gojën e tyre përfundon.

 

Oh, unë vuaj ! Vuaj shumë dhe ti kurrë nuk e di,

Si mundimet e rritjes së njeriut të parë në botë,

Në kopshtin Eden, këngë vetëm këndoj për ty.

 

Dhe shqetësimi që më dhuron vjen tek unë,

Si dallëndyshet kur fluturojnë qiellit natën,

-E dashurë- si një ditë të bukur shtatori të vakët.

 

 

 

 

A une femme

 

A vous ces vers de par la grâce consolante

De vos grands yeux où rit et pleure un rêve doux,

De par votre âme pure et toute bonne, à vous

Ces vers du fond de ma détresse violente.

 

C’est qu’hélas ! le hideux cauchemar qui me hante

N’a pas de trêve et va furieux, fou, jaloux,

Se multipliant comme un cortège de loups

Et se pendant après mon sort qu’il ensanglante !

 

Oh ! je souffre, je souffre affreusement, si bien

Que le gémissement premier du premier homme

Chassé d’Eden n’est qu’une églogue au prix du mien !

 

Et les soucis que vous pouvez avoir sont comme

Des hirondelles sur un ciel d’après-midi,

– Chère, – par un beau jour de septembre attiédi.

 

 

 

A une Dame créole

 

Në vendin plot aromë, nga dielli puthur,

Nën një çadër, poshtë drurve të zbukuruar,

Dhe palmave ku shiu pikon mbi sytë e bukur,

Njoha një zonjë kreole me sharm të pazbuluar.

 

Lëkura e saj e hollë,e butë, nga dielli marrë hije,

Këmbët e saj të drejta, të gjata si sorkadhe,

Rreth gushën së saj disa rrathë fisnikërie,

Me vështrim të sigurt dhe buzëqeshje ledhatare.

 

Në se ju , zonjë, do shkonit drejt lavdisë së vërtet’,

Në brigjet e Senësë apo të Luarit gjyrë blertë,

Do zbukuroje më të mirën kullë antike.

 

Do bënit që pemët të mos lëshonin në tokë hije,

Poetët në zemër do mblidhnin sonata dashurie,

Nga sytë e tu të mëdhenj, të zezë, dalë-frike.

Botuar, Shqipëroi: Delo Isufi,

 

 

 

A une Dame créole

 

Au pays parfumé que le soleil caresse,

J’ai connu, sous un dais d’arbres tout empourprés

Et de palmiers d’où pleut sur les yeux la paresse,

Une dame créole aux charmes ignorés.

 

Son teint est pâle et chaud; la brune enchanteresse

A dans le cou des airs noblement maniérés;

Grande et svelte en marchant comme une chasseresse,

Son sourire est tranquille et ses yeux assurés.

 

Si vous alliez, Madame, au vrai pays de gloire,

Sur les bords de la Seine ou de la verte Loire,

Belle digne d’orner les antiques manoirs,

 

Vous feriez, à l’abri des ombreuses retraites

Germer mille sonnets dans le coeur des poètes,

Que vos grands yeux rendraient plus soumis que vos noirs.

 

 

delo isufi

Shqipëroi:  Delo Isufi

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s