Kufij imagjinarë / Poezi nga Sonja Haxhia

Poezi nga Sonja Haxhia
 
 
Kufij imagjinarë
 
Frika jonë më e thellë nuk është që jemi të papërshtatshëm,
frika jonë më e thellë është që jemi të pafuqishëm përtej masës.
 
Është drita jonë,
jo errësira që na tremb.
Tisi i mjegullt që përshfaqet memories,
mbart ankthin dyshues të hijes
ndjek pas përtej gjithë mureve,
ngritur përherë vizioneve të thyer.
 
Ne pyesim
e pyesim sërish,
për kufijtë imagjinarë që duam të prekim,
për ëndrrat që më pas duam të ndjekim,
për të nesërmen ardhur përherë zhurmshëm
e mbrëmjet e vona ardhur pa trokitur.
 
Asgjë nuk ndriçon më shumë se vetë jeta
zbritur ngadalë heshtas e grisur,
diku në një cep të tokës, si grimcë
e diku rrezatim i mbushur shkëlqim
përherë në ecje, përherë në kërkim
vetveten e largët të kthejmë sërish.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s