Poezi nga Teuta Osmani

 

teuta osmani

Poezi nga Teuta Osmani

 

 

Shkallët

 

Mbeta nën hije
duke pritur
në shkallët e pamurrta
në shtëpi të.pangritur

Mbeta si asnjë tjetër
pa prehërin e nënës
e vetmuar pa denjur
si një zog në folet e qepur.

Mbeta nën shkallë
dhe se di se ku jam
të gjetura në rrugë
pa rrugë, të mijat gjurma.

Ndoqa hijen time
përpara meje
si zakonisht nuk mundesha
të shikoja pas vetes.

Mbeta dhe nuk di
arsyen e vetme
e braktisur nga kush
e braktisur per veten?!

Në shkallët e jetës
u ngjita si në ajër
ku shpresa ish
për mua ,një gjetje e largët.

Ku është vendi im?
ku janë ndjenjat?
ku janë gjurmeët?
si ëndrrat të pagjetura
?!

Shkallë shkallë vendos
një hap ,dhe tjetrën
në fundin e saj
shpirtin do gjeni…

 

 

 

Hartë

 

Varëse mbërthen në grykën e jetës

me dallgët e detit vargë lëshuar

guacka e perla si sytë e qiellit

mbi retë harpuar ngjyrat kthjelluar

kjo hënë e shtrenjtë si vetull harkuar

 

Hartë e retinës reflektojnë qërpikët

e era e stinës shkulur dritën

si margaritar e llustërt e gurë i çmuar

fosforin shpërndan me netët gjëmuar

njësoj si ylberet e ditës flakëruar

 

në kohëra lënë pas lënë si shkëmbinjtë thërmuar…

 

 

 

Pulëbardhat

 

I ndoqa pulëbardhat nga rruga,

drejt një foleze ku gjenin paq në sqepin e tyre

për të qënë në rradhët një pas një

me fleta të bardha mbartur ,në mes duarve zënë.

 

I lash të lira të fluturonin,

me frymën e mbledhur sikur të thonin

përshëndetjen e udhës së gjatë deri tek cepi i tavanit

ku foletë ngrinin sa herë pranverën donin.

 

Në mes një qosheje ndërtuar nga muret

në ballkonin e shtëpisë së vjetër të gjyshërve,

u nis një zarfë me vargun e kryer

krahë pas krahu ,e pupël pas pupule.

 

E gjurmët në skaje të pafundësisë

midis reve sikur lëngonin ,

me dallgët e detit bënin të ngjasonin

dhe amaneti e urimi u bën në paqe

si shëmbull ,si jetë e fluturim me të bardhat faqe…

 

 

 

Çfarë?!

 

E shohë ,toka rrotullohet

e unë i gëzohem me ditët e netët që sjell ajo

duke pritur se gjithmonë ka një arritje

dhe ëndrrat përtej syve vazhdojnë

duke hapur e mbyllur si një perde para skenës

e për të kuptuar më gjërë jetën.

E di, se në tokë vishet e zhvishet natyra

dhe unë njëkohësisht duke e imituar

me të mirat e të ligat që sjell koha

e koha është një ëndërr për tokën,

ku ne pas saj jemi duke u kacavjerrur

me shpresën se asnjëherë nuk ka vdekje

e ëndrrat vazhdojnë udhën

ndër syte e të vegjëlve fëmijë si lulet.

E di, që në mëngjeset kur nis destinacioni,

për njëzetekatërorëshin është racioni

kur mbush dita me skenarët e roleve

dhe serjali vazhdon pa përfundimin e kohës.

E di ,ndonëse më shihni se po flas përçartë

dhe etja në buzë për të puthur me mall

dhe ndjenjat nën rrobën e natës sapo e lash

në kremastrën e reve ,të hënës diku var’

më janë si valët ,a si dallgë

që pushuar s’kanë ,sa të jem gjallë.

E di ,se nënvete mbaj fëminë

ku shpresat janë po ato, të pijë në gji

dhe unë ,unë nuk shohë qartë

se vitet rrjedhin dhe pastaj çfarë?!

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s