MES PUTHJES EDHE LOTIT / Poemë nga Shezair Koko

 

Shezair koko

Poemë nga Shezair Koko

 

 

MES PUTHJES EDHE LOTIT

 

Mëngjesi u hap si perde e purpurtë

Rrezet e agut pëshpërijnë maja malesh

Qielli i paqtë, toka në luftë.

 

Zogjtë në fluturim kërkojnë qiellin e pafund

Poshtë, mijëra kilometra enden  njerëzit në mbijetesë

Dielli u derdh  shi mbi gjysëm glob.

…dhe toka nga lart duket si top tenisi i blertë.

 

Njerëzit e thjeshtë shkojnë në punë,

me gjethëza ulliri në zemër

Shpirti i keq i drejtuesve rënkon nga shtypja jonë si skllevër,

Po, a shtypet shpirti vallë?!

Oh! Kot e kanë!

O Zot që kundron botën rreth e qark!

O Perëndi e lartë…!

Vjen aromë e shpresës…po!

Vjen me vesën, vjen me shpërthimin e sytheve

Vjen me bardhësinë e ditëve.

Tash nga mesi kupës terapeuton dielli

Majës më të lartë vegjeton bredhi

Pranvera shokë pranvera

Erdhi prapë me lule shumë

I zbërtheu ylberet mbi dhe i derdhi

Ata të bukurit, ata të brishtit,ata të qelqtë

Ndërsa vetmitarët venin e vinin

Të tjerë, u mblodhën, u shplodhën, ëndrrave brodhën

Ku era fërfërinte, uji gurgullinte

Mbi pemët vapa me gjinkalla zhaurinte.

Vdiste dhe qielli ringjallej

Kur pasdreka fletët dredhon e dielli ul vetullat

Barqet e luginëzave kthehen shpejt në muzgje.

 

S’ dihet se është ditë apo natë?!

Epo, e mirë është edhe nata thanë pleqtë,

Po s’dihet ç’pjell!

Se ndonjëherë pjell binjakë edhe xanxarja mushkë

Eh, pleqtë a i zëntë e mira

S’ hoqën dorë nga këto çudira

Do t’i vrasim se na vunë byrzylyk diamant në dorë

Punuan me dritë yjesh e na dhanë shkollë

Buzëmbrëmja me qetësi shurdhuese ra

Dhe pak nga pak u mbyll perdja e zezë me qëndizma ari

Zëra njerëzish të gjirthë shtatbarabartë

Vështrojnë me habi

Muzgun e sapolindur, se si lë mbas krahëve ditën nënë

Ndjenjëtarët, si mund ti zërë gjumi?!

Nga kjo dhimbje, fare s’flenë

Si promete i mbërthen vetvetja

Gjersa, ashtu, të lënduar i zgjon agu mëngjesor

Vilat, pallatet, shtëpizat, shtëpitë

Tani të tëra duken njësoj, dritë

Aty-këtu mund të takohen kthinave

Të varfërit, të pasuri, zeshkanët, të bardhët

Në errësirë njehësohen, afrikanë

Tek-tuk ndonjë bari, pi barin, nga kolla e thatë

E dhuruar nga mëngjeset e thella.

 

Hijerëndët kontrollojnë badifoqet

Kur shohin se i kanë sosur, ndihen horë

Mjeranëve nga e keqja u aberon mendja

Apokalips u duket fill që e nesërmja,

Të tjerë unjur, e sufranin rrethuar

Të rejat e tyre me bardhaqe në duar

Dritnaja në shpirt e zjarrmi në zemër

Vështrime të pëllumbta gati për në ëndërr

E ëmbla natë tani hidhte shtat

Romantikja natë, qoftë sa netët e vitit bashkë

Për qetësi, kënaqësi e ëndërrim

Nata ra, u dergj e  mendimi botën përkundi

Ajo ezmerkë, ballin përplot me hëna e me yje

Dielli, dita, gumëzhimi, gjallëria

Të nesërmen e afërt ftonte që të vinte.

 

Edhe yjet edhe hëna edhe gjithë shpezët e agimit

Janë mbledhur të përcjellin me ceremonial ndërrimin

Se nata është për gjumin e gjumi është për natën

Tani dalëngadalë fati i të gjallëve hap qerpikët e lmëngjezit

Gazavaj sytë përshtaten me realen

Ish ditnatë e bukur, kish tërë ato magjizma

Ah sikur ta kishe ndjerë edhe ti!

Tufë me lule shpirt, tufë me lule jete

Është kjo stinë.

Ik maraz prej meje, se herdhi gëzimi

Ndër vena Agimi

Kshu valë-valë, çatitë mbi shpia

Skuqin porsi zembër

Tamam sikur flet me qiellin,

dielli rreze art, derdhet mbi katart

Njerëzit ç’ shikojnë  duan, duan gjithë ç’shikojnë

Shpirtin ta hapërrojnë.

 

Por natyra është pasqyrë, pasqyrë e dëshirës së Zotit

Që gjithë njerëzinë i mban, mes puthjes edhe lotit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s