Përmbledhje me poezi të zgjedhura nga Anton Marku

Anton Marku
 
Anton Marku u lind më 15 gusht 1971 në Gjakovë, ku kreu shkollën e lartë pedagogjike ‘‘Bajram Curri”-dega gjuhë dhe letërsi shqipe. Fakultetin juridik e përfundoi në Universitetin e Prishtinës, ndërsa në Universitetin e Vjenës magjistroi shkencat politike (studimet ballkanike dhe evropiane).
 
Ka nëntë vite që jeton dhe punon në Austri. Shkruan kryesisht poezi për të rritur, por dhe prozë të shkurtër. Deri më tani ka botuar tetë libra me poezi. Disa nga veprat e tij janë përkthyer edhe në gjuhën angleze, gjermane, rumune, ruse, arabe dhe kroate:
 
1. ‘‘Cikloni i dashurisë’’, (2000)
2. ‘‘Gjurmë mbi hije’’, (2002)
3. ‘‘Dielli i mesnatës’’, (2004)
4. ‘‘Vizioni blu’’, (2010)
5. ‘‘Në duet me vetveten’’ (2012)
6. ,,Du meine Stimme’’ (në gjuhën gjermane‘‘Ti, zëri im’’), (2018)
7. ‘‘Ishujt e Jetës’’ (2018)
8. ‘’Islands of life’ (në gjuhën angleze ‘‘Ishujt e Jetës’’), (2018)
 
Ai po ashtu është prezantuar edhe në disa revista dhe antologji me poezi dhe tregime të shkrimtarëve me origjinë të huaj që jetojnë në Austri, si dhe në antologji të krijuesve shqiptarë në mërgim.
 
Anton Marku është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës, Lidhjes së Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë, Lidhjes së Shkrimtarëve të Austrisë, i PEN Klubit të Austrisë, Organizatës së Autorëve të Austrisë-IG, i Klubit letrar ‘‘Gjon Nikollë Kazazi” të Gjakovës si dhe i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Austri ‘‘Aleksandër Moisiu’’.
 
 
QIELL, ATDHEU IM
 
Viteve me shumë e pak zero
në dyert e njerëzve
engjujt trokasin
 
para hedhin gurin
dhe nisen lartësive
 
kot dhomave ngujohen
zvarranikët
 
deshëm apo nuk deshëm
ftesës sate
nuk mund t’i thuhet jo
 
dje si sot
sot si nesër
 
tek Ti shpiejnë
të gjitha rrugët
Hyj.
 
 
 
GOZHDUAR NË TË DJESHMEN
 
Dje ishte më mirë
ai ishte aty
 
sot
një grua
u zgjua e ve
 
e përhumbur
u mundua
tu jape jetë
çasteve të fundit me të
 
copëzat e mbetura
t’i mbledh
 
një flutur
zuri vend
mbi fustanin e saj të zisë
 
gjumi i zuri
pranë varrit të tij
 
vajtose e bënë
kokë më kokë.
 
 
KUDOQOFTË
 
Dritë
pa hije
 
fshehur
në mjegull
 
jetës i dhuron
lule të bardha
 
një qiri
afër teje
ndriçon
 
vajton shpirtin
 
diku.
 
 
VJESHTË NË VARREZA
 
një shqiponjë e zezë
dy kuaj të kuq
tri lule të bardha
 
pas një qerre
 
mbi të
një aktivol i hapur
 
edhe sot
kostarët
kanë përvjelur mëngët
 
mes drunjëve
presin dritën
 
në mijëra copëza.
 
 
PËRGJITHMONË
Edhe kur
të jem larg
mos e shuaj
dritën
 
lëre natën
të digjet
 
zemra jote
në timen rrahë
 
derisa
shpirti të këtë frymë.
 
 
FLOKËKALTRA
 
Mëngjesi hodhi
një copë drite
në det
 
larg nga bregu
anije e bardhë
lëkundet valëve
 
një zog i zi
hap krahët
mbi ujëra ecë
 
dritare e hapur
përplaset nga era
 
nata
ju dorëzua shiut
 
mbi mur
u shtri
hije e huaj
 
shpirti
në trupin e sa
u dridh.
 
 
VITET E DRITËS
(Kryetrimit-Gjergjit)
 
Nga lindja në perëndim
rrokullise gurin
 
tokës së të parëve tu
mbi zjarr ece
 
prushin e flakës së shuar
mblodhe atdheut
 
u miqësove me shiun
mur kështjelle u bëre
 
vetëtimave u preve rrugën
sa herë u takuan
qiellit mbi ty
 
me fytyrë nga deti
diellit i fole
 
një dimri të madh
era të zgjati dorën
të prekësh retë
 
kohës i plasi buza
liria u zu peng
mes shkëmbinjëve
 
pesë shekuj.
 
 
LIRIA
 
Të jesh i lirë
do të thotë
të miqësohesh me shiun
pa pasur drojë
nga vetëtimat
 
sot
të nesërmes
t’i japësh shpirt
 
të kapërcesh vetveten
e prapë të hysh
në lëkurën tënde
 
asnjë litar
të mos e lidh fjalën
 
erërave të shtëtitesh
e të mos mjaftoj koha
 
me jetën
të bësh dashuri çdo ditë
 
në shtratin e ëndërrave tua.
 
 
 
KRONISTI
 
Sylodhur
tërë ditën u end
fushës së mëllenjave
 
era e barti
mjegullave të murme
 
një ujk i bardhë
i dëftoi rrugën
 
tek lugu i thanave
takoi lahutarët
 
në pesë kroje
lagu buzët
 
në mbrëmje
darkoi me kalorësit
e ardhur nga larg
 
natës i mori erë
 
të nesërmen
u baltos jeta
dheut të kuq
 
vdekja u përkund
tokës së tymnajave
 
vajtoset zunë
vendin e vashave
 
dielli
u zhvendos diku tjetër
 
ujërave të mëdha u arratis
 
ai nuk e shkroi
as dhe një fjalë
 
shpërlau duart dhe iku
andej nga kishte ardhur
 
askush nuk i besoi
gjërat që tha
pos varrëmihësve.
 
 
NDRYSHE
 
Kohës
i plasi buza
 
të gjitha fijet e dritës
u këputën
 
në anën tjetër të erës
shëtiten fjolla bore
 
gurë të bardhë
nën uj
marrin frymë.
 
 
PUHIZË
 
Unë doja
më shumë nga ti
 
ti
gjithçka nga unë
 
frymë mora
nga goja jote
hukamë
 
brymë
e bardhë
 
puthjet lanë dhomën
pa e kafshuar natën
 
atë natë.
 
 
NESËR
 
në botën time
le ma shumë
se sa more
ma tepër
se vetëm një gjurmë
 
po u takuam prapë
n’përtjejetë
n’grykë kemi me u marrë
si këtyne herave
 
me po atë zjarr
me po at’ mallë
që shkrin.
 
 
BRENDA MEJE
 
Edhe pse
gjunjët tanë
nuk u prekën ndonjëherë
ti fle çdo natë
në ëndrrrën time.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s