Të vetshpallurit poet / Poezi nga Miltiadh Davidhi

Poezi nga Miltiadh Davidhi
 
 
Të vetshpallurit poet
 
I morën të gjitha çmimet,
Për be asnjë nuk lanë,
Ca zhgarravitës të rëndomtë,
Që veç poet nuk janë.
Ca miq këtej, ca miq matanë,
Dhe e vetshpallën veten “mbret”,
Ca grafoman të rëndomtë,
Që shkruajnë për ibret.
Në majë të piramidës
Rrëshkasin porsi ngjalë,
Disa duke u servilosur,
Disa me t’bukurat shalë.
S’lenë fjalë pa të thënë,
Po t’i kritikosh n’gazetë,
Të fryrë si gjela deti
Me lafshën ngritur përpjetë.
Hiqen si gurë të çmuar,
Si smeraldë të vërtetë,
Dhe shkojnë nder konferenca
Duke u mburrur si poet.
Ca fjalë këtej, ca fjalë matanë,
I stivosën librat mal,
Të gjitha vijnë era tagji,
E ti ndjehesh si kal.
Natë e ditë përmbi letër,
Këta derdimen të mjerë,
E pa turp shkojnë nëpër botë,
Shpërndajn’ atë që kan… dhjerë!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s