SHTEGËTIMET E FJALËS (Panorama e fundit e poezive të librit të 11-të) / Poezi nga Brahim AVDYLI

 
Poezi nga Brahim AVDYLI
 
 
SHTEGËTIMET E FJALËS
 
(Panorama e fundit e poezive të librit të 11-të)
 
 
 
LËNDINA E MALLIT
 
1.
 
Në mes të ëndërres
e malit të kujtimeve
është kjo lëndinë
e mallit të shpirtit,
 
pikojnë vitet
zemrën e përvuajtur!
 
2.
 
Erërat
me rrebëtmin e kryqëzimeve
përplasen rrotull
në qenien tonë
 
e llogarisim shpresat
para dimrit të acartë
nëpër mjegullat e bardha
të vjeshtës së fatit,
 
një pikë drite
me dridhjet e këngës
që e përcëllon
 
ngritet drejtë hapësirës…
 
3.
 
Një peng i kahershëm
me gjërat që prore digjen
për dheun e rritjes
 
dikund
nëpër truallin e dhembjeve
 
të mbanë përherë
lëndinave të mallit
 
pa e shpërlarë damarëve
atë etje të rrallë!…
 
 
 
SENTENCAT E PROVAVE
 
1.
 
Një ditë
do të plasë
zemra e trishtë
 
kur shpirti vlon
 
e mendja rri
me kujdesin amtar
mbi dhembjen,
 
përpiqet t`ua vë
në peshojë të fjalës
rrebticat e kohës.
 
2.
 
Qenia e gjallë
të katër elementet
i kthen në aureolë
 
e të pestin
nuk e zënë
grushtat e viteve
 
sepse
materia përceptohet
vetëm me ato
që i zë vështrimi,
 
prapavija mbetet
e pakapshme-
 
enigmë e përjetshme!
 
3.
 
Cili mund të flasë
me të panjohurën
nëse është i padukshëm,
 
drita e madhe e Dijes
e mbështjellë
tërë njeriun
 
por zbardhet dioptria
aq sa e bardha
të humbë në hapësirë.
 
4.
 
Po të mos ishte
drita
në të gjitha shtresat
 
errësira
do të na përpinte
të gjitha gjërat
 
e nuk do të shkrihej
asnjë materie.
 
5.
 
Sikur ta kishim
në dorë të provave
laboratorin e uneve
 
do të ecte nëpër flakë
e këmbëngultazi
pa frikë
 
qenia e gjallë e meditimeve!
 
6.
 
E si mundet
të shkruhej shpirti
kur nuk është
tabelë e shkrimit,
 
shkëlqen nga jashtë
me aureolat e ngrohta
 
e ndjenjat ia dikton
zemrës sonë!
 
7.
 
E sheh gjithmonë
me sy të ëngjujve
botën e sertë
e të pafundshme,
 
ia dikton
me të butë
dufet e ndjenjave,
 
i pikon mëshira
mes suferinave të ftohta,
 
e kurrë nuk kthehet
dashuria e vërtetë
në zgavrrën e vet
 
apo nuk i bjen
shija
sharmi
arti
e kontura e madhësisë.
 
8.
 
Kur del shpirti
nga qenia e jonë
 
trupi kthehet
në një kufomë kohe
 
kutërbon
qelbësira e pafund
në atmosferën
për rreth,
 
e hapësira trishtohet
nga dhembjet.
 
9.
 
Lum ai
që ia njëh vlerën
atij
që e mbanë gjallë
 
nëpër batica e zbatica
nëpër ngitje
e zbritje
 
atij
që ia vlon mendimet,
 
provat
na dëshmojnë
kalkulimet e fatit!
 
10.
 
Ne jemi
një lëvizje përherë
 
nga materia e dukshme
në materien
e padukshme,
 
prore
ia themi këngës
apo vajit
deri në botët paralele,
 
tragjikomedia
është formë e shprehjes
deri në pamundësi,
 
kurr nuk dëgjohet
zëri i tretur
në botën
e përkohshme…
 
11.
 
Nëse na vlon shpirti
vlojnë gjërat
rreth e rrotull,
 
i ngjajmë kazanit
mbi zjarr
të ndjenjave,
 
përherë e nxjerrim
nga një sentencë,
 
kërkojmë në jetë
vërtetimin
e ardhjes sonë!…
 
 
 
DISKURSI I ECJEVE
 
1.
 
I lëvizim këmbët
deri në lëndinat e vetmisë
 
të nxjerrim
idhësimin e ditëve
në natyrë
 
e natyra e teptisur
na e hedh
jorganin e mjegullave
 
të na e zë pisk
edhe frymën…
 
2.
 
Diskursi i ecjeve
gjatë krizës së vonë
të Koronës
i kaliron rrebticat
 
përpiqet të na jep
frymëmarrje të lirë
midis qarqit të meditimeve.
 
3.
 
Lëndina e malit
e frymëmarjes së derrave
ia mësyen
shpërfilljes së vet
 
e na i lë provat
e ecjeve tona
deri në pakohësi!…
 
4.
 
E ku ta dija përse
kjo ecje malesh
në kujtesë
e paska edhe një shkarje,
 
disponimi i brishtë
sillet me pahir
deri në këtë lëndinë
 
për të shkundur
morrat
e lëkurës sonë…
 
5.
 
Tani
duhet të ikim
nga ky rrah
malit teposhtë e përpjetë
 
me revoltën tonë
nëpër duar…
 
6.
 
Kush e di
në cilin vend
pushojnë fjalët
 
diskursi
i ecjeve tona
e ka nga një arësye-
 
nuk e mundim dot
krizën e shpirtit!
 
 
 
PËRDITË
TË VDES NGA PAK
 
1.
 
Pse më ndave
nga mbrojtja e sinqertë
në ato gjyqe të kohës
biri im,
 
përditë më le
të vdes nga pak
me lot të tharë,
 
e askund qetësi!
 
2.
 
Të bredhë
deri te lojërat e lotëve
përtej liqenit të vetmisë
 
aty ku përleshem
ndonjëherë me ty
e kohën time pa ty,
 
brenda kthinave
të paqenura
e paramendoj me vete
fatin e pafatin,
 
si mund të digjesh
si mund të durosh
përafërsisht e ndjej,
 
apo sëmundja e jote
e zemra e viteve
kalërojnë jashtë syve të mi
 
deri në shkatërrim!…
 
3.
 
Kam bindjen
e ilusioneve të mia
se dënohesh me pa të drejtë
deri në përjashtim,
 
informatat e rrejshme
të armiqëve e serbofilëve
i bluajnë
në një mulli fjalësh,
 
e drejtësia
përpëlitet
sikur të vdesë
 
në cepat e kohës!
 
4.
 
Athua
të kanë shtyer djajtë
të veshur si engjuj
 
të rënkosh
për të gjallë
me duhmat e shpirtit
 
e të marrësh inat
me çdonjërin që të do,
 
të mbetesh prore
i dënuar pa ne
 
ashtu si unë
i dënuar pa ju
në kohën e pa kohë-
 
baladë përjashtimesh!…
 
5.
 
Rrepticat e vdekjes
serbo-turqia
apo vetë arabia
të padukshme i hedhin,
 
edhe nëpër ty
e deri në mbytjen tonë
me rrotacion,
 
në vorbullën e kohërave
apo në vrimën e madhe
të pafatit,
 
ndërsa vetë
kërkojnë të rrojnë
me lotët
e gjakun tonë-
 
konglomerat
i gënjeshtrave!…
 
6.
 
Kultura e feve
nuk duhet të ngritet
mbi origjinën
 
e nga kjo gjë
ka lëvizur tërësisht
çështja e përkufizimeve,
 
abstraktja është platformë
e atyre që merren
me teoritë e rrejshme
mbi ne,
 
prandaj unë
duhet të përpëlitem
me vitet që më dridhen
në të dy kohërat
 
e vetminë time t`a vras!…
 
7.
 
Ti nuk e kupton
lojën e atyre që duket
sikur të puthin,
 
ndoshta
kthehesh në tretdhé
i gojuar nëpër dhembjen
e pamatur,
 
për dikend
je apoetozë
 
për një tjetër
baladë e pakryer-
 
fortifikatë askund!…
 
8.
 
Kush guxon
të të ndajë
prej pjellës sate
 
e fëmijët
pa babë t`i lë
tek brenë miza hekur,
 
athua
demokracia direkte
qenka shpërputhje
më të vërtetën
 
apo ndoshta është
jetë e përkoshme
e ilusioneve!…
 
9.
 
Edhe po të marr
bjeshkët mbi kurriz
nuk ma beson
dhembjen për ty,
 
ti je i pari
që të bartja kalistrok
edhe nëpër ëndërra,
 
vdekja ime
nëpër vargje
në çdo dhjetor
më je TI!…
 
 
 
VIJA E DEGËDISJES
 
1.
 
Më duket
se çdo ditë ma ndryshojnë
lëndinën time të mallit,
 
vi në ndonjë mbrëmje
me shiun
apo dëborën e çmedurisë
 
nëpër truallin e betonuar
plot me mendime të kallura
apo dhembje të shpirtit
 
dhe e gjëj një tjetër
nga pararendja e pikëtakimit.
 
2.
 
Askush
nuk është këndej pari
 
pos ndonjë copë të ëndërres
të vjerrur
nëpër drizat e kohës,
 
gjithmonë
ato janë të befta
 
dalin prej kupës
së mendimeve,
 
papritur
ia shkrepin më tutje
dënesjes së pafund-
 
vija e hollë është
e dridhen
regëtimat e shpirtit!…
 
3.
 
Më largë
sa e dyta ikje
përtej liqenit të lotëve
 
është ikja ime
nën urën e mllefit
 
kur të gjithë djajt
i kam lënë
të zhytur nëpër ujë!…
 
4.
 
Se si ndjehem
nuk u intereson specieve
që ndoshta
më afrohen
 
të vjedhin
suferinave të fatit
si të padukshme
 
e kullotin
kurreshtinë e tyre
nëpër etapa,
 
ato nuk ngjajnë
me ditën e merzitshme
që e bluaj kohën!
 
5.
 
Edhe ashtu
nuk kemi shumë punë
në këtë mal të dhembjes,
 
a e dini
rrugën nuk e kam
të humbur shpresash,
 
por degëdisem
në fluturimin e yjeve!…
 
 
 
OFSHAMË SHPIRTI
 
 
Edhe dy-tre rrjeshta
sa për fund
të kësaj dhembje
 
të dhënë prej unit
edhe në mesin
e kapakëve të kohës,
 
nuk përfundon këngëtimi
as pas kësaj rreshje
të fijeve të kuptimit,
 
ka prap përpjekje
t`i paketojmë mendimet
në stile të ndryshme,
 
është fjalë e peshuar
në librin e zemrës,
 
e nuk mund të themi
se po ndahemi
pa këngë,
 
fundi merret si fillim
e çdo fillim
e ka nga një fund-
 
ofshamë shpirti!…
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s