Cikël poetik nga Agim Desku
Ç῾FJALË E KRISUR
Me jetën
E për jetën
U fjalosa për fjalën
Në cilën heshtje dhemb
A cilën zhdukje e ka plagë.
Shtrejtë e pagova zhdukjen e fjalës
Njëmijë vjet ferr eksprimentesh
Në eproveta minjësh më diagnozuan
Gjak i prishur shqipesh,ç῾fjalë e krisur.
30 Shtator 2016
MOS IK POET
Mos ik për vetëm një jetë
Njëqind jetët e yjeve të takojnë
Rri me njeriun e tokës dhe ngrite në qiell
Atje ku edhe ti rri si meteor.
Nëse rëbelohet bota një ditë
Ti na duhesh si dielli për jetën
Ëndrrës mos ia vërë veshin
Edhe kur toka nuk të takon
E dijmë ku je.
Hero i lutjeve titanikiane
Të zgjohen ëndrrat e fjetura.
Mos më bën të të kërkoj ngado që iku
A nëse zhdukem e di edhe ti ku jam
Në vargun tënd poet aty ku jeta më ngjallët.
Ma beko ëndrrën
Dymijë vjet dritë
Larg nga dielli mbetëm
Me ëndrrën flisnim të lirë
Eh,pa liri.
Dymijë vjet ju falëm tokës e diellit
Zotin kurrë nuk e takuam shqip
Edhe atëherë kur vdisja për të
Dhe tokën time të shejtë.
Edhe sa vjet mbetëmi ëndërr lutjesh
Për tokën e ndarë dhe të vrarë.
Sot në dymijë vjetorin e jetës me ty o Zot
Ma beko ëndrrën për tokë e diell të lirë.
Nëse fal buzëqeshje
Nëse fal buzëqeshje
Diellin falë e ke.
Më falë fjalën e bukur
Nëse e do takimin e yjeve.
Më falë ëndrrën e agimit
Nëse e do fluturimin e pëllumbave të lirë.
Më falë diçka nga jeta e bukur
Ta ruaj si relikt kujtimesh.
Më falë të bëhëm lutja e së dieles
Nëse do mbetesh uratë e hyjnive.
Më falë edhe diçka nga toka dhe zemra
Në dysh e ndarë.
Nëse do mbetemi shërim i sëcilës dhembje.
Dritë t῾u beftë fjala
Dritë e kam mendue jetën
Kur fjalës i besoja me shumë se vetës
Nuk e mendoja dritën pa diellin që ngoh
Me mijëra vjet dritë të barbartë për tërë njerëzimin.
Fjalë burrash e kam mendue emrin e njeriut
Ç῾farë flet me hyjnitë a me vet yjet
Kurrë dritës ëndrrën nuk ia vret.
Dritën e kam mendue e sjell njeriu
Me fjalët e bukura si qiriu
Buzëqeshjen e dija që ia merr hënës.
Njeriun e kam mendue dritë e rritë
Fjalën e merr nga vet përenditë
Tek ne e sjell pasi si grurin ta hedh.
Kurrë nuk e kam mendue se Lorken e ekzekutojnë
Me fjalët me të poshëtra të botës pastaj i dhënë plumba
Vrasjet njeriu i paska krijua qysh legjendave të piktogrameve.
Dritë tu bëftë emir yt i fjalës
Kur diellin e sjell mbi ne
Dhe lotët e shiun i ndalon mbi re.
SYTË E DIELLIT
Flasin dritë
Falin jetë
Në këngë kthejnë.
Sytë që kurrë nuk zhduken
Asnjë furtunë nuk i ndalon
Të të shikojnë drejt dritës.
Sytë e diellit
Ngjajnë në sytë mi
Nuk kanë lotë
As dhembje
As plagë shpirti.
Kanë buzëqeshjen e hënës
Ruajnë ëndrrën e Penelopës
Besojnë në fjalën e pathënë.
Kurrë nuk mallkojnë jetën
As nuk janë të vetmuar
Kanë dashuri hyjnore
Nuk ka vdekje që i mund.
VDEKJEN NUK MA MORI FJALA
Fjalën peng ia fala atdheut
Njëmijë vjet për t῾u ringjallë përsëri
Kryq i lirë.
Sot vdekjen e mëkateve as fjala nuk e shpeton
Nëse gurët nuk flasin si dikur me gjuhën e zanave.
Po të më kthejnë prap në kryq të lirë
Atëherë unë e atdheu kurrë s῾do të jemi të huaj
As djall i mallkuar Evrope
As ëndërr e lirë e jetës.
Ndoshta kthehemi në banorë të udhës Via Engantia
Kur harta ime vizatohej me mijëra kilometra ozoni
Asnjë pasaportë udhëtimi nuk më kërkohej në kufijtë e shtetit tim.
Për sa vjet do të mbetëmi kryq i gozhduar shpirti
As fjala nuk do të na merr vdekjen e lirë.
Fishtjane
(Rapsodit Tahir Seferit, Shkup)
Mos hyfsha në shekullin e Ri
Pa edhe një Fishtë vargu
Mos i dridhësh telat e çiftelisë
As ti o këngëtar i Shqipnisë
Pa Lahutën e Malcisë.
MEDALJONI
Në ëndrra ndava një jetë
Nga jeta hyjnore që ti fale
Ta qaj a të qeshi është fati ynë.
Medaljoni e paguam me jetën
Me dritën e diellit kur u ngrohem
Atdheun kurrë nuk e humbem
As atëherë kur të dytë mbetem pengë ferri.
Merre Medaljonin e jetës
E kam rujtur në sëcilën fjalë të bukur
Me gjethe trëndafili e mbështolla
Të ka hije Tanagra me shumë se Mona Lizës.
Ps.Tanagra,një hyjëri pellazge,ka folë shqip16 shekuj para Krishti
Balada e murosjes
ç῾fat u lidh me emrin e shejtë
Toka ka orët që ngritin ozonit
Rozafati pret një gji nëne
Të ushqehet atdheu i shqipeve.
Të shërohem unë dhe plagët e mia.
Secilat shqipe sonte kanë fatin e murosjes
Edhe nusja me vellon e natës së parë
Ç῾fat a dhmbje ndahet me vet jetën e luleve.
Cila dhembje sot ndahet në dysh atdheu
Edhe kështu të ndarë e të sharë
Ç῾faj kanë sytë e mbetur në etje shiu
Për cilën flakë dielli edhe këta u flijuan.
A bëhet fjalë sot për baladat e murosjes
Kush muros jetën e njeriut dhe merr mëkatin e tij
O Zot çfat ka bota kur mbushet e zbrazet gota veq helm.
Përse sot njeriu muros njeriun e tij
Cilët shëmbim muret Kalasë se Rozafatit
Kush e pranon murosjen si himn të vdekjes për atdhe te lirë.
A ka edhe një tjetër veq zanave të malit
Kur atdheun e ruajnë si sytë e ballit
GABIM
Gabim nëse falë oktapodet
Jetës çfarë i thurin
As djajët nuk dijnë thurje çmendurie
Kanë oktapodet.
Gabim heshtjes nëse i përulemi
Nuk dijmë vrasin apo çjerren si yje.
Gabim të zhduken kujtimet e jetës
Dhembjet të kthehen prap në plagë shpirti.
Gabim nëse dielli vërbon sytë e Penelopes
Të shqipeve të mia suliote të mbytura detit Jon.
Gabim nëse Zotin e shajmë me fjalët e pashpirtve
Me ëndrrën e lirisë se atdheut lutuni të takohemi një ditë.
Edhe nëse do të jetë kohë djajësh luftoni për fatin e lirë
Toka kurrë më nuk do të ndahet në asnjë cep dhembjesh.
Vetëm atëherë kur askush nuk do të zhduket nga drita e diellit
Sepse kam frikë nëse Zoti na vërbon që atdheun e kemi lenë të ndarë
Me shekujt që na prangosen .
Pse shpirtin nuk mund ta kemi të lirë.
OKTAPODËT
Rrënjët i kanë shndërrue në kufoma djajësh
Mundohen ta vërbojnë diellin tim të lirë
E duan njeriun të mbetet fytyrë ëndrre.
Sa herë jemi takue me oktapodet
Me role dhe fytyra gjithëfare
Sa herë toka mori epidemi të pashëruara.
Dielli dhe jeta janë në luftë me oktapodet
Toka është vërbue në sytë e hyjnive.
Cili njeri vdes ta shpetoj botën nga oktapodet
Apo lufta nuk mbaron pa u hapur dritarja e ferrit të vet jetës.
Ndoshta mbetëm unë peng i Purgatorit të Dantes
Që dielli të falë ngrohtësi të lirë drite.
Oktapodet le të mbeten lufta ime për lirinë e fatit tim
Në një atdhe të lirë si vet fjala e Zotit.




























Leave a Reply