Poezi nga Anila Kruti

Poezi nga Anila Kruti
 
 
***
 
Njëqind vitet e mia jam pemë.
Në çdo jetë timen unë dua pyllin .
Mëngjesin e blertë…barin
burimet gjithë këngë .
Ja ndjej aromën.
Heshtjen , zogjtë. ..
Me siguri kam lindur Zanë.
Mes pemëve kam marrë frymë.
Kam qeshur, kam qarë.
Aty këndova këngët e para.
Mësova përrallën e Kësulkuqes.
Pashë çeljen e pranverës
Marramendje mu bë jeta.
Eca majë gishtash…fluturova nëpër erë .
Në gjithe jetën time.. une dua pyllin.
Ështeë Perëndia ime.
Me buzët e kuqe përqafova një lis.
dhe në muzg , iu fala një bliri
se njeriu nuk më deshi…
 
 
 
Drita
 
Cipa e dritës
ra në shtrat.
U bë carcaf i bardhë.
Kryqëzuam sytë.
Krahët,
këmbët
buzë hëne shtrënguam.
Rënkoi nata
në të gdhire.
Mbi ballë ndrinin
bulëza vese
margaritar.
 
 
 
***
 
Unë jam dita..
mbaj në duar mëngjesin.
Njëqind pasqyrat janë thyer.
Ti
me shquaj me sytë mbyllur.
Më përqafo me duart e shpirtit.
Nuk kam për të vdekur!
Lindur në duart e ditës
do rrjedh burim në krahët e tua.
Me zë peme kam për të kënduar.
Këmishë e bardhë
kam për të pushtuar natyrën .
Symbyllur..tek ti
Për dore
do të më sjell
Poezia.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s