Michela Zanarella (Itali)

Michela Zanarella

Michela Zanarella ka lindur në Cittadella (PD) në vitin 1980. Që nga viti 2007 jeton dhe punon në Romë. Ajo publikoi koleksionet e mëposhtme të poezisë: Besimi (2006), Zgjime (2008), Jeta, pafundësia , parajsa (2009), Sensualiteti (2011), Meditimi sipas botës femërore (2012), Estetika përtej identitetit të qiellit (2013), Tragjikisht i kuq (2015), Fjalët pranë (2017), Nevoja për heshtje (2018), Meditimet në femërore (2018). Në Rumani doli me  një botim dygjuhësh koleksioni “Rastësitë e pafundësisë” (2015). Ajo është autore e fiction dhe e teksteve për teatër. Poezitë e saj janë përkthyer në gjuhë angleze, frënge, arabe, spanjolle, rumune, serbe, greke, portugeze, indiane dhe japoneze. Ajo ka marrë Çmimin e Kreativitetit në Çmimin Ndërkombëtar të Naji Naamannit, 2016. Ajo është ambasadore për kulturën dhe përfaqëson Italinë në Liban për Fondacionin Naji Naaman. Anëtare korresponduese e Akademisë Cosentina, e themeluar në vitin 1511 nga Aulo Giano Parrasio. Ajo punon në marrëdhëniet ndërkombëtare për EMUI EuroMed University. Ajo është Presidente e Rrjetit Italian për Dialogun Euro-Mesdhetar.

 

«Kjo lëvizje krijon rrjedhshmëri në vëllim, ndërkohë që lejon që kryqëzime të papritura të lexohen. Veprimet e folësit imitojnë ndërveprimet e dikujt me botën, vetë-zbulimin se kaq shumë poetë çojnë lexuesit, kanë ngritur një çelës, deri në fundin femëror. Ajo që vijon janë poezitë që bien ndesh diku ndërmjet personalitetit dhe baritorit, që tërheqin lexuesin për të sfiduar idetë e saj për atë që krijon një zë, si lidhet natyra me shqisat tona, me qenien tonë. »

Nga parathënia e Leanne Hoppe, meditimet në feminine (Bordighera Press, 2018)

 

Meditimet në Femërore
 
Në një lëkurë të këndshme
gjej veten time
së bashku me arteriet,
me dëshirë të çmuar.
Nuk më intereson për kohën
ose për heshtjen
që hyn si shiu.
Qielli dhe dashuria
kënaqin frymën time
pas një privilegji
hyjnor në jetë.
 
 
 
Gruaja ime në rritje
 
Testament për rrënjët
dhe qetësi superiore ndaj shpirtit,
gruaja ime në rritje
me fansët e zjarrit të kohës.
Ndoshta është dëshira e qiellit:
gjaku vrapon
dhe kjo më ndihmon të zbuloj dashurinë
e agimeve.
Unë ndjek guximin e dritës
dhe heshtjet vëllazërore , një takim
në hapat e mi të fëmijërisë dhe
në parajsat e pabanuara.
Unë provoj me forcë
një rrugë
dhe unë bërtas për të takuar jetën
në vdekje.
 
 
 
Shkëndijat e Jetës
 
Në këto eshtra
unë udhëtoj
dhe mbaj me vete
shkëndijat e vogla të jetës.
Unë nxjerr në dritë nxehtësinë,
frymoj,
unë dashuroj.
Unë dua
të rri në këtë lëkurë,
dua që ajo të mbetet
magji
për fatin.
Unë dua që ju të shpërtheni
prej meje
dhe unë dua të di
shijen e detit.
 
 
 
.
Përktheu në shqip nga anglishtja Marjeta Shatro Rrapaj
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s