Cikël poetik nga Kozma Billa

Posted on January 22, 2020

0


Cikël poetik nga Kozma Billa
 
 
LAMTUMIRË
 
Gjethet i zverdh mendimi apo vjeshta?
Era flokëprishur i shpërndan,
ndjenjat ç’më mbërthyen,
syzezë, Svjetlanë.
 
Gjethet shkelen shpërfillshëm,
shiu i pamëshirshëm i përlan,
bashkë me to dhe dashuria,
nga ty ngriu, Svjetlanë.
 
Bien gjethet në ledhet e shpirtit,
era i shpërndan,
përveç fjalës “Lamtumirë”,
s’ka për ty, Svjetlanë.
 
 
 
NJË LOT MBI GJETHE RA
 
Mbi një gjethe të trishtuar vjeshte,
pikëza loti malli derdhi,
syri i kaltër vizatoi lotët,
një copëz deti formoi mallin.
 
Dhe gjethja
u drodh nga ky lot i nxehtë,
është gërryese vetmia,
vazhdimisht pret atë që e braktis,
ndaj s’dua t’i ngroh
të shtatë shpirtërat e saj.
 
Ah, moj vjeshtë që gjethet zverdhe,
zverdhe dhe një pjesë të shpirtit tim,
unë gjatë u luta
ta thyeje këtë traditë të lashtë
që ishte burim vajtimi
i një filmi me metrazh të gjatë.
 
 
 
NJË ZEMËR KËRKON DRITË
 
A e ke provuar ndonjëherë
të jesh i vetëm,
të jetosh
në shtratin e ftohtë të vetmisë,
të vërtitesh,
të vërtitesh e gjumin ta mundësh,
siç ndodh me mua tani?
 
Unë e ndjej mungesën tënde,
si vapa e korrikut pikat e shiut,
unë e ndjej zbrastësinë
në shtratin e ftohtë,
si zogu folenë e braktisur.
 
Dhe tik-taket e zemrës që largohen,
i ndjej,
në pyllin e madh të shkretëtirave harrohen,
e dëgjoj
këngën e vetmuar të zogut çdo mëngjes,
trokitja e tij
në dritare herët më zgjon.
 
E jetoj vetminë
pa ty,
një copë që shkëputet
ndjej në shpirt,
një diell që lind
dihet,
ka dhe perëndim,
një zemër e vetmuar,
sonte kërkon dritë.
 
 
 
ATË MBRËMJE…
 
Atë mbrëmje
qielli pikonte kaltërsi,
ne flisnim fjalë pa kuptim
dhe nuk po e kuptonim,
se merimanga e zezë e mbrëmjes
po na ngatërronte
në pëlhurën e saj.
 
Atë mbrëmje
qielli pikonte kaltërsi,
fshiu ndoshta çastet e fundit,
por kish çelur një syth
brenda syve të mi.
 
 
 
DRIDHEN TELAT
 
Dridhen
vajtueshëm telat e zemrës,
lëshojnë trishtueshëm
tinguj,
melodi,
nën mbretërinë e hënës
dhe yjet janë shuar,
ndjej
si po perëndon dhe kjo dashuri.
 
Hidhërim,
farmak pikojnë tingujt,
melankoli
shpërndan kitar’ e çakorduar,
sytë përloten si të pafaj
për dashurinë e braktisur,
të harruar.
 
 
 
KALTËRSI E LIQENIT NË SYRIN TËND
 
Po qendis në kaltërsinë e liqerit
kthjelltësinë e syrit tënd,
spërkas çdo ditë
fytyrën tënde
me freskinë e mëngjesit
dhe rrudhat heq
me lëngun
e porsashtrydhur të ullinjve.
 
Bukuria e hënës
derdhur mbi flokët e tu,
me gonxhe trëndafilash
përkëdhel flokët
mbi trupin tënd,
dor’ e Buanariotit ngrin.
A thua,
se skulptura ideale je
vetëm ti?
Posted in: POEZI