Poezi nga Vaso Papaj

Poezi nga Vaso Papaj

 

Kilometra

Kilometra,
Mijëra kilometra, mijëra!
Seç më mbyti hapësira.
Retë më ngjajnë me egërsira.
Për çdo natë avionë, tragete.
Të kam në mendje, me vete,
Po me duar kurrë s’më preke,
Larg se larg përherë më mbete.

Kilometra,
Mijra kilometra, mijëra!
Të gjitha për një natë t’i lija,
Veç një herë pranë të të vija.
Zot, t’më bëje një trumcak!
Të çukitja atje në prag!
Mëngjesi të më mirrte prapë!
Le të qe dhe çmendurak.

Kilometra,
Mijëra kilometra, mijëra!
Po shoh ëndrra me çudira.
I kaloj në çast të gjitha,
Dete, po dhe kontinente,
Veç ti larg, e vetme mbete.
Duar zgjat e kurrë s’më preke.
Si t’ia gjej anën kësaj jete!?

 

Surprizë

Fytyra më ndërron
Sa herë që një shkëndijë vështrimi hedh mbi ty.
Vështrim që të përkëdhel e na bën të qeshim që të dy.
Të davaritet ëmbël frika ndërsa në krahë unë të vërtis.
Në deje të vërshon aromë e natës, ajo dhe terrin na e gris.
Dhe vjen mëngjesi prapë e ti prapë mbetesh një surprizë.

Mos ndërro zakon.
E mbushmi fjalët e tua me ngjyra e tinguj mirësie.
Ndryshomë këtë botë një çast, ta shoh me sy vërtet rinie.
Më davaritet ëmbël frika, kur më përkëdhel, më nanuris.
Në deje më gjallon aromë e kurmit tënd, ajo dhe terrin gris.
Dhe vjen mëngjesi prapë e ti prapë mbetesh një surprizë.

E mbaje hapur atë dritare të zemrës si gjithnjë.
Aty të strukem, të belbëzoj: Dhe më, dhe më, dhe më…
Dhe për një çast, vetëm një çast, botën ta rrëmbej e të ta fal.
Me oksigjen të ta mbush zemrën, si dikur, kur isha djalë.
E s’më mjafton të puth te flokët, ngadalë, ngadalë, pa fjalë.

 

Vendstrehimi im

Në ato netë të ftohta me hënën kallkanisur,
Kur s’dihej në të gjente në shtrat ndonjë agim,
Në gjoksin tënd i zhytur, me heshtjen nanurisur,
Të thoja lehtë te veshi: Je vendstrehimi im.

Kur bora qetësisht gjithçka e kish mbuluar
Dhe flokët dhe çatitë dhe fjalët tona ngrinë,
Në gjirin tënd u zhyta me heshtjen përqafuar
E përsërita prapë: Je vendstrehimi im.

E në shetisnim rrugës me gishta gërshetuar
Dhe ca vështrime shtrembër na shponin pambarim.
Me puthje të padhëna aq shpesh të shoqëruar
Unë ty sërish të thoja: Je vendstrehimi im.

E nëse ndodh një ditë, prej teje larg të jem,
Do t’doja prapë te veshi dy fjalë të të arrijnë,
Nga tjetra botë qetësisht, përsëri do të t’i them:
Të dua fort! Ta dish… Je vendstrehimi im.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s