Poezi nga Anila Kruti

 

Poezi nga Anila Kruti
 
 
Poezisë
 
Ështeë mars ..
Kuajt e qiellit shtyjnë retë.
Zanat e pyllit gatuajnë lule mbi pemë.
Më shohin me sytë gjithë diell.
Pak nga pak..bie vesë
Pikoj …
Pikoj…
Mbi gjuhën e gjethes
Poezi.
 
 
 
***
 
Një kalë i vetmuar rri në shi.
Gjithë pikëllim rrinë pemët përpara tij .
Ç’ lexon vallë mbi atë pellg me qerpikët gjithë trishtim.
Kali im…
Ç’gjuhë uji të dije që i prek me sy?!
Çel pak qielli
vinë zërat e butë të pishave.
Duart e ngrohta të diellit bien mbi tokë.
Ai kalë rri ende në shi.
Në pragun tim bie hëna dhe tretet,
si qiri i ndezur në duart e natës.
Unë këtu gjithe vjeshte.
Kalë prej shiu ..kalë pikëllimi.
Ngarkoje vetminë time.
Mbille
në një
fije bari …
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s