Jeta Vojkollari

PAGE 98 (Last page - single) 

 

       Jeta Vojkollari

Jeta Vojkollari pas përfundimit të shkollës mesme, studioi në Fakultetin Ekonomok, Tiranë. Në vitin 1999 emigroi së bashku me familjen e saj në Kanada (Toronto) ne 1999, me bashkeshortin Besnik dhe femijet Emil dhe Liana. Në Kanada vijoi me plotësimin e studimeve të saj të mëtejshme duke përfunduar dy programe pasniversitare ne Toronto, dhe ne Mars te vitit 2002 filloi punë në Qytetin e Torontos (government), ku punon dhe sot, si punonjëse e ndihmës sociale . Dëshira për të shkruar ka qënë e hershme, por kurorëzimin e botimit të saj e realizoi me romanin e parë “Djalli që pagova për këshillë” .

5

Djalli që pagova për këshillë

Romani është me tematikë nga problematika sociale në familje dhe të grish me karakterin rrëfimtar dhe intrigimin e personazheve. Ky roman është publikuar nga Shtëpia Botese “Dudaj” dhe libri aktualisht gjendet i shpërndarë në të gjitha libraritë e Shqipërisë dhe on-line. Jeta është e aposionuar edhe pas poezisë, shumë prej të cilave i publikon në faqet e saj të punës.  Aktualisht po punon pë përkthimin e këtij libri në anglisht, ku libri është i përkthyer dhe edituar, në Amerikën e Veriut . Ka shkruar edhe  disa skenarë filmash dhe është e interesuar te bashkepunojë me regjizorë / producentë shqiptarë për të realizuar një film sa më dinjitoz dhe të arrirë.

 

 

 

Poezi nga  Jeta Vojkollari

 

https://www.youtube.com/watch?v=6ybEw4T_dgI&feature=youtu.be 

 

 

 

 

Mos më lini të largohem

 

 

Jetoj një endërr çmendurie

Tretem në gaz, strukem në frikë

Të fluturoj mbi oqeane

Në arrati, ndoshta një ditë

 

Të fluturoj unë pas një shprese

Se më ka humbur shpresa mua,

Zgjomëni ju nga marrëzia

Të shkoj dhe dua, edhe s’dua

 

Po ku te iki, ku të shkoj

Një fjalë shqip, ku ta kërkoj

Po ku ta gjej një mik, një shok

Të më dëgjojë dhe kur flas kot

 

Po ku ta lë nënën e thinjur

Një fjalë të mirë, një fjalë të hidhur

Të lë një këngë pa kënduar

E një dëshirë pa plotësuar

 

Zgjomëni ju nga marrëzia

E mos me lini të largohem

Të më harojë dashuria

E diku larg, vetë të harrohem

Tiranë, dua!

Në rrugët e Tiranës sime

Endem e vetme, e hutuar.

Nuk gjej njeri të më përgjigjet

Më thonë prej kohësh jam harruar.

 

Kam ardhur unë nga vend i largët

Tirana ime – tjetër botë.

E mira ngjitur me të keqen

Dua t’i ndaj. S’i ndakam dot.

 

A është e bardhë apo e zezë?

A është luks apo mjerim?

A është e vjetër a moderne?

Është buzëqeshje a kërcënim?

 

E lodhur jam nga udhë e gjatë

Një mall i madh më përvëlon.

Tirana ime e çoroditur

Edhe rilind, edhe lëngon.

 

Luan ajo me mallin tim

E ftohtë, cinike qesh me mua.

Në frikë e dhembje strukem unë

E mërmëris “Tiranë, të dua!”.

 

A është e mirë apo e keqe?

A është puthje a kafshim?

A është e lirë a e burgosur?

Është dashuri a përdhunim?

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s