Poezi nga (Hamdi) Erjon Muça

Poezi nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Requem Për Kumbullën

I vajtova sot flamujt e tu- shëmbëlltyrën
e virgjërisë- të eshkur, ciflosur, nga ngrica
grisur; o Kumbull e dremitur, zotin Dimër
e sfidove me krurorën ngritur; ai ka bardhësinë
e vet, e nuk pranon tjetër të bardhë verbuese,
ndaj me orët e errësirës ngriti engjëllin e vet Acar,
me kosën e tij të kristaltë t’u vërsul, si barbar
mbi çdo qytetërim, nën tehun fringëllues,
askush s’gjen shpëtim…

Vajtova o Kumbull dhe e di që gabova,
se herojtë nuk vajtohen, ndër shekuj e shekuj
mbi eshtret e tyre këndohet.

Po ti nuk re o heroina ime brishtake,
nga kurora jote diç shpëtoi, si të ishte
dorë e ngritur lart e atij që dergjet plagosur,
i tregove Acarit: më godite, grise, më ngrive,
por nuk më përkule, e mes flamujve të mbetur,
bistakë të gjelbër shkëlqejnë, si të ishin thonj,
të ngritur lart, të mprehur, pelerinën kaltër
të Acarit çjerrin, me dëshirë për të mos u përkulur,
e shpojnë!

 

Zog i dehun

Po fluturoj, pas shumë ditëshqë rri fshehur,
strukur në folenë time duke u lutur; qiellin
e patën pushtuar zogjtë e hekurt, që i pjellin
vezët në fluturim e kur thyhen mbi tokë
bëjnë zhurmë të madhe, ndezin zjarre,
prishin fole, aty ku ngrihen foletë e
dykëmbësve, gërmojnë ledhe.

Sot po fluturoj pa frikë, pas shumë ditësh
të shurdhëta; nga toka , drejtë qiellit ngriheshin
cifla të zjarrëta, a thua se dragojtë qenë kthyer,
e tështijnë thëngjij drejtë zogjve të hekurt dhe
maleve, fushave, shkretinës përballë; meqë
këtej rrotull ka pak gjëra që s’janë shkrumbuar,
pasi i dogjën më parë, duan të djegin shkretëtirën
dhe rërën e sajë të bardhë.

Sot po fluturoj e nuk më kënaq as ajri
e as pejsazhi që shtrihet poshtë meje;
Pluhur i dendur mi mbush mushkëritë,
vështrimin ma zbeh, e ajo çka shoh është
e çuditëshme, pa arsye. Foletë e dykëmbësave
janë prishur, e mendoj se bashkë me to
edhe foletë e miqve të mi, që nuk e dëgjuan
këshillën e zogjve të vjetër: Dykëmbësi është
qenie e frikëshme, mos i beso as kur sillet mirë,
e as kur fle gjumë, mos i bëj foletë parnë tij,
qëndroi larg, sa më shumë.

Pranë rënojave të thërmuara, një këlysh
dykëmbësi qëndorn shtrirë, ngrirë, me pluhur
mbuluar, pranë tij në po të njëjtin pozicion
një dykëmbësh i rritur qëndron; ndoshta
bëjnë si të vdekur që kur t’i shohin zogjtë e hekurt
dhe dragojtë, të largohen tutje, e këta, pa u ngrënrë,
do shpëtojnë. Diku tutje, një femër e kanë shqyer,
ndoshta, nuk ia kish arritur në kohë, të maskohej
si të parët…

Sot se ç’kanë dykëmbësat, gërmojnë nën rrënoja,
shtyhen, tthërrasin, ankohen, gjenë gjymtyrë
të mbuluara me pluhur, thërrasin edhe të tjerë,
godasin kokën me grushta, shtyhen, ata më të
fortët marrin gjymtyrët dhe largohen; dikur im atë
më pat thënë, diçka që aitj ia kish thënë i ati: dykëmbësat
ushqehen me mish edhe të zogjve, por kanë periudha
të caktuara që ushqehen me mishin e tyre. Vriten,
digjen, mes vetes masakrohen, shqyhen, e në këto
periudha neve na harrojnë; nuk ushqehen me asnjë
lloj tjetër mishi, por nuk duhet t’u gëzohemi, në
periudha të tilla duhet veçse të largohemi…

Sot po fluturoj, i dehun, pa kuptuar asgjë nga ç’shoh,
ndaj po e lë përgjithnjë folenë time të vjetër,
do kërkoj një vend, do ndërtoj një folet tjetër; mbi
det fluturimi është më i qetë, e shoh se s’jam i
vetmi që po arratisem; mbi mjete që lundrojnë
mbi sipërfaqen e ujit, ka dykëmësha që migrojnë
e disa nga këto mjete grisen, frymorët mbyten…

Në vendin tjetër arrita, por edhe këtu ka zallamahi;
dykëmbësa që thërrasin, të tjerë që në resht i presin,
kur afrohen, kacafyten, rrihen, vriten, gjakosen. Më
larg akoma me mjete shtypen, nën shpërthime digjen,
me thika theren.

Po fluturoj, por sdi ku të shkoj,
më kanë dehur erërat që lundrojnë
në ajër, ndaj do ndaloj, në një vend
çfarëdo, nuk mund t’i besoj asaj që shoh,
bota nuk mund të jetë çmendur e gjitha,
jam unë që imagjinoj…

 

Ndihmohu, Shpëtohu…

Më vijnë ca zëra nga humbnera
e kohës që vetëm thellohet, – nuk
zgjaten shpatet që e rrethojnë,
është fundi që pas shtyhet- si
pëshpërima prej guve gjarpërinjsh,
nuk kërkojnë ndihmë, e as shpëtim,
mes s-ve të stërgjatura, veç dy fjalë
shquhen; Ndihmohu, shpëtohu…

E çdo të thotë kjo psherëtimënajë
që nga thellësia, me ritëm reshtor,
duke u kacavjerrë pas
mijëvjeçarëve, shekujve, viteve,
deri tek unë, me thonj të gjakosur
ngjitet?! çjanë këto këshilla,
udhëtare të lodhura që nuk
humbasin dhe pse transmetohen
nga zëri në zë, nga brezi në brez,
nuk ndryshojnë,
e as treten?!

Ndihmohu: thotë një kor zërash
mbi kryqe në hyrje të Romës, pjekur
nga dielli i antikitetit, Shpëtohu:
thotë zëri mbi kryqin qëndror
mbi kodrën e golgotës-
kur e kuptoi se i ati nuk do i përgjigjej-
Ndihmou; më thotë një zë shejntori,
rrethuar nga njerëz paganë- kjo
fjala e fundit ska asnjë kuptim,
mjafton e para për çdo shpjegim-
me thikat shveshur, pa i dalë shpirti,
me trupin rrjepur…

Me zhurmën e drurëve që digjen
ngatërrohet urdhëri i këshilltë
që nga thellësia më vjen, vuan
dhimbjen e djegies së mishrave,
por me forcë mbi njerëzore, zërin
mallkues të inkuzitorit e mbulon.

Shpëtohu thërrasin ushtarët e
djegur nga sera e nxehtë që u ridhte
mbi krye, të hedhur në sulm – për
pushtimin e kështjellës – nga
komandantët që presin përgjigjen
ulur mbi fron. Ndihmou thërrasin
fëmijët e vdekur urie në kështjellat
e rrethuara, nga dëshira e marrë
e frymorëve për t’u zënë frymën,
atyre që fryma një ditë do u shterojë.

Kjo këshillë rinovohet, duke kaluar
nga zërat e atyre që ranë në llogore,
tek zërat e atyre që u tretën në dhomat
e gazit. Nga zërat e atyre që u varën,
për hirë të çmendurisë së individit zot,
tek zërat e atyre që burgjeve harxhuan
shumicën e frymës. Nga pëshpërima
e mbytur e atyre që masivisht
u groposën- jo shumë larg nga çpo jetoj unë,
si në kohë dhe distancë.- tek zërat e atyre
që bobat i mbuluan me pallate..

Zërat, psherëtimat, janë të çdo
tonaliteti, nga baritoret burrërore,
sopranot femërore, të ngjirrura
nga pesha e viteve, që duket sikur
njeriut i thinj dhe fytin, deri tek
belbëzimet e një foshnje djepi,
të helmuar nga bombat që
prindërit e dikuj tjetër hodhën
mbi prindërit e tyre…

Më thonë të shpëtohem,
më thonë të ndihmohem!
Por si?
E ndërkohë që unë korkoj
zgjidhjen, humbnera thellhet,
zërat shtohen…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s