Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj
 
 
 
***
 
Unë jam Eva.
Gurgullima e fije të dëshirës
Zhbëjnë kristalin e grymtë në mua.
Më ndot ndjenjën mosndjenja.
Acari e skorratina
mbërthyer në shtresa të ngjeshura shpirti
më marrin frymën.
Morsë që më çan zemrën
e strukur në lëvozhgë lajthie
është dashuria…
Përdëllim i qashtër
që më zbraz fjalën.
 
– Pse nuk shkruan për dashurinë?
– Më tha një mik.
Qesha…
Oh! Unë mund t’i këndojë dashurisë.
Të të gënjejë me miklime ëndrrash,
të të zhys në imagjinatë fatale.
Por,
a mund të blasfemojë syhapur vetveten!?
A mund t’i këndojë asaj që ka vdekur?!
 
Si, nuk më beson?
Të dukem ende e marrë?
Atëherë mbylli sytë,
rrëshqit në kujtesën e zhultë,
Tani më thuaj,
duke më parë drejt në sy.
A e ke një dashuri?
Mos çuditërisht gjete dy?!
E shoh,
përpiqesh të gërmosh
mes aventurave lojcake.
Përjeton sërish orgazmat boshe,
po akoma s’e gjen..
Të kuptohemi njëherë,
a po flasim për të njëjtën gjë?
Nuk po pyes sa dashnorë ke,
as sa puthje e gjinj ke parë,
as sa femra ke dëshiruar,
Po të pyes për dashurinë,
për vetveten pasqyruar tek tjetri,
kur pasioni gënjeshtar ka mbaruar.
Ndaj, unë hesht…
Nuk dua ta përlyej ndjenjën
me lajkat zvarritëse që ndukin mëkatin.
Jo mik, jo…
Nuk jemi të denjë të shkruajmë për dashurinë.
Unë ende jam Eva.
Dhe ti…
Thjesht Adami!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s