Poezi nga Luigi Gregorio Comi / Përktheu nga italishtja Albana Alia

 

luigi gregorio comi

Poezi nga Luigi  Gregorio   Comi

 

 

***

 

Hapa grilat

për reflektimet e freskëta të mëngjesit,

për të larguar nga faqet e murit hijet e shtresëzuara.

I hoqa gozhdët dritares

për të frymuar gjithësinë e tërë.

Me bindje për të gjetur një shenjë të papajtueshme.

i hapa të dy kanatet

fëshfëritjes së re të erës,

për t’i ndërruar kuptimin shtegtimit të vështirë.

Ndesha shikimin e perënduar të një trumcaku

në kopsht…

I strukur në pemën halore,

i kapur ngultas me kthetra pas degës së përkulshme

për t’iu shmangur rrymës së parakohshme të murlanit të fortë,

i tëhuajtur nga intrigat çjerrëse të të tjerëve,

në qiellin e ftohtë të kaltër;

i pandjeshëm ndaj kujdesit të bijve të padjallëzuar

që, pa u vënë veshin, e nxitin të marrë guximin

pa asnjë dëshirë për fluturim,

apo këngë;

njësoj si unë,

nën fre të rrjedhës së zakonshme të panjollosur,

i plagosur,

qëndron i mbështetur pas kryqit të vet pa melhem.

 

Caraffa,  21 qershor 2016  

 

 

***

 

Radhë parmakësh në  fundosje iperuranike

në palëvizshmërinë në dukje të gjithësisë;

në gjumin e natës së vagëlluar

vetëm shumëllojshmëri  pëshpëritjesh

të erës nëpër larushinë e degëve plot gjethe;

një drithërimë,

grafullim i vrullshëm i një madhësie tjetërsuese.

 

Montepaone Lido,  korrik 2005     

 

 

***

 

Ho aperto le persiane

Ai riverberi frizzanti del mattino

Per dissipare dalle pareti le ombre sedimentate

ho schiodato la finestra

Per respirare l’universo a tuttotondo

Fidente d’intercettare un indizio dissonante

L’ho spalancata

Al novello alitare del vento

Per invertire il senso dell’aspro peregrinare

Ho incrociato lo sguardo languido di un passero

Nel giardino

sul ramo di una storta conifera rannicchiato

tenacemente artigliato alla flessuosa fronda

per schivare il precoce refolo di bora

estraneo agli striduli intrecci dei suoi simili

nel frigido cielo turchino

refrattario alle premure dell’ingenua prole

che inascoltata lo istiga ad osare

Nessuna voglia di volare

e di cantare

come me

soggiogato dal consueto fluire senza macchia

ferito

rimane ancorato alla sua croce senza unguento.

 

Caraffa,  21 giugno 2016      

 

 

***

 

Balaustrata d’iperuraneo naufragio

Nell’immobilità apparente del creato

Nel sonno della notte indefinita

Solo il bisbiglio variegato

Del vento nella cangiante fronda

Un brivido

Vorticoso rigurgito d’alienante immanenza

 

Montepaone Lido,  luglio 2005    

 

 

Albana Alia

Përktheu nga italishtja Albana Alia

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s