Poezi nga Mirvete Mehmeti

Mirvete Mehmeti

Poezi nga Mirvete Mehmeti

 

 

Lufta e jetës

 

Hapat lëviznin

nën gjysëm fryme, dhembja

mbështet në gjoks vajtesën e njerzve

radhitur si krushqit e dasmës së verdhë

që ngjethin flokët…

I pa njohur

Stankoveci i ringjalljes,

Stankoveci i luleve të përgjakura të atdheut

e Stankoveci i syve të vajzave të bëra dhunshëm nëna.

Nëna që i nanurisnin foshnjat me krisma armësh

e britma të ndrydhme, për ti vënë në gjumë.

 

 

 

MERRMË ATJE

 

Kalëro kal me sa fuqi ke

buzë ujrave ecjake

bie shi

ashtu lagur

kalëroje mallin e dashurisë

ku ke qenë a ku je

s’të pyes sot

pse nga vetvetja

s’mund të ikësh

pra merrmë atje

ku dielli na ngroh të dy.

 

 

 

POEZI

 

Melodi zemre,

oqean i mbledhur shkronjash

derdhet në ty…

Udhëtim në mjegull

pas zërash pranveror

mbledh fjalët e jetës.

E kaluara, e tashmja

dhe e nesërmja, në ty…

Davariten retë të thinjura

si jelët e hazdisura të kuajve.

Në grushtIn e huaj

qanë edhe palca e ashtit.

 

 

 

E pa thëna

 

Bëhem shkëmb,

mos i shoh valët turbullim,

mos i dëgjoj oshtimat e qiellit.

Në kokë më çukit breshëri qukapikthi,

skrupullohem si në guacë kërmilli

në fjalën e pa thënë.

Njëmbëdhjetë muaj rrugët i përkdheli

në një hart të grisur… njëmbëdhjetë muaj

përtej deti, të pa dukshëm i kam kufinjt.

Nëna ime, vendlindjen e di,

veç nuk e di vendvdekjen.

 

 

 

KUAJT E AKILIT

 

Edhe kuajt e Akilit

i lodhë mërgimi!

Vrapojnë skaj deti

jelët i lëshojnë në ajër

si valë që i spërkatin trupat

e pa vdekshëm.

Të pa prekshëm

nga nxitja e kohës

hingëllijnë në orbitën e hënës

të clirojnë sytë nga loti!

 

 

 

AFËR DETI

 

Rrugën vizatova ne rërë

afër deti

prisja që dielli ta thaj

por shkuma e ujit e fshiu.

Mblodha gurë

dhe ato mi larguan;

shpresoja te ndodhte mrekullia

të kthehem gjurmëve të mija…

 

 

 

PAFAJSIJA

 

Reth e rrotull

gur të rrokullisur kodrash!

Në zgavrat e trupave të pemëve,

pushonin gjarprinj e zogjë

mishngrënës si në legjenda…

Në urë s’dëgjohej oshtima e lumit

por heshtja e ujit të shterur.

Fëmijët e trenit të fundit

udhëtojnë akoma ikjeve

(në mendjen time),

rrugës për askund.

Nata ndante qiellin në dysh

prej lutje duarsh të vogla

drejtuar kah Zoti, pafajësinë.

 

 

 

E para as e fundit

 

Nga qielli i largët

i numëroj shtëpitë

e ato sikur më shikojnë

kur zvoglohen

nën shpendin tim fluturues…

A thua më kuptojnë

si u’a këndoj poezinë

thellësive të shpirtit.

Të njejtë e kemi dashurinë

si në ardhje ashtu në kthim

dhe nuk e di

vij për të qeshur

a shkoj për të qarë,

apo jam loti i të dyjave…

Shndërrohem në stërkala

muzgut të mbrëmjes

mërgimitare

dhe e para as e fundit

nuk jam, Atdhe.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s