Poezi nga Louise Hudon (Kanada) / Përktheu në Shqip Marjeta Shatro- Rrapaj

Poezi nga Louise Hudon
 
 
Mungesa e fatit
 
Proteza ime që u thye,
Një dritare e shpartalluar e makinës,
Një pjesë e syzeve
Humbur në shtëpizën time.
 
Thyerje të mëdha të ujit në bodrumin tim,
Burri im që më ngushëllon,
Çdo gjë do të duhet të shkatërrohet
Dhe më pas ta rindërtojmë.
 
Kujtimet që notojnë në ujë …
Ata do të jenë punë të shtrenjta.
Kërkojnë nënshkrime
Dhe presin për leje.
 
Unë konstatoj të gjitha fatkeqësitë e mia
Dhe e vlerësoj një prezencë.
Ka njerëz më keq se unë,
Që jetojnë luftra çdo muaj.
 
Unë do të rigjendem përsëri nesër,
Nga kjo, Zoti është dëshmitari im,
Zakonet e mia të vogla
Dhe lamtumirë lodhja ime.
 
Të paktën unë ende kam një çati
Dhe edhe nëse më vjen keq
Tri ushqimet e mia në tavolinë
Një shans i vërtetë.
 
 
 
MANQUE DE CHANCE
 
Mon dentier qui a cassé,
Une vitre d’auto fracassée,
Un morceau de mes lunettes
Perdu dans ma maisonnette.
 
Gros bris d’eau dans mon sous-sol,
Mon mari qui me console,
Tout devra être détruit
Et après on reconstruit.
 
Souvenirs baignant dans l’eau…
Ils seront chers les travaux.
Demander des soumissions
Et attendre les permissions.
 
Je constate toutes mes malchances
Et j’apprécie une présence.
Il y a des gens pire que moi,
Qui vivent des guerres tous les mois.
 
Je retrouverai demain,
De cela, Dieu m’est témoin,
Mes petites habitudes
Et adieu ma lassitude.
 
Au moins j’ai encore un toit
Et même si je m’apitoie
Mes trois repas sur la table
Une chance véritable.
 
Louise Hudon, poétesse du Canada
Tous droits réservés
 
 
 
Të hapin zemrën tonë
 
Le t’u hapim zemrat tona fëmijëve.
Për ta unë flas, unë i mbroj.
Le të dëgjojmë, le t’i duam.
Ne do të donim që kjo të jetë e përsosur.
 
Nuk është komunikim i lehtë
Nëse ata nuk janë gjithmonë të dëgjueshëm.
Shumë fjalime, atje ata janë të shqetësuar
Por truri i tyre mëson kaq shpejt.
 
Ata kanë nevojë për stërvitje,
Disiplinë, sigurisht.
Ne duhet t’u tregojmë atyre rrugën.
Shumë të zgjuar këta fëmijë.
 
Të theksojmë respektin,
Për mirësjelljen dhe paqen.
Duhet ta dimë se të mëdhenjtë
Shikojnë gjëra, janë të trembur.
 
Revolucioni kompjuterik,
Jetojnë në një flluskë automatike.
Ku është koha për diskutime?
Ndonjëherë pasoja të këqija.
 
Po televizioni!
Dhunë dhe pa mbikëqyrje.
Jo të gjithë prindërit
e lënë atë të endet …
 
Disa buzëqeshje të bukura engjëllore,
Në një botë ndonjëherë idilike.
Një shpresë për të nesërmen
Duke menduar se jemi njerëz.
 
Le t’u hapim zemrat tona fëmijëve.
Për ta unë flas, unë i mbroj ata.
Edhe nëse përsosja nuk është,
Ata përparojnë shpejt, nëna, baballarë.
 
Me kohë dhe përvojë
Dhe duke qenë mirëdashës,
Ne do të donim që kjo të jetë e përsosur
Dhe të rinjtë të jenë të kënaqur.
 
Në çdo rast, mendoni për ta,
Të bëjmë lumturinë e tyre, t’i bëjmë ata të lumtur.
Objektivi i parë kryesor
Të prodhojmë një klimë miqësore.
 
Do të ketë ngritje dhe ngritje …
Një tendencë ndonjëherë për të luftuar.
Duhet të marrim frymë dhe të mendojmë,
Që puna të shkëlqejë.
 
Një gjë e vogël, dominon dashuria jonë
Dhe në sy çdo gjë ndriçon.
Le t’i dëgjojmë, le t’i duam.
Ne do të donim që kjo të jetë e përsosur.
 
 
 
OUVRIR NOTRE CŒUR
 
Ouvrons notre cœur aux enfants.
Pour eux je parle, je les défends.
Soyons à l’écoute, aimons-les.
On voudrait que ce soit parfait.
 
Communication non facile
S’ils ne sont pas toujours dociles.
Trop de discours, là ils s’agitent
Mais leur cerveau apprend si vite.
 
Ils ont besoin d’encadrement,
De discipline, assurément.
On doit leur montrer le chemin.
Très intelligents ces gamins.
 
Mettons l’accent sur le respect,
Sur la politesse et la paix.
Il faut savoir que les ainés
Constatent des choses, sont consternés.
 
Révolution informatique,
Vivent dans une bulle, automatique.
Où est le temps des discussions?
Parfois mauvaises répercussions.
 
Que dire de la télévision!
Violence et sans supervision.
Ce ne sont pas tous les parents
Qui laissent aller en s’égarant…
 
Plusieurs beaux sourires angéliques,
Dans un monde parfois idyllique.
Un espoir pour le lendemain
En pensant que nous sommes humains.
 
Ouvrons notre cœur aux enfants.
Pour eux je parle, je les défends.
Même si la perfection n’est pas,
Ils progressent vite, mamans, papas.
 
Avec le temps et l’expérience
Et des regards de bienveillance,
On voudrait que ce soit parfait
Et que les jeunes soient satisfaits.
 
Dans tous les cas, pensons à eux,
Faire leur bonheur, les rendre heureux.
Premier objectif principal
Produire un climat amical.
 
Il y aura des hauts et des bas…
Une tendance parfois au combat.
Il faut respirer et penser,
Travailler à se surpasser.
 
Un petit rien, notre amour domine
Et dans les yeux tout s’illumine.
Soyons à l’écoute, aimons-les.
On voudrait que ce soit parfait.
 
Louise Hudon, poétesse du Canada
Tous droits réservés
 
 
 
Përktheu në Shqip Marjeta Shatro- Rrapaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s