Poezi nga Sinan Vaka

Poezi nga Sinan Vaka
 
 
HARRIMI
 
Nëntë male…
Nëntë dete..
Ca shpirtligur në traget hedhin sytë nga kalata…
Kalëron stuhi e kohës duke rëndur nëpër erë….
Suferina e shënedreut duke qarë mbi kanata
Ciu zogjsh si në balada çajnë qiellin e sterrë
 
Por nga rruga e lëndimit kurrë s’ndodh
të rizgjohesh mbretërisë së kujtimit,
e sigurtë mbetet shpresa që të lodh,
i sigurtë mbetet pragu i harrimit.
 
 
 
BUZËQESHJA MANEKINE
 
Më kupton këto çaste në rrugën “ Formigara “
në përpëlitje me dhimbjet deri në qiell,
duke ecur si dordolec tregut midis reklamash,
e duke vijëzuar mjeranë hijen nëpër diell.
 
Në suprinat e qelqta reflekset diellore
dhe mjegullsia ime nga qiellsia e çmimeve,
e vetmja bujari e tepëruar dhe djallëzore
buzëqeshja e pajetë e manekineve.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s