Poezi nga EUXHENIO MONTALE (1896 – 1981) / Përktheu në shqip Sinan Vaka

Poezi nga EUXHENIO MONTALE ( 1896 – 1981 )
* Nobelist
 
 
Jeta ime, ty …
 
Jeta ime, ty nuk të kërkoi linja
fikse, të aprovueshme apo zotërimi ;
Në rrugën tënde të paqetë,
njëlloj kanë shije mjalti dhe pelini.
 
Zemra që çdo motor e mban me poshtërsi
rrallë tronditet nga meraku.
Kështu dëgjohet ndonjëherë në qetësi
Fushës së gjerë shkrehja e një çarku.
 
 
 
* * *
 
Shpresa për të të parë
Më braktiste ;
 
Dhe pyeta se kjo që mbyll
çdo sens për ty, ekranin e fikur,
Ka shenjat e vdekjes apo të së kaluarës ?
Brenda saj e shprishur dhe kalimtare
çdo drita jote që nxirre.
 
( Në Modena , midis portikëve,
Një sherbetor tërhiqte me ngut,
Dy çakej të lidhur në zinxhirë . )
 
 
 
* * *
 
Kulmi , zeniti,
Maja, Olimpi ;
O perëndi
Kush mund ti arrijë ?
 
Dhe ka që habiten me të vërtetë,
Nëse dikush hidhet
Nga kati i tretë.
 
 
 
* * *
 
Nuk dua të vendoset
Mbi varrin tim epitaf bujar.
Për të vërtetën të thuhet :
“Qe njeri, por ishte dhe zuzar” .
 
 
 
Përktheu në shqip Sinan Vaka
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s