Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

 

Frymë si më le pa frymë?!

Në mëngjesin e ditës sime vdisja,
në tëndin zgjimin ringjallesha
që të isha gjallë për ty;
e nëse ti kishe vdekur pa mua,
të të jepja frymën time;
e nëse nuk kishe më jetë,
të të jepja jetën time.

Më shfaqeshe si një vegim pa emër,
më shfaqeshe si emër pa emër,
me shtigje të pakalueshme për frymën time;
dhe në çast vdiste përsëri fryma,
shpirti, jeta ime;
vdisnin pak nga pak,
në shtigjet e pakalueshme,
në shkretëtirën e thatë,
në rrugën e mundimshme
për të ardhur tek ti,
në rrugën ku jeta vdes,
në rrugën ku vdekja ngjallet,
për të vdekur një ditë përgjithnjë
apo për t’u ngjallur,
nga lëngu i puthjeve të tua.

 

E prek…

E prek me drithërimë
shpirti,
zemrën ia marr,
e lë të zbrazur
bëhem formë e saj.

 

***

Të durosh
do të thotë të ecësh
me ty,
të kem të tutë gishta
në qafën time 
dhe drita jote,
në sytë e mi..

në sytë e mi
gëlltiten trotuaret.

Të durosh
do të thotë ta masësh
rrugën me hapa
dhe hapi im je ti.

Të durosh
është të presësh
anës rrugës
pa vështruar
kalimtarët,

të durosh
është të jesh
gjithmonë grua
që vallëzon
mes heshtjeve
e trupi
të të përthyhet
fjalëve të paardhura
si drita anës dritareve.

Të durosh është
si të marrësh një rrugë
që nuk ka mbarim
e mbarimi fillon
sapo ti dërgon…
një buzëqeshje.

 

***

Paska
një aromë
vjeshte
dita sot…

aroma
e vjeshtave
të tua.

U bëra
pemë
mbiva
për ty
dhe
gjethet
i zverdha
pa stinë.

Eja
i dashur

bëj
vjeshtën
tënde
të re.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s