CIKLI: “TAKIM I AUTORIT ME PERSONAZHET E TIJ ” BASHKIM ME DHIMBJE [ PARAMNEZI*) ] / Tregim nga Sotir ATHANASI

sotir athaasiu

  Tregim nga Sotir  ATHANASI

 

CIKLI: 

   ” TAKIM I AUTORIT  ME PERSONAZHET  E TIJ  “

BASHKIM ME DHIMBJE

    [ PARAMNEZI*) ]

 

 

Ata ishin mbëledhur si me porosi dhe tregonin raste të harresës

Kuptohet: shëmbujt ishin vazhdimisht larg vetes,  për të tjerët.

Vetëm njërit iu desh të pranojë se:

gruaja merakoset për harresën time shqetësuese.

Kjo nuancë sinqeriteti, nuk duhej lënë të kalonte pa shikuar ç’ngjyrim kishte:

– Pa më thuaj një nga rastet e harresës?

– qe pyetja ime ku fshihej  cilësia e mjekut, ndonëse isha vetëm autori që doja të dija për fatin e personazheve të mi,

tashmë të moshuar.

Unë kuptohet, për arsye ideoartistike u ndodha në atë shoqëri të aty për atyshme. E cila, rastisi në hollin e  një hoteli turistik në plazhin e Durrësit.

– Po ja: kisha shkuar në market për të marrë qumësht.

Lashë makinën poshtë në parking  dhe kur dola me dy shishet e tij dhe diç tjetër, u nisa për në shtëpi.

– Po makinën ku e le?

– Këtë pyetje më bëri edhe ime shoqe e cila më ndiqte në çdo hap.

– Atëhere e kujtove se: nuk kishe shkuar me këmbë, por me makinë në supermarket. Kështu? – qe pyetja ime.

Ai pohoi me krye. Por nuk ndjehej aspak si . . ., HARRAQ të themi.

Unë njoha DASHIN në tregimin tim nën ritmin karakteristik:   H A P U N I  S E  S ‘ K A  F R E N A.  I cili s’qe gjë tjetër veçse . . . , REKUEM PËR NJË KRYENGRIJTËS.

Dashi harron se si e ka nisur, në vitet pesëdhjetë  dhe tani

edhe në supermarket shkon me makinë.

Kurse për mua, me aq sa dija, kjo ishte shënja fillestare e një patologjie  ALZHEIMER, për Dashin. Por nuk  fola.

– Epo, s’mund të kemi kujtesën e . ..  këtij elefanti,  de? – tha dikush se përfitoi nga pamja kaq e bukur e atij kurioziteti në ekranin e madh të ndezur që tregonte hapin e rëndë të kafshës së stërmadhe tek kthehej atë mbas dite pranë këpucarit. Hijeshinë e asaj ç’ka do të shihnim më vonë.

Ustai i ia  kishte çpuar hundën me biz që në mëngjes këtij gjitari trupëmadh e barngrënës, por hakmarrës dhe ndëshkues paqësor.

Ai i zbrazi gjithëatë ujë me feçkën e tij për t’a bërë qull mjeshtrin e këpucëve dhe për të mos u kujtuar t’a çponte më me biz.

– Jo, – ndërhyra unë pas ciklonit të të qeshurave.

Elefantët kanë trashëgimi gjenetike prej gjeneratash dhe veç kësaj, ata kanë edhe varrezat e tyre. Është e çuditshme, por tek këta  parandjehet fundi. Madje, ndihmojnë njëri tjetrin kur vjen koha e ora e mbrame për t’u larguar nga kjo botë, – gjeta rastin unë si autor të shpërfaq gjithsesi, edhe shkakun pse qenë mbëledhur nga ishin e nga s’ishin personazhet e mi që kishin lënë tutje emigracionin dhe qenë kthyer në Atdhe për të ngrysur pjesën e mbrame të mbetjes së viteve krejtësisht të panjohura.

Se ( ndërsa  unë, I kisha kaluar të 65-sat ) sa duhet të ishin ata, që të paktën duhet të kishin një dekadë mbi moshën time?

Dikush që rrinte disi i vetmuar, tejet shpërfillës në gjithçka, sapo hyri një grua rreth të pesëdjjetave, u ngrijt më këmbë dhe e përqafoi:

– Motër e dashur, kur erdhe nga Italia se u bë gjatë që s’jemi parë?

( Ky ishte moshatari dhe shoku im i fëmijërisë ).

Tjetrën, por edhe të pranishmit, nuk i befasonte aspak  hutimi I tij e kjo ngatresë që mesiguri,

ishte përsëritur edhe më shumë se dy a tri herë të tjera po atë mëngjes dhe që, për mua,

do të ndodhte sa herë që, ajo grua do t’i rishfaqej.

Po kush ishte ajo?

Për të gjithë të pranishmit, një femër fatale.

Po, për MOISIUN për të cilin flasim?

Ishte vajza e ungjit të tij që,

në rininë e vet të vonët e kishte trajtuar si vajzën e tij dhe që tani,

për ‘të,  ishte bërë si gjyshe.

Prandaj ngjanin si të qenë vërsnikë të kthyer nga Australia.

Por dallimi qe se ajo i kishte ndënjur besnike të dashurit të saj i cili vajti në emigracion dhe humbi pa nam e nishan derisa erdhi dikush, një vit më

parë, edhe kishin shkuar dekada vite dhe solli lajmin e gjëmës.

S’ishte më VAJZA E VALËVE, siç edhe kemi dëgjuar për legjendën himarjote.

Por tashmë të gjithë e thërrisnin: PLAKA E DALLGËVE.

– I dashuri I saj, i kishte hypur vaporit si gjithë të tjerët

DITËN E EKSODIT BIBLIK, siç u quajt dhe nuk qe bërë i gjallë.

Por, si të mos mjaftonte vetëm kjo,

kishin marrë udhën e gjatë për te Zoti,

të gjithë njerëzit e trungut të saj familjar dhe ajo,

kishte  mbetur si qyqe.

U gëzua kur më në fund, u kthye MOISIU nga emigracioni,

por edhe ky QYQARI, ( siç mendonte me dhimbje)

e vetmja degë e cungut të mbetur  familjar, erdhi e tharrë.

E ç’të molloisësh me ‘të kur I ka ikur  truri e s’ban mënd?

S’ka dhimbje më të madhe se:

kur mbetesh pa mënd,

ke mbetur edhe shpirttharë

Familjarët e tij por edhe shokët e afërt moshatarë këto kujtonin.

Kurse Moisiut që i dukeshin të huaj edhe pjestarët e kërcellit familjar të cilit  në shumicën e rasteve mundoheshin t’i sillnin ndërmend çaste vërtet të paharrueshme nga çapkënëritë, por

edhe dinakërit e tinëzitë e moshës mistrece,

por, ç’e do?

I qenë fshirë nga kujtesa.

Edhe kur dikush nga vëllezërit i mbetur gjallë

(gjithashtu i plakur ) i tha se :

– A të kujtohet kur i vidhnim nënës qumështin pluhur që  neve na pëlqente aq shumë dhe që  ajo e fshihte në fund të sundukut që ne të mos ia mirrnim?

Moisiu e dëgjonte me ftohtësi e mospërfillës edhe kur ai i  tregoi se:

gati na kapi nëna dhe ti u detyrove t’a futish në gojë të gjithë grushtin e pluhurit, të cilin do t’a ndanim sëbashku .

Doemos,  ishte shumë për një gojë, prandaj;

ty të dolën sytë si kokërllokë e t’u zu fryma.

Unë kujtova se do të vdisje nga bllokimi i frymëmarrjes dhe nisa të bërtas e të ulërij.?

Por nëna erdhi menjëherë. Të uli pantallonat, ashtu siç bënte kur donte të na godiste bythëve  dhe të futi gishtin e njërës dorë  në prapanicë. Kurse dorën tjetër në gojë për të ta zbrazur pluhurin që të shpërtheu menjëherë bashkë me zërin e frymëmarrjen e çliruar.

Shkurt, nëna e dinte se ç’bënim ne, por e hiqte veten sikur nuk e kuptonte.

Eh! Nënëzeza! Iku nga kjo botë pa  na parë të ngopur as me. . . ., QUMËSHT!

Moisiu edhe këtë nuk e kujtonte dhe ngrinte supet.

Për mua që i kisha vënë vetes për detyrë të gjeja nyjen e atij ngërçi-harrese, për të cilën personazhi  im MOISI,

me të cilin kisha një sekret të madh,

vuante pasojat e një sëmundje të pazakontë kujtese dhe kisha një bindje të verbërt se:

RUBIKONI’) i kësaj përpjekje për t’a kaluar,

quhesh FËMIJËRI E VONËT,  ose më saktë do të qe:

ADOLESHENCË?

Dakort, po në cilin aspekt?

Mos ndofta në atë të GURIT TË ÇMUAR?!

Se, që është i tillë e di.

Por që duhet të ketë  shumë faqe dhe të jetë poliedrik, siç thuhet,

nuk e  përfytyroja dot.

Nga që: mund të ngjante, në mos me naivitetin,

me  paturpsinë ajo pa tjetër diç të përbashkët, duhet të kish.

Kot, ashtu pa asnjë shkak, fshehur ajo s’kishte pse qëndronte?

Por mund të ishte edhe arrogancë, kotësi a trill?

Në cilën faqe ndodhej bllokimi?

Cila arterie kërkonte BAY-BAS?

Por, ndërsa arsyetoja kështu për shokun tim MOISI, u fut në holl me të thirrura PLAKA E DALLGËVE:

– Jo, jo, jo, o Zot i madh mos e ler të afrohet atë njeri se është i vdekur!

Të gjithë sa ishim aty kthyem kryet dhe pamë një burrë matanë të pesëdhjetave.

Ai, tepër serioz afrohej me ndrojen e njeriut të kthyer për të  njohurit e tij pas më shumë se njëzetë e ca vite nga Kanadaja.

Ai iu drejtua asaj:

– Qetësoju , qetësoju JONIANË!  Se jam ADRIANI dhe jo KOSTANDINI. Ashtu si edhe ti e dashur nuk je DHOQINA e legjendës.

Megjithëse jeta jonë ia ka shkuar çdo gojëdhëne dhe

është stamposur në fytyrën tënde aq të bukur, të njomë e rinore dikur,

sa edhe mbi pëllëmbët dhe shpatullat e mia nga lodhja, puna e stërmundimi këto më shumë se dy dekada.

– A të kujtohen vargjet që t’i thashë kur më përcolle?

Ajo e pa në dritën e syve për t’i shprehur:

– Më kujtohen, thua?!?

Ai tundi kryet me gjestin karakteristik të nënkuptuar e të njohur vetëm midis tyre.

Ajo nisi të recitonte fjalët në vargje që i dashuri I saj, ADRIANI,

I kishte thënë përpara se të largohej.

Bënte përpjekje të jashtëzakonshme për të mposhtur dënesat e ngashërimin që po i zinte frymën.

Por edhe me dëshirën që t’u paraqiste në një farë mënyre ne të tjerëve, aftësinë e të dashurit të saj,

Se, dukej sheshit krenaria për  ato vargje të cituara ditën e largimit dhe që duhej me patjetër t’i thoshte tani,

në çastin e sapo mbërrijtur të tij.

Dhe nisi vargjet:

Pritmë e dashur se do të vij,

Pritmë t’i gjithnjë,

Edhe kur ballad’ e vjetër,

S’do besohet më.

Tha këto dhe u nis drejt tij me një hap që nënkuptonte vazhdimsinë e katër vargjeve të krijuara prej saj, tashmë ndër vite:

Kur pashë detin që po nxihej,

Sytë  mbi dallgë i çova,

Te zgalemi që po ngrihej,

Tënden besë kërkova!

Sapo mbaroi, mbërrijti në gjoksin e të dashurit të saj ADRIANI.

Dhe kjo s’qe tanimë PLAKA E DALLGËVE,

por mbase PLAKA JONIANE.

Statuja e Qëndresës ajo qe.

Ndaj shpërtheu në dënesa.

Kishte mbërrijtur, më në fund, DIELLI I saj.

Edhe pse në PERËNDIM.

Ai I përkëdhelte flokët dhe I fshinte lotët me dorën që kishte resitur sytë e tij. Fatura e dhimbjes kishte një kosto tejet të lartë.

Ne si të rebeluar nga gjasa, s’ngopeshim me duartrokitje

Dhe kishim të drejtë:

Na dukej se u puqen në një . . .DY DETE:

Jo në kufijtë e tyre natyral.

Por aty, në plazhin e Durrësit,

Aty ku dhe u ndanë dy shpirtëra që duheshin dhe që:

një diktaturë e egër i detyroi të largoheshin,

Si yjet me vite drite larg.

Dhe pamë dy trupa të shtrëngoheshin:

ADRIATIKU dhe JONIANE,

Por, kur nisën të largohen, ne vërejtën me dhimbje se ADRIATIKU mezi e ngrinte njërën këmbë.

Dukej sheshit se nën pantallon mungonte këmba e vërtetë.

AJO QE PREJ DRURI. PRANDAJ DHE MEZI PËRTHYEJ.

 

Athinë, 7, Gusht,  2016!

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s